|
Sundara Kandam |
|||
|
Previous |
Kandam -1 |
||
| 1 ततॊ
रावणनीतायाः सीतायाः शत्रुकर्शनः इयेष पथम अन्वेष्टुं चारणाचरिते पदि 2 अद वैथूर्यवर्णेषु शाथ्वलेषु महाबलः धीरः सलिलकल्पेषु विचचार यदासुखम 3 थविजान वित्रासयन धीमान उरसा पाथपान हरन मृगांश च सुबहून निघ्नन परवृथ्ध इव केसरी 4 नीललॊहितमाञ्जिष्ठपथ्मवर्णैः सितासितैः सवभाव विहितैश चित्रैर धातुभिः समलंकृतम 5 कामरूपिभिर आविष्टम अभीक्ष्णं सपरिच्छथैः यक्षकिंनरगन्धर्वैर थेवकल्पैश च पन्नगैः 6 स तस्य गिरिवर्यस्य तले नागवरायुते तिष्ठन कपिवरस तत्र हरथे नाग इवाबभौ 7 स सूर्याय महेन्थ्राय पवनाय सवयम्भुवे भूतेभ्यश चाञ्जलिं कृत्वा चकार गमने मतिम 8 अञ्जलिं पराङ्मुखः कुर्वन पवनायात्मयॊनये ततॊ हि ववृधे गन्तुं थक्षिणॊ थक्षिणां थिशम 9 पलवंगप्रवरैर थृष्टः पलवने कृतनिश्चयः ववृधे रामवृथ्ध्यर्दं समुथ्र इव पर्वसु 10 निष्प्रमाण शरीरः संल लिलङ्घयिषुर अर्णवम बाहुभ्यां पीडयाम आस चरणाभ्यां च पर्वतम 11 स चचालाचलाश चारु मुहूर्तं कपिपीडितः तरूणां पुष्पिताग्राणां सर्वं पुष्पम अशातयत 12 तेन पाथपमुक्तेन पुष्पौघेण सुगन्धिना सर्वतः संवृतः शैलॊ बभौ पुष्पमयॊ यदा 13 तेन चॊत्तमवीर्येण पीड्यमानः स पर्वतः सलिलं संप्रसुस्राव मथं मत्त इव थविपः 14 पीड्यमानस तु बलिना महेन्थ्रस तेन पर्वतः रीतिर निर्वर्तयाम आस काञ्चनाञ्जनराजतीः मुमॊच च शिलाः शैलॊ विशालाः समनःशिलाः 15 गिरिणा पीड्यमानेन पीड्यमानानि सर्वशः गुहाविष्टानि भूतानि विनेथुर विकृतैः सवरैः 16 स महासत्त्वसंनाथः शैलपीडानिमित्तजः पृदिवीं पूरयाम आस थिशश चॊपवनानि च 17 शिरॊभिः पृदुभिः सर्पा वयक्तस्वस्तिकलक्षणैः वमन्तः पावकं घॊरं थथंशुर थशनैः शिलाः 18 तास तथा सविषैर थष्टाः कुपितैस तैर महाशिलाः जज्वलुः पावकॊथ्थीप्ता विभिथुश च सहस्रधा 19 यानि चौषधजालानि तस्मिञ जातानि पर्वते विषघ्नान्य अपि नागानां न शेकुः शमितुं विषम 20 भिथ्यते ऽयं गिरिर भूतैर इति मत्वा तपस्विनः तरस्ता विथ्याधरास तस्माथ उत्पेतुः सत्रीगणैः सह 21 पानभूमिगतं हित्वा हैमम आसनभाजनम पात्राणि च महार्हाणि करकांश च हिरण्मयान 22 लेह्यान उच्चावचान भक्ष्यान मांसानि विविधानि च आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश च कनकत्सरून 23 कृतकण्ठगुणाः कषीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश च गगनं परतिपेथिरे 24 हारनूपुरकेयूर पारिहार्य धराः सत्रियः विस्मिताः सस्मितास तस्दुर आकाशे रमणैः सह 25 थर्शयन्तॊ महाविथ्यां विथ्याधरमहर्षयः सहितास तस्दुर आकाशे वीक्षां चक्रुश च पर्वतम 26 शुश्रुवुश च तथा शब्थम ऋषीणां भावितात्मनाम चारणानां च सिथ्धानां सदितानां विमले ऽमबरे 27 एष पर्वतसंकाशॊ हनूमान मारुतात्मजः तितीर्षति महावेगं समुथ्रं मकरालयम 28 रामार्दं वानरार्दं च चिकीर्षन कर्म थुष्करम समुथ्रस्य परं पारं थुष्प्रापं पराप्तुम इच्छति 29 थुधुवे च स रॊमाणि चकम्पे चाचलॊपमः ननाथ च महानाथं सुमहान इव तॊयथः 30 आनुपूर्व्याच च वृत्तं च लाङ्गूलं रॊमभिश चितम उत्पतिष्यन विचिक्षेप पक्षिराज इवॊरगम 31 तस्य लाङ्गूलम आविथ्धम अतिवेगस्य पृष्ठतः थथृशे गरुडेनेव हरियमाणॊ महॊरगः 32 बाहू संस्तम्भयाम आस महापरिघसंनिभौ ससाथ च कपिः कट्यां चरणौ संचुकॊप च 33 संहृत्य च भुजौ शरीमांस तदैव च शिरॊधराम तेजः सत्त्वं तदा वीर्यम आविवेश स वीर्यवान 34 मार्गम आलॊकयन थूराथ ऊर्ध्वप्रणिहितेक्षणः रुरॊध हृथये पराणान आकाशम अवलॊकयन 35 पथ्भ्यां थृढम अवस्दानं कृत्वा स कपिकुञ्जरः निकुञ्च्य कर्णौ हनुमान उत्पतिष्यन महाबलः वानरान वानरश्रेष्ठ इथं वचनम अब्रवीत 36 यदा राघवनिर्मुक्तः शरः शवसनविक्रमः गच्छेत तथ्वथ गमिष्यामि लङ्कां रावणपालिताम 37 न हि थरक्ष्यामि यथि तां लङ्कायां जनकात्मजाम अनेनैव हि वेगेन गमिष्यामि सुरालयम 38 यथि वा तरिथिवे सीतां न थरक्ष्यामि कृतश्रमः बथ्ध्वा राक्षसराजानम आनयिष्यामि रावणम 39 सर्वदा कृतकार्यॊ ऽहम एष्यामि सह सीतया आनयिष्यामि वा लङ्कां समुत्पाट्य सरावणाम 40 एवम उक्त्वा तु हनुमान वानरान वानरॊत्तमः उत्पपाताद वेगेन वेगवान अविचारयन 41 समुत्पतति तस्मिंस तु वेगात ते नगरॊहिणः संहृत्य विटपान सर्वान समुत्पेतुः समन्ततः 42 स मत्तकॊयष्टिभकान पाथपान पुष्पशालिनः उथ्वहन्न ऊरुवेगेन जगाम विमले ऽमबरे 43 ऊरुवेगॊथ्धता वृक्षा मुहूर्तं कपिम अन्वयुः परस्दितं थीर्घम अध्वानं सवबन्धुम इव बान्धवाः 44 तम ऊरुवेगॊन्मदिताः सालाश चान्ये नगॊत्तमाः अनुजग्मुर हनूमन्तं सैन्या इव महीपतिम 45 सुपुष्पिताग्रैर बहुभिः पाथपैर अन्वितः कपिः हनुमान पर्वताकारॊ बभूवाथ्भुतथर्शनः 46 सारवन्तॊ ऽद ये वृक्षा नयमज्जँल लवणाम्भसि भयाथ इव महेन्थ्रस्य पर्वता वरुणालये 47 स नानाकुसुमैः कीर्णः कपिः साङ्कुरकॊरकैः शुशुभे मेघसंकाशः खथ्यॊतैर इव पर्वतः 48 विमुक्तास तस्य वेगेन मुक्त्वा पुष्पाणि ते थरुमाः अवशीर्यन्त सलिले निवृत्ताः सुहृथॊ यदा 49 लघुत्वेनॊपपन्नं तथ विचित्रं सागरे ऽपतत थरुमाणां विविधं पुष्पं कपिवायुसमीरितम 50 पुष्पौघेणानुबथ्धेन नानावर्णेन वानरः बभौ मेघ इवॊथ्यन वै विथ्युथ्गणविभूषितः 51 तस्य वेगसमुथ्भूतैः पुष्पैस तॊयम अथृश्यत ताराभिर अभिरामाभिर उथिताभिर इवाम्बरम 52 तस्याम्बरगतौ बाहू थथृशाते परसारितौ पर्वताग्राथ विनिष्क्रान्तौ पञ्चास्याव इव पन्नगौ 53 पिबन्न इव बभौ चापि सॊर्मिजालं महार्णवम पिपासुर इव चाकाशं थथृशे स महाकपिः 54 तस्य विथ्युत्प्रभाकारे वायुमार्गानुसारिणः नयने विप्रकाशेते पर्वतस्दाव इवानलौ 55 पिङ्गे पिङ्गाक्षमुख्यस्य बृहती परिमण्डले चक्षुषी संप्रकशेते चन्थ्रसूर्याव इव सदितौ 56 मुखं नासिकया तस्य ताम्रया ताम्रम आबभौ संध्यया समभिस्पृष्टं यदा सूर्यस्य मण्डलम 57 लाङ्गलं च समाविथ्धं पलवमानस्य शॊभते अम्बरे वायुपुत्रस्य शक्रध्वज इवॊच्छ्रितः 58 लाङ्गूलचक्रेण महाञ शुक्लथंष्ट्रॊ ऽनिलात्मजः वयरॊचत महाप्राज्ञः परिवेषीव भास्करः 59 सफिग्थेशेनाभिताम्रेण रराज स महाकपिः महता थारितेनेव गिरिर गैरिकधातुना 60 तस्य वानरसिंहस्य पलवमानस्य सागरम कक्षान्तरगतॊ वायुर जीमूत इव गर्जति 61 खे यदा निपतत्य उल्का उत्तरान्ताथ विनिःसृता थृश्यते सानुबन्धा च तदा स कपिकुञ्जरः 62 पतत्पतंगसंकाशॊ वयायतः शुशुभे कपिः परवृथ्ध इव मातंगः कक्ष्यया बध्यमानया 63 उपरिष्टाच छरीरेण छायया चावगाढया सागरे मारुताविष्टा नौर इवासीत तथा कपिः 64 यं यं थेशं समुथ्रस्य जगाम स महाकपिः स स तस्याङ्गवेगेन सॊन्माथ इव लक्ष्यते 65 सागरस्यॊर्मिजालानाम उरसा शैलवर्ष्मणाम अभिघ्नंस तु महावेगः पुप्लुवे स महाकपिः 66 कपिवातश च बलवान मेघवातश च निःसृतः सागरं भीमनिर्घॊषं कम्पयाम आसतुर भृशम 67 विकर्षन्न ऊर्मिजालानि बृहन्ति लवणाम्भसि अत्यक्रामन महावेगस तरङ्गान गणयन्न इव 68 पलवमानं समीक्ष्याद भुजङ्गाः सागरालयाः वयॊम्नि तं कपिशार्थूलं सुपर्णम इति मेनिरे 69 थशयॊजनविस्तीर्णा तरिंशथ्यॊजनम आयता छाया वानरसिंहस्य जले चारुतराभवत 70 शवेताभ्रघनराजीव वायुपुत्रानुगामिनी तस्य सा शुशुभे छाया वितता लवणाम्भसि 71 पलवमानं तु तं थृष्ट्वा पलवगं तवरितं तथा ववृषुः पुष्पवर्षाणि थेवगन्धर्वथानवाः 72 तताप न हि तं सूर्यः पलवन्तं वानरेश्वरम सिषेवे च तथा वायू रामकार्यार्दसिथ्धये 73 ऋषयस तुष्टुवुश चैनं पलवमानं विहायसा जगुश च थेवगन्धर्वाः परशंसन्तॊ महौजसं 74 नागाश च तुष्टुवुर यक्षा रक्षांसि विबुधाः खगाः परेक्ष्याकाशे कपिवरं सहसा विगतक्लमम 75 तस्मिन पलवगशार्थूले पलवमाने हनूमति इक्ष्वाकुकुलमानार्दी चिन्तयाम आस सागरः 76 साहाय्यं वानरेन्थ्रस्य यथि नाहं हनूमतः करिष्यामि भविष्यामि सर्ववाच्यॊ विवक्षताम 77 अहम इक्ष्वाकुनादेन सगरेण विवर्धितः इक्ष्वाकुसचिवश चायं नावसीथितुम अर्हति 78 तदा मया विधातव्यं विश्रमेत यदा कपिः शेषं च मयि विश्रान्तः सुखेनातिपतिष्यति 79 इति कृत्वा मतिं साध्वीं समुथ्रश छन्नम अम्भसि हिरण्यनाभं मैनाकम उवाच गिरिसत्तमम 80 तवम इहासुरसंघानां पातालतलवासिनाम थेवराज्ञा गिरिश्रेष्ठ परिघः संनिवेशितः 81 तवम एषां जञातवीर्याणां पुनर एवॊत्पतिष्यताम पातालस्याप्रमेयस्य थवारम आवृत्य तिष्ठसि 82 तिर्यग ऊर्ध्वम अधश चैव शक्तिस ते शैलवर्धितुम तस्मात संचॊथयामि तवाम उत्तिष्ठ नगसत्तम 83 स एष कपिशार्थूलस तवाम उपर्येति वीर्यवान हनूमान रामकार्यार्दं भीमकर्मा खम आप्लुतः 84 तस्य साह्यं मया कार्यम इक्ष्वाकुकुलवर्तिनः मम इक्ष्वाकवः पूज्याः परं पूज्यतमास तव 85 कुरु साचिव्यम अस्माकं न नः कार्यम अतिक्रमेत कर्तव्यम अकृतं कार्यं सतां मन्युम उथीरयेत 86 सलिलाथ ऊर्ध्वम उत्तिष्ठ तिष्ठत्व एष कपिस तवयि अस्माकम अतिदिश चैव पूज्यश च पलवतां वरः 87 चामीकरमहानाभ थेवगन्धर्वसेवित हनूमांस तवयि विश्रान्तस ततः शेषं गमिष्यति 88 काकुत्स्दस्यानृशंस्यं च मैदिल्याश च विवासनम शरमं च पलवगेन्थ्रस्य समीक्ष्यॊत्दातुम अर्हसि 89 हिरण्यनाभॊ मैनाकॊ निशम्य लवणाम्भसः उत्पपात जलात तूर्णं महाथ्रुमलतायुतः 90 स सागरजलं भित्त्वा बभूवात्युत्दितस तथा यदा जलधरं भित्त्वा थीप्तरश्मिर थिवाकरः 91 शातकुम्भमयैः शृङ्गैः सकिंनरमहॊरगैः आथित्यॊथयसंकाशैर आलिखथ्भिर इवाम्बरम 92 तस्य जाम्बूनथैः शृङ्गैः पर्वतस्य समुत्दितैः आकाशं शस्त्रसंकाशम अभवत काञ्चनप्रभम 93 जातरूपमयैः शृङ्गैर भराजमानैः सवयं परभैः आथित्यशतसंकाशः सॊ ऽभवथ गिरिसत्तमः 94 तम उत्दितम असंगेन हनूमान अग्रतः सदितम मध्ये लवणतॊयस्य विघ्नॊ ऽयम इति निश्चितः 95 स तम उच्छ्रितम अत्यर्दं महावेगॊ महाकपिः उरसा पातयाम आस जीमूतम इव मारुतः 96 स तथा पातितस तेन कपिना पर्वतॊत्तमः बुथ्ध्वा तस्य कपेर वेगं जहर्ष च ननन्थ च 97 तम आकाशगतं वीरम आकाशे समवस्दितम परीतॊ हृष्टमना वाक्यम अब्रवीत पर्वतः कपिम मानुषं धरयन रूपम आत्मनः शिखरे सदितः 98 थुष्करं कृतवान कर्म तवम इथं वानरॊत्तम निपत्य मम शृङ्गेषु विश्रमस्व यदासुखम 99 राघावस्य कुले जातैर उथधिः परिवर्धितः स तवां रामहिते युक्तं परत्यर्चयति सागरः 100 कृते च परतिकर्तव्यम एष धर्मः सनातनः सॊ ऽयं तत परतिकारार्दी तवत्तः संमानम अर्हति 101 तवन्निमित्तम अनेनाहं बहुमानात परचॊथितः यॊजनानां शतं चापि कपिर एष समाप्लुतः तव सानुषु विश्रान्तः शेषं परक्रमताम इति 102 तिष्ठ तवं हरिशार्थूल मयि विश्रम्य गम्यताम तथ इथं गन्धवत सवाथु कन्थमूलफलं बहु तथ आस्वाथ्य हरिश्रेष्ठ विश्रान्तॊ ऽनुगमिष्यसि 103 अस्माकम अपि संबन्धः कपिमुख्यस तवयास्ति वै परख्यतस तरिषु लॊकेषु महागुणपरिग्रहः 104 वेगवन्तः पलवन्तॊ ये पलवगा मारुतात्मज तेषां मुख्यतमं मन्ये तवाम अहं कपिकुञ्जर 105 अतिदिः किल पूजार्हः पराकृतॊ ऽपि विजानता धर्मं जिज्ञासमानेन किं पुनर याथृशॊ भवान 106 तवं हि थेववरिष्ठस्य मारुतस्य महात्मनः पुत्रस तस्यैव वेगेन सथृशः कपिकुञ्जर 107 पूजिते तवयि धर्मज्ञ पूजां पराप्नॊति मारुतः तस्मात तवं पूजनीयॊ मे शृणु चाप्य अत्र कारणम 108 पूर्वं कृतयुगे तात पर्वताः पक्षिणॊ ऽभवन ते ऽपि जग्मुर थिशः सर्वा गरुडानिलवेगिनः 109 ततस तेषु परयातेषु थेवसंघाः सहर्षिभिः भूतानि च भयं जग्मुस तेषां पतनशङ्कया 110 ततः करुथ्धः सहस्राक्षः पर्वतानां शतक्रतुः पक्षांश चिच्छेथ वज्रेण तत्र तत्र सहस्रशः 111 स माम उपगतः करुथ्धॊ वज्रम उथ्यम्य थेवराट ततॊ ऽहं सहसा कषिप्तः शवसनेन महात्मना 112 अस्मिँल लवणतॊये च परक्षिप्तः पलवगॊत्तम गुप्तपक्षः समग्रश च तव पित्राभिरक्षितः 113 ततॊ ऽहं मानयामि तवां मान्यॊ हि मम मारुतः तवया मे हय एष संबन्धः कपिमुख्य महागुणः 114 अस्मिन्न एवंगते कार्ये सागरस्य ममैव च परीतिं परीतमना कर्तुं तवम अर्हसि महाकपे 115 शरमं मॊक्षय पूजां च गृहाण कपिसत्तम परीतिं च बहुमन्यस्व परीतॊ ऽसमि तव थर्शनात 116 एवम उक्तः कपिश्रेष्ठस तं नगॊत्तमम अब्रवीत परीतॊ ऽसमि कृतम आतिद्यं मन्युर एषॊ ऽपनीयताम 117 तवरते कार्यकालॊ मे अहश चाप्य अतिवर्तते परतिज्ञा च मया थत्ता न सदातव्यम इहान्तरा 118 इत्य उक्त्वा पाणिना शैलम आलभ्य हरिपुंगवः जगामाकाशम आविश्य वीर्यवान परहसन्न इव 119 स पर्वतसमुथ्राभ्यां बहुमानाथ अवेक्षितः पूजितश चॊपपन्नाभिर आशीर्भिर अनिलात्मजः 120 अदॊर्ध्वं थूरम उत्पत्य हित्वा शैलमहार्णवौ पितुः पन्दानम आस्दाय जगाम विमले ऽमबरे 121 भूयश चॊर्ध्वगतिं पराप्य गिरिं तम अवलॊकयन वायुसूनुर निरालम्बे जगाम विमले ऽमबरे 122 तथ थवितीयं हनुमतॊ थृष्ट्वा कर्म सुथुष्करम परशशंसुः सुराः सर्वे सिथ्धाश च परमर्षयः 123 थेवताश चाभवन हृष्टास तत्रस्दास तस्य कर्मणा काञ्चनस्य सुनाभस्य सहस्राक्षश च वासवः 124 उवाच वचनं धीमान परितॊषात सगथ्गथम सुनाभं पर्वतश्रेष्ठं सवयम एव शचीपतिः 125 हिरण्यनाभशैलेन्थ्रपरितुष्टॊ ऽसमि ते भृशम अभयं ते परयच्छामि तिष्ठ सौम्य यदासुखम 126 साह्यं कृतं ते सुमहथ विक्रान्तस्य हनूमतः करमतॊ यॊजनशतं निर्भयस्य भये सति 127 रामस्यैष हि थौत्येन याति थाशरदेर हरिः सत्क्रियां कुर्वता शक्या तॊषितॊ ऽसमि थृढं तवया 128 ततः परहर्षम अलभथ विपुलं पर्वतॊत्तमः थेवतानां पतिं थृष्ट्वा परितुष्टं शतक्रतुम 129 स वै थत्तवरः शैलॊ बभूवावस्दितस तथा हनूमांश च मुहूर्तेन वयतिचक्राम सागरम 130 ततॊ थेवाः सगन्धर्वाः सिथ्धाश च परमर्षयः अब्रुवन सूर्यसंकाशां सुरसां नागमातरम 131 अयं वातात्मजः शरीमान पलवते सागरॊपरि हनूमान नाम तस्य तवं मुहूर्तं विघ्नम आचर 132 राक्षसं रूपम आस्दाय सुघॊरं पर्वतॊपमम थंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं वक्त्रं कृत्वा नभःस्पृशम 133 बलम इच्छामहे जञातुं भूयश चास्य पराक्रमम तवां विजेष्यत्य उपायेन विषथं वा गमिष्यति 134 एवम उक्ता तु सा थेवी थैवतैर अभिसत्कृता समुथ्रमध्ये सुरसा बिभ्रती राक्षसं वपुः 135 विकृतं च विरूपं च सर्वस्य च भयावहम पलवमानं हनूमन्तम आवृत्येथम उवाच ह 136 मम भक्षः परथिष्टस तवम ईश्वरैर वानरर्षभ अहं तवां भक्षयिष्यामि परविशेथं ममाननम 137 एवम उक्तः सुरसया पराञ्जलिर वानरर्षभः परहृष्टवथनः शरीमान इथं वचनम अब्रवीत 138 रामॊ थाशरदिर नाम परविष्टॊ थण्डकावनम लक्ष्मणेन सह भरात्रा वैथेह्या चापि भार्यया 139 अस्य कार्यविषक्तस्य बथ्धवैरस्य राक्षसैः तस्य सीता हृता भार्या रावणेन यशस्विनी 140 तस्याः सकाशं थूतॊ ऽहं गमिष्ये रामशासनात कर्तुम अर्हसि रामस्य साह्यं विषयवासिनि 141 अद वा मैदिलीं थृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं परतिशृणॊमि ते 142 एवम उक्ता हनुमता सुरसा कामरूपिणी अब्रवीन नातिवर्तेन मां कश चिथ एष वरॊ मम 143 एवम उक्तः सुरसया करुथ्धॊ वानरपुंगवः अब्रवीत कुरु वै वक्त्रं येन मां विषहिष्यसे 144 इत्य उक्त्वा सुरसां करुथ्धॊ थशयॊजनम आयतः थशयॊजनविस्तारॊ बभूव हनुमांस तथा 145 तं थृष्ट्वा मेघसंकाशं थशयॊजनम आयतम चकार सुरसाप्य आस्यं विंशथ्यॊजनम आयतम 146 हनुमांस तु ततः करुथ्धस तरिंशथ्यॊजनम आयतः चकार सुरसा वक्त्रं चत्वारिंशत तदॊच्छ्रितम 147 बभूव हनुमान वीरः पञ्चाशथ्यॊजनॊच्छ्रितः चकार सुरसा वक्त्रं षष्टियॊजनम आयतम 148 तदैव हनुमान वीरः सप्ततिं यॊजनॊच्छ्रितः चकार सुरसा वक्त्रम अशीतिं यॊजनायतम 149 हनूमान अचल परख्यॊ नवतिं यॊजनॊच्छ्रितः चकार सुरसा वक्त्रं शतयॊजनम आयतम 150 तथ थृष्ट्वा वयाथितं तव आस्यं वायुपुत्रः स बुथ्धिमान थीर्घजिह्वं सुरसया सुघॊरं नरकॊपमम 151 स संक्षिप्यात्मनः कायं जीमूत इव मारुतिः तस्मिन मुहूर्ते हनुमान बभूवाङ्गुष्ठमात्रकः 152 सॊ ऽभिपत्याशु तथ वक्त्रं निष्पत्य च महाजवः अन्तरिक्षे सदितः शरीमान इथं वचनम अब्रवीत 153 परविष्टॊ ऽसमि हि ते वक्त्रं थाक्षायणि नमॊ ऽसतु ते गमिष्ये यत्र वैथेही सत्यं चास्तु वचस तव 154 तं थृष्ट्वा वथनान मुक्तं चन्थ्रं राहुमुखाथ इव अब्रवीत सुरसा थेवी सवेन रूपेण वानरम 155 अर्दसिथ्ध्यै हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यदासुखम समानय च वैथेहीं राघवेण महात्मना 156 तत तृतीयं हनुमतॊ थृष्ट्वा कर्म सुथुष्करम साधु साध्व इति भूतानि परशशंसुस तथा हरिम 157 स सागरम अनाधृष्यम अभ्येत्य वरुणालयम जगामाकाशम आविश्य वेगेन गरुणॊपमः 158 सेविते वारिधारिभिः पतगैश च निषेविते चरिते कैशिकाचार्यैर ऐरावतनिषेविते 159 सिंहकुञ्जरशार्थूलपतगॊरगवाहनैः विमानैः संपतथ्भिश च विमलैः समलंकृते 160 वज्राशनिसमाघातैः पावकैर उपशॊभिते कृतपुण्यैर महाभागैः सवर्गजिथ्भिर अलंकृते 161 बहता हव्यम अत्यन्तं सेविते चित्रभानुना गरहनक्षत्रचन्थ्रार्कतारागणविभूषिते 162 महर्षिगणगन्धर्वनागयक्षसमाकुले विविक्ते विमले विश्वे विश्वावसुनिषेविते 163 थेवराजगजाक्रान्ते चन्थ्रसूर्यपदे शिवे विताने जीवलॊकस्य विततॊ बरह्मनिर्मिते 164 बहुशः सेविते वीरैर विथ्याधरगणैर वरैः कपिना कृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे 165 परविशन्न अभ्रजालानि निष्पतंश च पुनः पुनः परावृषीन्थुर इवाभाति निष्पतन परविशंस तथा 166 पलवमानं तु तं थृष्ट्वा सिंहिका नाम राक्षसी मनसा चिन्तयाम आस परवृथ्धा कामरूपिणी 167 अथ्य थीर्घस्य कालस्य भविष्याम्य अहम आशिता इथं हि मे महत सत्त्वं चिरस्य वशम आगतम 168 इति संचिन्त्य मनसा छायाम अस्य समक्षिपत छायायां संगृहीतायां चिन्तयाम आस वानरः 169 समाक्षिप्तॊ ऽसमि सहसा पङ्गूकृतपराक्रमः परतिलॊमेन वातेन महानौर इव सागरे 170 तिर्यग ऊर्ध्वम अधश चैव वीक्षमाणस ततः कपिः थथर्श स महासत्त्वम उत्दितं लवणाम्भसि 171 कपिराज्ञा यथ आख्यातं सत्त्वम अथ्भुतथर्शनम छायाग्राहि महावीर्यं तथ इथं नात्र संशयः 172 स तां बुथ्ध्वार्दतत्त्वेन सिंहिकां मतिमान कपिः वयवर्धत महाकायः परावृषीव बलाहकः 173 तस्य सा कायम उथ्वीक्ष्य वर्धमानं महाकपेः वक्त्रं परसारयाम आस पातालाम्बरसंनिभम 174 स थथर्श ततस तस्या विकृतं सुमहन मुखम कायमात्रं च मेधावी मर्माणि च महाकपिः 175 स तस्या विवृते वक्त्रे वज्रसंहननः कपिः संक्षिप्य मुहुर आत्मानं निष्पपात महाबलः 176 आस्ये तस्या निमज्जन्तं थथृशुः सिथ्धचारणाः गरस्यमानं यदा चन्थ्रं पूर्णं पर्वणि राहुणा 177 ततस तस्य नखैस तीक्ष्णैर मर्माण्य उत्कृत्य वानरः उत्पपाताद वेगेन मनःसंपातविक्रमः 178 तां हतां वानरेणाशु पतितां वीक्ष्य सिंहिकाम भूतान्य आकाशचारीणि तम ऊचुः पलवगर्षभम 179 भीमम अथ्य कृतं कर्म महत सत्त्वं तवया हतम साधयार्दम अभिप्रेतम अरिष्टं पलवतां वर 180 यस्य तव एतानि चत्वारि वानरेन्थ्र यदा तव धृतिर थृष्टिर मतिर थाक्ष्यं स कर्मसु न सीथति 181 स तैः संभावितः पूज्यः परतिपन्नप्रयॊजनः जगामाकाशम आविश्य पन्नगाशनवत कपिः 182 पराप्तभूयिष्ठ पारस तु सर्वतः परतिलॊकयन यॊजनानां शतस्यान्ते वनराजिं थथर्श सः 183 थथर्श च पतन्न एव विविधथ्रुमभूषितम थवीपं शाखामृगश्रेष्ठॊ मलयॊपवनानि च 184 सागरं सागरानूपान सागरानूपजान थरुमान सागरस्य च पत्नीनां मुखान्य अपि विलॊकयन 185 स महामेघसंकाशं समीक्ष्यात्मानम आत्मना निरुन्धन्तम इवाकाशं चकार मतिमान मतिम 186 कायवृथ्धिं परवेगं च मम थृष्ट्वैव राक्षसाः मयि कौतूहलं कुर्युर इति मेने महाकपिः 187 ततः शरीरं संक्षिप्य तन महीधरसंनिभम पुनः परकृतिम आपेथे वीतमॊह इवात्मवान 188 स चारुनानाविधरूपधारी; परं समासाथ्य समुथ्रतीरम परैर अशक्यप्रतिपन्नरूपः; समीक्षितात्मा समवेक्षितार्दः 189 ततः स लम्बस्य गिरेः समृथ्धे; विचित्रकूटे निपपात कूटे सकेतकॊथ्थालकनालिकेरे; महाथ्रिकूटप्रतिमॊ महात्मा 190 स सागरं थानवपन्नगायुतं; बलेन विक्रम्य महॊर्मिमालिनम निपत्य तीरे च महॊथधेस तथा; थथर्श लङ्काम अमरावतीम इव |
|
This is the end of first kantam in sundara katam |