PEŁNA MOC WIECZNEJ EWANGELII
DWÓCH ADAMÓW
Prawda o dwóch Adamach jest najczęściej omijaną i niezrozumianą doktryną Pisma. Jednak jest ona jedną z najważniejszych nauk Pisma Świętego w odniesieniu do zbawienia ludzkości. Powodem tego jest, że wieczne przeznaczenie ludzkości jest zawarte w tych dwojga, Adamie i Chrystusie (drugim Adamie).
Biblia jasno naucza, że "jak w Adamie wszyscy umierają" tak "w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni" (1Kor. 15:22). Według biblii, Bóg stworzył wszystkich ludzi w jednym człowieku - Adamie (1Moj.1:27,28; 1Moj.2:7; Dz.ap.17:26). Natomiast Szatan zniszczył wszystkich ludzi w jednym człowieku -Adamie (Rzym 5:12,18; 1 Kor.15:21,22) a Bóg odkupił wszystkich ludzi w jednym człowieku - Chrystusie (1 Kor.18-30; Ef.1:3; 2:5,6)
Jest to moim przekonaniem, że nie możemy w pełni zrozumieć i docenić wszystkich powiązań i przywilejów naszego zbawienia w Chrystusie dotąd, aż zdamy sobie sprawę i zrozumiemy naszą sytuację "w Adamie".
Dwa miejsca w Nowym Testamencie wyjaśniają z detalami tę ważną doktrynę o dwóch Adamach, Rzym.5:12-21, który jest rozważany przez wielu studiujących Biblie oraz 1 Kor. 15:19-23 45-49. Aby zrozumieć tę prawdę ważne jest, aby spojrzeć bliżej na te dwa podane teksty.
List do Rzymian 5:12-21
U Rzymian 5:11, apostoł Paweł ogłasza wspaniałą prawdę ewangelii, że my Chrzescijanie możemy się cieszyć ponieważ już otrzymaliśmy przebaczenie. To znaczy, że pojednanie jakie Chrystus zdobył dla wszystkich ludzi przez swoją śmierć na krzyżu (Rzym 5:10) działa już w życiu wszystkich wierzących. On potem dalej wyjaśnia w wierszach 12-21 jak otrzymujemy przebaczenie. Czyni on to w unikatowy sposób, przez użycie Adama jako typu albo wzoru Chrystusa (zauważ ostatnia część wiersza 14). Powodem, dla którego on robi to w taki sposób, jest jak wcześniej wspomniano, że jesteśmy odkupieni "w Chrystusie", w ten sam sposób jak jesteśmy zgubieni "w Adamie". Historia tych dwóch ludzi wpłynęła na ich wieczne przeznaczenie. W konsekwencji, aby użyć Adama jako wzoru (typu) Chrystusa, Paweł najpierw wyjaśnia naszą sytuację "w Adamie". Czyni to w wierszach 12-14.
W wierszu 12, Paweł stwierdza trzy fakty związane z naszym problemem grzechu: Po pierwsze grzech wszedł na świat (czytaj: w historię rasy ludzkiej) przez jednego człowieka (Adama). Po drugie, ten grzech potępił Adama na śmierć; Bóg wyjaśnił naszym pierwszym rodzicom: "w dniu kiedy zjecie, napewno umrzecie" (1Moj. 2:16,17). Po trzecie, Paweł stwierdza, że ta śmierć została rozsiana na całą ludzkość, stając się uniwersalną. Powodem tego jest, że "wszyscy zgrzeszyli". W świetle tego faktu ostatnia fraza wiersza 12 jest niekompletnym zdaniem, co jest powodem niekończących się kontrowersji w historii kościoła Chrzescijańskiego. Co Paweł miał na myśli przez tę frazę? Czy chciał powiedzieć, że wszyscy umrą ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" jak Adam, czy też sugerował że wszyscy umrą ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" w Adamie?
Silne argumenty były przedstawione również przez stanowisko rzekomych biblijnych uczonych broniące obu pozycji. Oba punkty widzenia są utrzymywane dzisiaj przez szczerze wierzących Chrzescijan.
Ponieważ celem Pawła w rozważaniu Adama jest użycie go jako typu albo wzoru Chrystusa (w.14 ostatnia część), nasza konkluzja odnośnie frazy
"wszyscy zgrzeszyli" ma bardzo istotne konsekwencje. Poniekąd gramatycznie oba argumenty mogą być poprawne, niemniej jednak kiedy uważnie przyjrzymy się kontekstowi i logice tej częsci (w.12-21) i rozważymy wyniki tych dwóch scenariuszy, robi się jasne, żeby być zgodnym z kontekstem i logiką tego wiersza, oraz czystą nauką Pawla odnośnie usprawiedliwienia przez wiarę, jestemy zmuszeni zająć stanowisko, że śmierć, która przyszła na Adama zostala rozsiana na całą ludzkość, ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" w Adamie.
Ponieważ Bóg stworzył całą ludzkość z Adama (Dz. Ap. 17:26), nie trzeba wyjaśniać, że cała ludzkość była w Adamie kiedy zgrzeszyla, i dlatego cała ludzkość została zamieszana, albo partycypuje w akcie nieposłuszeństwa (trzeba zaznaczyć że wszystkie dzieci Adama urodziły się po jego zgrzeszeniu). W taki sposób potępienie na śmierć, które przyszło na Adama zostało przeniesione na całą ludzkość.Co najmniej można dać pięć powodów dla których jest poprawne znaczenie frazy "wszyscy zgrzeszyli".
(1) Stwierdzenie że wszyscy umrą ponieważ zgrzeszyli jak Adam jest historycznie niezgodne z prawdą. Dobrym Przykladem są dzieci; one umierają, chociaż osobiscie nie mają grzechu. Jedynym wyjaśnieniem ich śmierci jest, że zgrzeszyły w Adamie.
(2) Słowo "zgrzeszyli" w tej frazie wiersza 12, jest w j. greckim odniesione do czegoś "raz na zawsze" coś co się stało w przeszłości. I dlatego, gramatycznie "wszyscy zgrzeszyli" najprawdopodobniej odnosi się do przeszłego historycznego zdarzenia a nie personalnych grzechów ludzi których jest wiele oraz które są ciągle. Zaznaczam że druga połowa Rzym. 3:23, która odnosi się (w czasie teraźniejszym) do naszych wielu personalnych grzechow, w dodatku do pierwszej części wiersza 23, która stwierdza, że "wszyscy zgrzeszyli" sugerując , "w Adamie".
(3) Zgodnie z Rzym 5:13,14 (gdzie Paweł wyjaśnia co miał na myśli przez "wszyscy zgrzeszyli" w wierszu 12), ci którzy żyli od Adama do Mojżesza umarli, pomimo tego, że "nie zgrzeszyli" na podobieństwo Adama (w podobny sposób, brak 10-ciu przykazań), co automatycznie podważa kontekst że "wszyscy zgrzeszyli" jak Adam .
(4) Cztery razy u Rzym. 5:15-18 apostoł Paweł jasno i wyraźnie stwierdza, że grzech Adama (a nie nasze osobiste grzechy) przyniósł sąd, potępienie i śmierć na całą ludzkość. Dlatego kontekst tego fragmentu jasno wspiera idea że wszyscy umrą ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" w Adamie. W dodatku, wiersz 19 stwierdza jasno, że jedynie grzech Adama uczynił nas grzesznikami.
(5) Ponieważ Paweł używa Adama jako typu, albo rodzaju Chrystusa w tym fragmencie, jeżeli byśmy nalegali na to, że ludzkość umrze ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" jak Adam , to aby dopasować tę analogie do Chrystusa musimy też podobnie założyć, że ludzkość jest usprawiedliwiona, ponieważ oni także usłuchali (wypełnili wszystko) jak Chrystus. To obróciło by usprawiedliwienie przez wiarę w legalizm albo zbawienie przez uczynki; dokładne przeciwieństwo tego, czego Paweł naucza u Rzymian. Prawdą natomiast jest odkąd "wszyscy zgrzeszyli" w Adamie są potępieni na śmierć w nim, podobnie Paweł naucza, że wszyscy usłuchali (wykonali prawo) "w Chrystusie" dlatego są usprawieliwieni w nim (wiersz 18).
Po ustaleniu tego faktu , myśl przewodnia wiersz 13 i 15 u Rzymian 5 rozdz. zaczyna mieć sens. Tutaj Paweł po prostu udawadnia fakt wspomniany w wierszu 12, że wszyscy umrą, ponieważ "wszyscy zgrzeszyli" w Adamie. Czyni to poprzez spojrzenie na segment ludzkości, tej która żyła pomiędzy Adamem a Mojżeszem. Ci ludzie , żeby się upewnić, grzeszyli; ponieważ Bóg do tej pory nie dał swojego Prawa ani nie dał ludzkości żadnego legalnego kodu aż do Mojżesza, nie mogł on tych ludzi sprawieliwie potępić za ich osobiste grzechy. To ma na myśli Paweł w wierszu 13, "grzechu się nie liczy kiedy nie ma prawa".
Musimy tutaj zaznaczyć, że według Nowego Testamentu ci, którzy umarli w potopie, umarli ponieważ odrzucili zbawienie a nie dlatego, że byli grzesznikami (1 Piot. 3:18-20). Niemniej jednak, Paweł wyjaśnia w wierszu 14, ci ludzie umierali chociaż ich grzechy nie były identyczne z grzechem Adama. Różnicą jest fakt, że chociaż ludzie od Adama do Mojżesza nie zgrzeszyli (jak Adam), Adama akt nieposłuszeństwa był "świadomym złamaniem prawa", który zasłużył na śmierć (1Moj. 2:17). W świetle tego, jedynym powodem, dla którego ci ludzie umarli, jest ludzkość potępiona na śmierć w Adamie.
Niektórzy zdają sobie sprawę, że nie mogą zaprzeczyć powyższym faktom, ale nadal nauczają i wierzą, że wszyscy umrą ponieważ "wszyscy zgrzeszyli " jak Adam, i próbują rozwiązać problem przez naleganie, że w Adamie otrzymujemy pierwszą śmierć, a nasze osobiste grzechy są odpowiedzialne za naszą drugą śmierć. Takie rozumowanie może brzmieć przekonywująco, ale nie wytrzyma testu Pisma. Słowo śmierć u Rzymian 5:12 pojawia się dwa razy, po raz pierwszy odnosząc się do Adama a po raz drugi do rodzaju ludzkiego.Ta sama śmierć, która przyszła na Adama została przeniesiona na resztę ludzkości naucza Paweł.
Zapewne Adam nie wiedział nic o pierwszej śmierci przed upadkiem, i dlatego kara śmierci wygłoszona dla Adama kiedy zgrzeszył, była drugą śmiercią, tj. Pożegnaniem życia na zawsze. I to jest ta śmierć, która została przeniesiona na całą ludzkość "w Adamie". Innymi słowy, w Adamie cała ludzkość legalnie zasługuje na karę śmierci. Poza tym, pierwsza śmierć, którą przechodzą wierzący i nie wierzący stała się koniecznością dla planu odkupienia. Jeżeli by nie było "zabijania baranka od założenia świata", to Adam straciłby swoje życie w dniu, w którym zgrzeszył a rodzaj ludzki umarł by śmiercią wieczną (drugą śmiercią) w nim (1Moj. 2:17).
Tylko w Chrystusie możemy przejść ze śmierci do życia (Jan 5:24; Kor.15:55-57; 2 Tym. 1:10; Obj. 20:6)
W rozważaniu tej prawdy chcę ostrzec czytelnika, że nie możemy wykroczyć poza Pismo i nauczać, że w Adamie cała ludzkość odziedzicza winę. To jest herezja orginalnego grzechu przedstawiona przez Augustyna i zadoptowana przez kościół rzymsko-katolicki. Wina, kiedy używana w prawnym sensie, zawsze zawiera odpowiedzialność ale Bóg nie czyni nas odpowiedzialnymi za coś w czym nie mieliśmy wyboru. Tylko wtedy kiedy my osobiście, świadomie, ciągle, odrzucamy dar wiecznego życia w Chrystusie, wtedy wina i odpowiedzialność za grzech i druga śmierć staje się naszą.(Jan 3:18,36; Mk16:15; Heb.2:1-4; 10:14, 26-29)
Po ustanowieniu naszej sytuacji w Adamie w wierszach 12-14, Paweł podąża w wierszach 15-18 do ukazania Adama jako typu albo rodzaju Chrystusa. Tak więc to co zrobił Adam miało wplyw na całą ludzkość, tak też co Chrystus (drugi Adam) uczynił miało wpływ na cały rodzaj ludzki, ale w przeciwnym sensie. W przeciwieństwie do Adama, Chrystus usłuchał, dokładne przeciwieństwo Adamowego nieposłuszeństwa. Według Rzymian 5:15-18, kiedy Adam zgrzeszył przyniósł on sąd potępienia i śmierci na "każdego Człowieka". W taki sam sposób kiedy Chrystus usłuchał , nie tylko odkupił on rodzaj ludzki z rezultatu Adamowego grzechu ale "o wiele wiecej", on skasował wszystkie nasze osobiste grzechy i przyniósł werdykt "usprawiedliwienia do życia" dla każdego człowieka (wiersze 16,18) to jest bezwarunkowa dobra nowina zbawienia którą ogłasza ewangelia.
Idąc dalej do wiersza 19, Paweł dodaje nowy wymiar do problemu grzechu Adama, że "uczynił" rodzaj ludzki grzesznikami. To oznacza, że w dodatku do potępienia i kary śmierci, urodzeni jesteśmy niwolnikami do grzechu i nie jesteśmy w stanie stać się sprawieliwymi sami z siebie(Rzym 3:9-12: 7:14-25). W drugiej części wiersza 19. Paweł Przypomina że z powodu posłuchania Chrystusa dostąpimy usprawiedliwienia (zauważ czas przyszły; to oczywiście odnosi się do tych wszystkich którzy go otrzymają. Wiersz 17), że prawo innymi słowy, zostało dane przez Boga nie po to aby rozwiązać problem grzechu ale po to, aby jest wyeksponować, ponieważ ono pokazało jak jeden grzech Adama wyprodukował całą rasę grzeszników
(zauważ słowo "grzech" w wierszu 20 jest ono użyte w liczbie pojedynczej , i dlatego odnosi się do jednego grzechu Adama). Jednakże, dobrą nowiną jest fakt, gdzie grzech się pomnożył przez upadek Adama, tam Boża łaska w Jezusie została pomnożona.
To przenosi nas do następnego ważnego punktu dotyczącego tego fragmentu. Zauważysz, że Paweł wspomina dwie rzeczy w odniesieniu do Chrystusa u Rzymian 5:15-20, których on nie używa do naszej sytuacji w Adamie. Po pierwsze, co Bóg zrobił dla całej ludzkości odnoszone jest jako "dar" albo "dar łaski". To znaczy, że chociaż cała ludzkość została legalnie usprawieliwiona w życiu i śmierci Chrystusa, jest to darem i jak każdy dar tylko ci, którzy przez wiarę otrzymają go, będą mieć korzyść z posłuchania Chrystusa. Paweł jasno to tłumaczy przez użycie słowa "otrzymują" w wierszu 17, w odniesieniu do daru sprawiedliwości Chrystusa.
Po drugie, Paweł powtórnie używa wyrażenia "wiele więcej" kiedy wskazuje na błogosławieństwa jakie otrzymujemy przez posłuchanie Chrystusa. Co on chce przez to wyjaśnić w Jezusie "wiele więcej" zostało wykonane niż tylko odwrócenie zepsucia jakie dziedziczymy w Adamie. Na przyklad: , przez Jego śmierć Chrystus nie tylko uwolnił ludzkość od potępienia na śmierć, która była rezultatem jednego grzechu Adama, ale wiele wiecej, odkupił nas z naszych własnych (osobistych) upadków do usprawieliwienia" (wiersz 16). Jeszcze raz, nie tylko otrzymujemy wieczne życie, przeciwieństwo wiecznej śmierci, ale wiele więcej będziemy królować w życiu przez Tego Jednego, Jezusa Chrystusa"(wiersz 17; 8:17 Obj.20:6; 22:5) to jest super obfita łaska!
"Gdzie grzech się rozmnożył, tam łaska bardziej obfitowała"(wiersz 20). W Konsekwencji, Paweł kończy w wierszu 21: "jak grzech panował od urodzenia, aż do śmierci, tak łaska panuje przez usprawiedliwienie,do wiecznego życia".
(1) Zgodnie z Rzym.5:11-19, to czy jestem grzesznikiem potępionym na śmierć, czy też ogłoszonym sprawiedliwym (usprawiedliwionym) i kwalifikuje się do życia wiecznego jest oparte na historii Adama lub Chrystusa. Na bazie Adamowego nieposłuszeństwa jestem widziany jako grzesznik, na podstawie posłuszeństwa Chrystusa jestem ogłoszony sprawiedliwym.
(2) Jeżeli należymy do ludzkości -owoców Adama, jesteśmy grzesznikami i jesteśmy potępieni na wieczną śmierć. Jednak jeśli należymy do ludzkości zapoczątkowanej przez Chrystusa jesteśmy ogłoszeni sprawieliwymi i kwalifikujemy się do życia wiecznego i nieba. Innymi słowy, nasze wieczne przeznaczenie spoczywa na ludzkości do której chcemy należeć.
(3) Każdy człowiek przez stworzenie jest "w Adamie". To jest beznadziejna sytuacja którą dziedziczymy i w której znajdujemy się od urodzenia. "Z natury dzieci gniewu"(Efez 2:3). Ale dobrą nowiną jest fakt że w Chrystusie Bóg dał rodzajowi ludzkiemu nowa historię. To jest potężny dar dla ludzkości; i dlatego, ten kto wierzy w Chrystusa i jest w nim ochrzszczony (zanurzony) Gal 3:27 będzie zbawiony (Mk16:16). Co Bóg zrobił dla całej rasy ludzkiej w Chrystusie (wyprowadzenie z grzechu i śmierci do sprawiedliwości i wiecznego życia) jest dane jako "dar laski", coś na co my naturalnie nie zasługujemy. Ten dar, żeby był doświadczony musi być otrzymany, i jest efektywny tylko przez wiarę.
(4) Adam i Chrystus należą do przeciwnych obozów, które nie mogą być ze sobą pogodzone. Adam jest przyrównany do grzechu i śmierci, Chrystus jest sprawiedliwością i życiem. Konsekwentnie jest niemożliwe należeć do Adama i Chrystusa w tym samym czasie. Aby zaakceptować Chrystusa znaczy całkowicie wyrzec się naszej pozycji w Adamie ( 2 Kor.5:17; 6:14-16) Chrzest jest publiczną deklaracją, że jesteśmy martwi dla grzechu (nasza pozycja w Adamie) i zmartwychwstali w Chrystusie do nowego życia (nasza pozycja w Chrystusie, Rzym.6:1-4,8; 2Tym.2:11).
(5) W świetle powyższego ludzka rasa może być podzielona na dwie grupy lub obozy: Adamowa,- zbudowana z wielu narodow i plemion ( Dz. Ap. 17:26), i wierzących,- którzy są jednym w Chrystusie ( Rzym. 12:5; 1 Kor.10:17;
Gal.3:27,28; Ef.4:11-13). Z powodu ewangelii człowiek ma wybór przynależności do jednej z tych dwóch grup. Możemy zachować naszą pozycję w Adamie przez niewiarę, i zbierać owoce grzechu; albo przez wiarę zjednoczyć się z Chrystusem i otrzymac błogosławieństwa jego sprawieliwości.
Biblia opisuje te dwie grupy w różny sposob:
Owce, kozły (Mat.25:32)
Sprawieliwy i grzeszny (Przyp. 28:1; Rzym. 2:5-11)
Prawica albo lewica (Mat. 25:33)
Dom na skale albo dom na piasku Jn 8:32,36; (Mat. 7:24-27)
Dzieci swiatla albo dzieci ciemnosci (1 Tes. 5:5)
Królestwo nieba albo królestwo tego swiata (Jan 15:19)
1 List do Koryntian 15:19-23,45-49
Kiedy zwrócimy się do 1 Kor. 15:19-23, 45-49, odkryjemy, że Paweł powtarza tą samą myśl którą zaprezentował u Rzymian 5:12-21. Grzech wszedł w rasę ludzką przez jednego człowieka w ten sam sposób jak zmartwychwstanie do życia przyszło do ludzkosci przez jednego człowieka, Krótko, to jest to co wiersze u Koryntian mowią:
Wiersze 19, 20. Poprawienie tych którzy zaprzeczają zmartwychwstaniu (zobacz wiersz 12), Paweł wskazuje, że wielką nadzieją Chrześcijanina jest zmartwychwstanie. Chrystus sam , który wstał z martwych, jest pierwszym owocem tych którzy jeszcze spoczywają w swoich grobach "w Chrystusie". Paweł dalej wyjaśnia, że ta nadzieja nie jest zbudowana na podstawie naszej dobroci ale raczej naszej pozycji w Chrystusie.
Wiersz 21. Skoro przez przez człowieka przyszła śmierć (zauważ, słowo człowiek jest tutaj użyte w liczbie pojedynczej i odnosi się do Adama, wiersz 22). Przez jednego człowieka (czytaj: Chrystusa) przyszło wzbudzenie z martwych.
Wiersz 22.W Adamie wszyscy umierają. Podobnie, zmartwychwstanie i nadzieja wiecznego życia jest dla wszystkich ludzi, którzy są w Chrystusie ( zauważ wyrażenie, w Adamie i w Chrystusie, oba sugerują solidarność albo zbiorową zgodność).
Wiersz 23. Chrystus to pierwowzór dla tych, którzy są w Nim, powstał z martwych, stając się pierwszym owocem. Ale ci, którzy są Chrystusa (czytaj: wierzącymi) doświadczą tego przy drugim Jego przyjściu.
Wiersz 45. Stworzone życie (albo naturalne życie) przyszło pierwsze. Życie dające Ducha przyszło potem.
Wiersz 47. Pierwszy człowiek (Adam) stworzony został z pyłu ziemi i taki był jego charakter (ziemski). Drugi człowiek (Chrystus) był z nieba, Syn Boga; charakter jaki manifestował był Boży (duchowy, Rzym 1:4)
Wiersz 48. Jako dzieci ziemskie (Adama), których natura i charakter jest ziemska (czytaj: grzeszna); tak więc ci, którzy należą do nieba (Chrystusa), wykazują niebiański charakter i naturę (czytaj: sprawiedliwość).
Wiersz 49. I tak jak my wszyscy przez naturę, jesteśmy odbiciem ziemskiego (Adamowego) obrazu; i odwrotnie my będziemy (czas przyszły, w kontekście zmartwychwstałej natury) nosić w pełni obraz zmartwychwstałej natury Chrystusa przy drugim Jego przyjściu (wiersz 50-54; Rzym 8:23-25: Fil 3:20,21).
Odnośnie do 1 Koryntian 15:21-23, 45-49, były tylko dwie głowy rasy ludzkiej Adam i Chrystus. Nigdy nie będzie innej; Chrystus jest także nazwany "ostatnim Adamem (wiersz 45)". Na tych dwóch głowach spoczywa przeznaczenie całej rasy ludzkiej. Adam jest prototypem nieodkupionej ludzkości, Chrystus jest prototypem odkupionej ludzkości. Co jest prawdą o Adamie jest prawdą o jego ludziach, co jest prawdziwe o Chrystusie jest prawdziwe o jego ludziach. Sytuacja Adama po upadku jest sytuacją wszystkich nieodkupionych, natomiast ta, która się objawiła przez Chrystusa dla każdego człowieka będzie sytuacją wszystkich odkupionych "albowiem jak w Adamie wszyscy umierają tak w Chrystusie wszyscy będą ożywieni " (wiersz22).
Zmartwychwstanie Chrystusa jest tym drugim adwentem. Nie nasza sprawiedliwość (albo samo-usprawiedliwienie) ale Chrystusa sprawiedliwość kwalifikuje nas do nieba, teraz i na sądzie.
W wierszu 45 Adam jest nazwany pierwszym Adamem, natomiast Chrystus jest nazwany "ostatnim Adamem" . dalej w wierszu 47 Adam nazwany jest "pierwszym człowiekiem" a Chrystus nazwany jest "drugim czlowiekiem". Ta terminologia w odniesieniu do Chrystusa ma istotne znaczenie. Jako ostatni Adam, Chrystus podsumował wszystko z pierwszego Adama. Jako drugi człowiek jest głową nowej odkupionej ludzkości. Przez zgromadzenie wszytkiego co było pierwszym Adamem, Chrystus w ostatnim Adamie zakończył całą Adamową rasę przez swoją śmierć na krzyżu (2Kor 5:14; 1Piot. 2:24)
Na krzyżu On umarł i skosztował drugiej śmierci jako zastępca albo przedstawiciel rasy ludzkiej (Heb. 2:9). W ten sposób obalił śmierć (2 Tym. 1:10) a umierając na krzyżu wypełnił wymóg prawa, Chrystus zakwalifikował się do zostania drugim Adamem, głową nowej odkupionej ludzkości (2 Kor. 5:17), która jest odnaleziona razem w Nim. To jest ten fakt, który daje błogosławioną nadzieję oczekiwania na Jego objawienie aby się stać w pełni takim jak On (Fil. 3:20,21)
Wniosek
Zgodnie z jasną nauką o dwóch Adamach, nasza nadzieja spoczywa w pełni na Chrystusie naszej sprawiedliwości, ponieważ "przez uczynki prawa żaden nie będzie usprawiedliwiony przed Bogiem" (Rzym.3:20; Gal. 2:16). Ci którzy są usprawiedliwieni w Chrystusie, przez wiarę żyć bedą (Rzym.1:17; Heb. 2:4; Fil 3:9).
Na początku Bóg stworzył Adama z prochu ziemi i tchnął w niego dech życia, i Adam stał się Zbiorową żyjącą osobą (1 Moj.2:7). To zbiorowe życie które Adam otrzymał od Boga było bez skazy i grzechu kontrolowane przez Ducha i zdominowane przez niesamolubną miłość (agape), ponieważ został stworzony na wzór Boga, a Bóg jest agape (1Moj.1:26; Jn 4:24; 1Jn 4:8,16). Po stworzeniu Adama i jego towarzyszki Ewy z niego, Bóg nakazał Adamowi rozmnażać się i napełnić ziemię mężczyznami i kobietami na wzór charakteru Boga (1Moj.1:28). To był orginalny niebiański Plan.
Niestety, zanim Adam i Ewa zaczęli się rozmnażać, upadli w grzechu i to miało skutki w zbiorowym życiu Adama w trzech zakresach:
(a) Jego bezgrzeszne życie stało się winnym grzechu (1Moj.2:17; 3:6,7).
(b) Jego winne grzechu życie zostało potępione przez prawo, i karą za to jest śmierć (Ezech.18:4,20).
(c) Jego bez skazy i grzechu życie stało się grzeszne i zamiast być kierowane przez Ducha agape upadło pod katorgę i niewolę grzechu (miłość samego siebie) i szatana(Iz. 53:6; Jn 8:34; Fil.2:21 2Piot.2:19)
Ponieważ rasa ludzka jest pomnożeniem życia Adama (Dz. Ap. 17:24-26; krew sugeruje życie, 1Moj.9:4; 3Moj.17:11; 5Moj.12:23), dlatego te powyższe trzy fakty odnoszące się do Adama , także odnoszą się do całej ludzkości. Odtąd takie życie otrzymujemy przy urodzeniu, i jest to:
(a) życie, które zgrzeszyło (Rzym. 5:12)
(b) życie, ktore jest katorgą i jest niewolnikiem grzechu i szatana (Jn 8:34; Rzym.7:14; 1Jn3:8)
(c) jest to życie zabrane przez prawo(Rzym.7:1). To oznacza, że prawo domaga się tego życia a kiedy wymóg prawa jest wypełniony zostawieni jesteśmy z niczym więcej jak tylko z wieczną śmiercią (Jn 3:36; 1Kor.15:22; Obj.20:14,15). To jest nasza sytucja "w Adamie" a sami nic nie możemy zrobic aby te fakty zmienić. "W Adamie", my wszyscy zgrzeszyliśmy i jesteśmy niewolnikami grzechu więc musimy umrzeć. Innymi słowy, jesteśmy bez ewangelii, beznadziejnie straceni na zawsze.
Jezus Przyszedł w ludzkim ciele aby nas wyprowadzić z tej sytuacji i odnowić Boży porządek, orginalny cel człowieka. Przyszedł jako druga głowa Adamowej rasy i przedstawił Królestwo łaski przez swoje nie skażone życie, śmierć i zmartwychwstanie. Dlatego "Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który według swojej wielkiej łaski odrodził nas przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa (1Piot.1:3). Tak więc, jak upadła ludzkość jest pomnożeniem grzeszego życia Adama, możemy powiedzieć, że Kościół (opisany w Nowym Testamencie jako ciało Chrystusa, Rzym.12:5; 1Kor.12:13,14) jest pomnożeniem sprawiedliwego życia Chrystusa (Rzym.8:29; Heb.2:11; 1Jn3:1,2) To jest fundament, na którym Kościół ma być zbudowany.
Tak więc, dzięki Bogu za ten niewypowiedziany dar (2Kor 9:15), który zmienił naszą beznadziejną sytuację w Adamie, i dał ludzkości nowy start w Chrystusie. Przez ewangelię otrzymujemy to właśnie życie Chrystusa (to jest uświadomione przy przemianie albo doświadczeniu nowonarodzenia, (Jn. 3:3-6). To życie, które jest otrzymywane przez wiarę w Chrystusa jest:
(1) życiem, które wypełniło prawo, i utrzymało to w każdym szczególe w naszej zrzeszonej ludzkości, którą Chrystus przyjął na siebie (Mat5:17; Rzym.10:4).
(2) życiem, które potępiło i pokonało siłę grzechu w ciele (Jn 8:46; Rzym 8:2,3)
(3) życiem, które zostało poddane przez Chrystusa pełnej odpłacie za grzech na krzyżu (Rzym.5:8,10; Fil.2:8)
(4) życiem, które pokonało śmierć i grób (1Kor.15:55-58; Heb.2:14,15).
Wszytkie te fakty stają się realne dla nas kiedy przez wiarę otrzymamy to życie. To życie po pierwsze nas usprawiedliwia , ponieważ w pełni wykonało prawo i wykonało jego wymogi; po drugie, to życie jest w stanie w pełni wyprowadzić nas z niewolnictwa grzechu, i wyprodukowac w nas tę samą sprawiedliwość Bożą, ponieważ już tego dokonało w człowieczeństwie Chrystusa (1Tym.3:16). A w końcu, to życie nas wyrwie ze śmierci i gwarantuje nam wieczne życie (Jn 3:36; 6:27; 1Jn 2:25).
To są przywileje tych wszystkich, którzy są w Chrystusie. I jeżeli się nauczymy żyć Jego życiem a nie swoim naturalnym, wtedy prawdziwie w Nim jesteśmy (Jn 15:4-8) i chodzimy
w tym świetle (1Jn 1:6,7) lub w tym Duchu (Rzym. 8:4; Gal.5:16) i owoce takiego życia są miłe Bogu.
Kiedy studiujemy ewangelię, odkryjemy, że to życie Chrystusa w nas panuje w nas i jest kierunkiem do uświęcenia, "Jezus jest naszą nadzieją i chwałą"(Kol. 1:27). W Jezusie mam życie, które jest większe niż moc grzechu i szatana (1Jn 4:4). I kiedy to nowe życie kieruje nami, grzech będzie przerażony w naszych ciałach a Jezus będzie objawiony (Rzym. 8:9-14). I tak ziemia będzie oświecona chwałą Boga przez Jego lud (Obj 18:1). To będzie ostatnie ukazanie Boga przed przyjściem Chrystusa (Obj 10:7).
Po glębokim przestudiowaniu tych dwóch fragmentów na temat dwóch Adamów, przez wzgląd na przejrzystość, podsumujmy ten wniosek.
Podsumowanie dwóch Adamów
(1) Grzech Adama przyniósł wyrok śmierci zarówno pierwszej jak i drugiej na całą ludzkość. Pierwsza śmierć była koniecznością programu ewangelii a druga stawką za grzech.
(2) Posłuszeństwo Chrystusa dokonało dwóch rzeczy:
a). Ochroniło ludzkość od drugiej śmierci, cena za grzech,
b). Przyniosło werdykt usprawiedliwienia do życia dla wszystkich ludzi.
Uwaga: wierzący umierają pierwszą śmiercią, ewangelia oczywiście odkupiła nas tylko od drugiej śmierci, od przekleństwa prawa (Heb. 2:9; 2Tym.1:10; Gal.3:13).
(3) Cała sila paraleli u Rzymian 5:12-21 pomiędzy Adamem A Chrystusem opiera się na idei jedności rodzaju ludzkiego w Adamie i Chrystusie. W sporej większości, 510 razy użyte słowo "Adam" w Starym Testamencie; słowo to jest użyte w kolektywnym (grupowym) ujęciu. W tym samym sensie, Nowy testament odnosi się do Chrystusa kiedy opisuje Go jako drugiego albo ostatniego Adama.
(4) Ocalenie od drugiej śmierci i werdykt usprawiedliwienia do życia jest największym Bożym darem w Chrystusie dla całej ludzkości (Jn 3:16). To jest dobra nowina ewangelii.
Ale tak jak każdy dar musi być najpierw otrzymany aby się nim można cieszyć(Rzym. 5:17). Ci, którzy świadomie, dobrowolnie i ciągle odrzucają Boży dar zbawienia w Chrystusie (ewangelie) świadomie wybierają drugą śmierć zamiast wiecznego życia. Tak więc na sądzie Bóg da im to co samowolnie dla siebie wybrali i tylko siebie mogą za to winić (i tak zrobią) kiedy otrzymają drugą śmierć (Jn 3:18,36; Mk16:15,16; Rzym.14:11).
(5) Każde dziecko urodzone jest pod reżimem grzechu, potępienia i śmierci z powodu upadku Adama ((Rzym. 3:9-20) kontynuowanie życia pod tym reżimem, i odrzucanie łaski Bożej jest drugą śmiercią. Chrystus przez uczynki i śmierć wyprowadził ludzkość z tego reżimu i umieścił rodzaj ludzki w królestwie łaski, sprawiedliwości i wiecznego życia. Przez zakceptowanie tego daru łaski przez wiarę na zawsze żegnamy reżim grzechu i śmierci do życia w królestwie łaski, sprawiedliwości i wiecznego życia (Rzym 5:21; 6:14,22,23)
(6) Nie możesz trwać w Adamie i w tym samym czasie zakceptować przez wiarą Chrystusa. Żeby otrzymać Chrystusa, Autora sprawiedliwości znaczy w pełni odrzucić Adama, autora grzechu (Rzym. 6:15-18).
(7) Twoje wieczne przeznaczenie zależy od tego którą ludzkość wybierzesz. Niewiara znaczy świadome wybieranie pozostania w Adamie i pod reżimem grzechu i śmierci. Wiara znaczy świadome wybranie bycia w Chrystusie i królestwa sprawiedliwości i wiecznego życia. i z tego powodu Bóg nie sprowadzi smutnego końca na niewierzących aż ta ewangelia "ogłoszona będzie całej ziemi na świadectwo"(Mat 24:14).
Na podstawie świadomego wyboru jaki dokonamy odnośnie dwóch Adamów tak każdy z nas będzie sądzony w dzień sądu.
W Konkluzji tego najważniejszego studium, musi być zaznaczone że prawda dwóch Adamów ma nie tylko za zadanie pomóc do zrozumienia Ewangelii i usprawiedliwienia przez wiarę, ale także jest ogromną praktyczną wartością w naszym Chrześcijańskim doświadczeniu, ponieważ owoce tej dotryny prowadzą do uświęcenia. Z tego powodu Jezus ogłosił "poznaj prawdę a prawda uczyni cię wolnym" i też "jeżeli Syn was wyswobodzi naprawdę wolnymi będziecie" (
Jn 8:32,36;)