Sobór Trydencki orzekł:

"...jeżeli ludzie nie narodzą się w Chrystusie na nowo, nie zostaną nigdy usprawiedliwieni, ponieważ w nowonarodzeniu, dzięki zasłudze Jego cierpień, obdarowani bywają łaską, przez którą stają się sprawiedliwymi..."

Wydawcy rzymsko-katolickiej wersji przekładu Biblii (Roman Catholic Douay Version) opatrują 3 i 4 rozdział listu do Rzymian następującym komentarzem:

"Usprawiedliwienie, o jakim mówi tutaj św. Paweł, jest wlaniem łaski uświęcającej, która w nadprzyrodzony sposób sprawia, że człowiek może przypodobać się Bogu".

"Ale na usprawiedliwienie, czyli wlanie łaski uświęcającej, nie możemy sobie czymkolwiek zasłużyć; jest ono całkowicie dobrowolnym darem Bożym".

P. Gregory Stevens we wspomnianej już książce pt. "Życie Łaski" - pisze:

"Czym jest w istocie usprawiedliwienie, jakiego udziela Bóg współdziałającemu z Nim przez wiarę człowiekowi? Czy jest ono czymś w rodzaju stwierdzenia, że grzesznik jest sprawiedliwy czy też jest to czyn Boży, przez który grzesznik zostaje wewnętrznie przekształcony i staje się nowym istnieniem w oczach Boga? Myśl katolicka zawsze reprezentowała pogląd, że udzielona człowiekowi sprawiedliwość jest dobrowolnym darem Bożym (Gal. 3,6) i prawdziwą sprawiedliwością, która rzeczywiście przekształca człowieka w istotę miłowaną przez Boga".

"Doktrynę katolicką w tych kwestiach sformułowaną w opozycji do luteranizmu, przedłożono w całości na Soborze Trydenckim w takiej postaci, w jakiej została ona ujęta wcześniej przez papieża Leona X w bulli Wxsurge Domine z 15 lipca 1520 r. Nauka Trydencka koncentruje się na dwóch zagadnieniach, które posiadają fundamentalne znaczenie w zrozumieniu katolickiej doktryny łaski. Przede wszystkim, usprawiedliwienie jest rzeczywistą i globalną przemianą człowieka, prawdziwym darem uświęcenia. Nie może być ono w żaden sposób ograniczone do czegoś wyłącznie zewnętrznego".

"Jasnym stwierdzeniem określa Sobór wewnętrzną istotę i strukturę usprawiedliwienia. Czyni to w bezpośredniej opozycji do obiektywnego stanowiska teologii reformacyjnej. W ustępie tym zawiera się samo sedno nauki katolickiej: usprawiedliwienie jest nie tylko odpuszczeniem grzechów, ale także uświęceniem i odnowieniem duszy ludzkiej na skutek dobrowolnego przyjęcia łaski i innych darów, przez co człowiek niesprawiedliwy staje się sprawiedliwym, a wróg zmienia się w przyjaciela tak, iż może dostąpić nadziei życia wiecznego."

Następnie Sobór wyszczególnia przyczyny tej przemiany wewnętrznej: celem jej jest chwała Boża; dokonuje się ona dzięki Bogu, a ściślej - dzięki zasługom naszego Zbawiciela i bywa udzielana człowiekowi przez wiarę i chrzest.