Całą doktrynę katolicką o usprawiedliwieniu można zawrzeć w następujących punktach:

1. Usprawiedliwienie jest wewnętrzną restauracją i odnową człowieka, tj. ludzkim uświęceniem.

2. Usprawiedliwienie dokonuje się przez wlanie łaski Bożej. Człowiek zostaje usprawiedliwiony na podstawie tego, czego dokonał w nim Duch Święty.

3. Usprawiedliwienie oznacza, że człowiek sam w sobie uczyniony jest sprawiedliwy i jest we własnej osobie miłym dla Boga.

Innymi słowy katolickie pojęcie usprawiedliwienia może być również przedstawione następująco: jest nędzny i zły grzesznik. Działająca w nim łaska Boża zmienia go w istotę miłą Bogu. Dzięki tej łasce jest on przed Bogiem usprawiedliwiony.

Wierny katolik mógłby po prostu powiedzieć: "sprawiedliwość przez wiarę oznacza, że sam nie mogę siebie zbawić. Ale przez wiarę mogę uzyskać Bożą łaskę przekształcającą. Jego łaska może zmienić moje serce; dzięki tej łasce mogę stać się godnym w oczach Bożych".

Tę samą myśl wyraża Jean Daujat w "The Teology of Grace":

"Czołowiek grzeszny nie może sam w sobie podobać się Bogu. Aby tak było musi otrzymać dar Boży, który przekształca go wewnętrznie, oczyszcza i uświęca, przyozdabiając cechami, które czynią go miłym wobec Stwórcy."

Powyższe wywody są wiernym odzwierciedleniem idei rzymskiego katolicyzmu. Zostały one zebrane i wyłożone na postawie dokładnego studium literatury katolickiej, oraz potwierdzone osobistym autorytetem teologów tego Kościoła. Jeżeli, drogi czytelniku, naprawdę nie możesz się dopatrzyć niczego złego w doktrynie przedstawionej wyżej, to jest to tak dlatego, że jesteś dobrym katolikiem, wcale nie zdając sobie z tego sprawy. Nie mówimy tego po to, by kogokolwiek urazić. Katolicyzm rzymski jest religią natury ludzkiej, a przecież wszyscy jesteśmy ludźmi. Dopóki nie zostaniemy namaszczeni Duchem Bożego oświecenia, dopóty jesteśmy narażeni na niebezpieczeństwo niezrozumienia nauk "tajemnicy nieprawości."