USPRAWIEDLIWIONY PRZEZ PRZYPISANIE SPRAWIEDLIWOŚCI
Reformatorzy jedynie na nowo położyli nacisk na jasną naukę apostoła Pawła, szczególnie wyłożoną w 4 rozdz. Listu do Rzymian. Użyte w tym rozdziale słowa "poczytać", "zaliczyć", "przypisać" (wg tłumaczenia angielskiego) pochodzą od tego samego czasownika greckiego."Bo co mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość"(w.3)
"Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w Tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość, jak i Dawid nazywa błogosławionym człowieka, któremu Bóg udziela usprawiedliwienia, niezależnie od uczynków... Czy więc to błogosławieństwo odnosi się tylko do obrzezanych, czy też i do nieobrzezanych? Mówimy bowiem: wiara została poczytana Abrahamowi za sprawiedliwość (w.5.6.9)"."...Abraham mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał, mocen jest i uczynić. I dlatego poczytane mu to zostało za sprawiedliwość. A nie napisano tego, że mu poczytano, tylko ze względu na niego, ale ze względu na nas, którym ma to być poczytane i którzy wierzymy w Tego, który wzbudził Jezusa, Pana naszego z martwych"(w.21-24).
Słowo "przypisać" oznacza, że sprawiedliwość, przez którą jesteśmy usprawiedliwieni nie znajduje się w nas. W rzeczywistości my nie jesteśmy sprawiedliwi. Zamiast być - jak uczą katolicy, "wlaną w nas" jest ona przypisana albo zaliczona wierzącym, wierzącym w Jezusa. Słownik oksfordzki podaje obie definicje usprawiedliwienia.Sobór Trydencki wyklął każdego, kto uczyłby, że usprawiedliwienie dokonuje się "jedynie przez przypisanie sprawiedliwości Chrystusowej".
W prawdzie znajduje się zupełna pewność i wolność.