Sinsheim

Ter gelegenheid van de introduktie van de Corvair op 2 oktober 1959 had de duitse Corvair club een meeting georganiseerd in Sinsheim. Omdat we al enige tijd goede kontakten over en weer hebben is ook een uitnodiging naar onze club gegaan deze meeting bij te wonen.

Enkele mensen hadden al interesse getoond voor de franse meeting van enkele weken eerder, echter toen die onverwacht werd afgezegd was het besluit snel genomen met enkele mensen naar Sinsheim te gaan.

De lokatie was het technisch museum wat daar gevestigd is in twee hallen met er omheen een grote IMAX bioscoop en kleinere ruimtes voor meetings zoals de onze.

Hoewel het laat in het seizoen was viel het weer mee, op de aanreisdag vrijdag was het vanuit Nederland behoorlijk nat, maar in Sinsheim scheen de zon. Op de hoofddag zaterdag was het zelfs prachtig weer en we hadden dan ook veel bekijks van bezoekers van het museum en van mensen die speciaal voor ons evenement gekomen waren.

Ik was zelf vrijdag al aangekomen (helaas per gewone auto) en toen de nederlandse Corvairs zaterdag aan het begin van de middag nog niet binnen waren begonnen de duitse voorzitter van de club (Guus, die jungs komen doch?) en ik (Ja ja, vieleicht eine kleine panne) zich toch wat zorgen te maken. Onterecht naar het bleek want rond de klok van drie kwamen de equipes Cramer, Janssen en Naseman binnenrollen. Geen storingen gehad, maar met een oudje over deze afstand duurt het natuurlijk wat langer dan met een moderne auto. De auto's werden in de show opgesteld en het uitwisselen van wetenswaardigheden kon beginnen.

Omdat het zulk mooi weer was werden alle auto's zaterdag buiten opgesteld. Even een rondje. Rechts twee early ('60-'64) models, waarvan bij de linker (de coupe) wel enige zaken opvallen. De negentig jarige eigenaar heeft over de jaren enige modificaties aangebracht die je wel apart kunt noemen. Naast de extra knipperlichten op de spartborden (Mercedes?) heeft hij op de achterruit een wisser gemaakt! De auto was netjes weer in de originele kleur geverfd met een roller, dat het niet spiegel glad was kan je dan verwachten. Zijn zoon (60 plus) mocht van papa rijden als hij maar voorzichtig met de auto was.....

En auto's op die manier verven komt meer voor, dit is de auto van de duitse voorzitter Roland Mehl, een 1962 Monza Station (alleen de '61ers heten Lakewood's). De auto is eerst in technisch goede en veilige staat gemaakt en het lakken moet nog. Hij gebruikt de auto dagelijks, en met de omklapbare achterbank past er ook flink wat in. Het rek op het dak staat, zoals het hoort aan de voorkant. De auto is achter immers al zwaar genoeg met motor en alle bagage. Hij heeft trouwens ook nog een '66 coupe en een '65 convertible.

De auto's van mijn gastheer en goede vriend Thomas Stingl. Hij heeft de busjes collectie binnen de duitse club. Het begon met de blauwe Rampside (ramp is de klep aan de zijkant) en daar is later de witte Greenbriar personenbus bij gekomen. Vooral een Rampside rijdt erg prettig, bij een busje hoor je motor veel meer omdat alles in die stalen cocon zit. Nadeel is dat pingelen van de motor bij een Rampside slecht te horen is. Sinds kort heeft hij dan ook een, welliswaar niet origneel maar zeer mooi gemaakt, schuifraam achter in de cabine. En mochten er geen technische redenen zijn dan is natuurlijk een beetje extra frisse lucht op een zomerse dag ook niet verkeerd. Thomas is trouwens bezig met zijn derde FC (de busjes heeten ook wel FC's (Forward Control) wij noemen dit wel frontstuur meen ik). Dat is een tot camper omgebouwde Van, het model van de Greenbriar maar dan zonder ramen.

En na een dag buitenwezen en kletsen is het tijd om te eten. Amerikaans eten (hamburgers), duits eten (wurst) op banken in de hal. Clay and Caroline Wispell uit Dallas waren op vakantie in Europa en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt de nederlandse club te bezoeken en waren ook hier aanwezig. Tegen het eind van de avond werden alle auto's de hal ingereden, wat een geluid in zo'n gesloten hal, machtig. Er was gezorgd voor vervoer naar de hotels zodat alle auto's hier achter slot en grendel konden blijven staan en dat niemand met een borreltje op naar huis moest. De organisatie was (duits grundlich) klasse.

Zondag stond een trip gepland naar het NSU museum in Heilbron, echter gezien het slechte weer werd hier van af gezien. Er was gelegenheid tot het kijken naar oude Corvair promotional video's en naar de reportage van de zwitsere club die het hoogst illegaal voor elkaar had gekregen eens te mogen rijden in de Corvair Testudo.

Deze auto is ontworpen door Bertone en staat in het museum van Geneve. Commentaar van de rijders, geen wegligging en het werd bloedheet in de auto. Echt een showauto dus.

De nederlandse ploeg net voor de terugreis. V.l.n.r. De familie Naseman, Mike Cramer, de familie Janssen en mijn persoontje. Mike heeft een 1960 Corvair (in Amerika de Caveman Corvair genoemd) en hier is nog een leuke anekdote op zijn plaats. Na een tijdje achter elkaar te hebben gereden gaf Mike aan (die dagelijks in de 60er rijdt) aan dat 100 voor hem wel wat langzaam was en dat hij wel wat meer tempo wou hebben. Er werd afgesproken dat ik samen met hem richting Amsterdam zou rijden zodat de andere twee samen naar Limburg konden. Heeft u wel eens een bijna 40 jaar oude, grote zwarte sedan, met ruim 130 km/h over de linker duitse Autobahnen zien razen? Alles voorbij wat langzamer reed. Bloedlink die Corvairs.......

Bij de tankstop vermeld Mike vol trots dat het gemiddelde verbruik net boven de 1 op 9 ligt, niet gek toch voor een auto met 80 pk en een drie versnellingsbak!