คำแนะนำทั่วไปสำหรับการฝึกซ้อมกีตาร์คลาสสิค

คำแนะนำทั่วไปสำหรับการฝึกซ้อมกีตาร์คลาสสิค

จากหนังสือ Gitarren Technik Kompakt
โดย คอนราด รากอสนิค (Konrad Ragossnig) *

แปลเป็นอังกฤษจากเยอรมัน โดย Dieter Frisch, M.D.,
แปลและเรียบเรียงเป็นไทยโดย ครูหยิบ (รร.ดนตรีหาดใหญ่)

การฝึกซ้อมโดยนัยหนึ่งก็คือกิจกรรมที่ทำซ้ำๆ อย่างมีสติ ซึ่งจะนำเราจากสภาวะ “ทำไม่ได้” ไปสู่ “ทำได้” (Inability to Ability)

“การรู้” (Knowledge) และ “ความสามารถ” (Ability) คือวิถีทางต่างกันสองทางที่กำจัด [จุดอ่อน] ความยากในการสร้างเสียงที่ถูกต้องสมบูรณ์แบบ

เทคนิคคือหนทาง ไม่ใช่จุดหมาย (Technique is the way, not the goal) มันเป็นเครื่องมือสำหรับความเข้าใจบทเพลงหรือดนตรี, เป็นเครื่องมือสำหรับส่องแสงนำไปสู่ความหมายของบทเพลงและสิ่งที่ซ่อนอยู่ในบทเพลง และเครื่องมือที่ใช้ในการนำเสนอบทเพลงตามกฎเกณฑ์ทั้งหมดทางศิลป์ โดยอาศัยภาษาและกฎเกณฑ์เฉพาะของบทเพลงนั้นๆ

การฝึกซ้อมเทคนิค คือ การตรวจเช็คเป็นระยะๆ ในส่วนของกลไกในการเล่นกีตาร์ ซึ่งก็คือการตรวจเช็คทุกระบบทางคุณสมบัติ (หรือสภาพ) ทางเทคนิค (ในการเล่นกีตาร์) ของเรา

เราจะต้องพยายามหาวิธีฝึกซ้อมที่เหมาะสม ซึ่งยังรักษาความสนุกในเล่นดนตรี ในขณะที่จะต้องฝึกซ้อมทางกลไกที่จำเป็นจำนวนมาก ด้วยวิธีนี้ระบบในการฝึกซ้อมก็จะเกิดขึ้น ซึ่งทำให้เกิดความรู้สึกสบายๆ ไม่เครียด

อย่าเริ่มฝึกซ้อมในขณะที่มือและนิ้วยังเย็น หากการวอร์มนิ้วโดย Finger-Gymnastics ไม่ได้ผล อาจจะเอาแขนแช่ในน้ำอุ่นสักหนึ่งนาที การวอร์มอัพนิ้วเย็นๆ บนฟิ้งเกอร์บอร์ดเป็นสิ่งที่เสียเวลาเปล่าๆ

ให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อเสียงที่เต็มและมีพลังโดยปราศจากเสียงรบกวนจากเล็บ การรักษาเล็บอย่างถูกต้องเป็นที่สิ่งสำคัญอย่างยิ่งยวดสำหรับคุณภาพเสียงสูงสุด (ซึ่งจะแตกต่างกันไปสำหรับแต่ละบุคคล) ทุกคนจะต้องค้นหาโดยตนเองว่าความยากเล็บ มุม รูปร่าง ของเล็บแบบไหนจะเหมาะสมสำหรับตนเอง ซึ่งขึ้นกับตำแหน่งของนิ้วบนสาย และวิธีการดีด และหากจำเป็นเราอาจจะปรึกษาอาจารย์ผู้สอนได้

แสงสว่างและการระบายอากาศที่ดี อุณหภูมิไม่ร้อน และเสื้อผ้าแบบสบายๆ เป็นสิ่งที่จำเป็น เก้าอี้จะต้องปรับให้เหมาะสมกับรูปร่างและความยาวของขา เพื่อให้ส่วนบนของร่างกายไม่โค้งงอจนเกินไป (เก้าอี้เตี้ยนิดดีกว่าสูงเกิน และที่วางเท้า (footstool) สูงหน่อยดีกว่าต่ำไป)

ส่วนล่างของ Stand วางโน้ตไม่ควรอยู่สูงกว่าระดับเข่า และอยู่ด้านเดียวกับ fingerboard [อันนี้ใครที่เรียน รร.ดนตรีส่วนใหญ่ในประเทศไทยมักจะวางกันผิดมาก (รวมทั้งตัวผมเองก่อนที่จะเข้าอบรมกับการชมรมกีตาร์กรุงเทพฯ เมื่อปี ’42) คือระดับมักจะวางกันอยู่ในระดับคอหรือหัวของนักเรียน และอยู่ตรงกลางตัวผู้เล่นหรือ Body กีตาร์ ซึ่งผู้ที่เคยเข้าอบรมกับทางชมรมฯ จะทราบดีถึงวิธีการวาง Stand ที่ถูกต้องอยู่แล้ว แต่คนส่วนมากที่ไม่เคยมาจะไม่ทราบเลย และกว่า 80-90% จากประสบการณ์ของผมเอง ยังเห็นวางกันผิดมาก ผมเองเข้าไปสอนต่อจากครูคนอื่นๆ ยังต้องปรับลงมาทุกครั้ง พยายามบอกแต่ครูคนอื่นๆ ไม่เชื่อ!!! รวมทั้งครูใน รร.ดนตรีชื่อดังที่มีสาขาและนักเรียนมากที่สุดในประเทศ วาง Stand ยังไม่ถูก จะสอนกีตาร์ถูกวิธีได้ยังไง? คิดแล้วกลุ้ม]

เก้าอี้ที่มีพนักเท้าแขน โซฟา หรือเตียง ไม่เหมาะสมที่จะใช้นั่งซ้อม การวางกีตาร์บนขาขวาก็ไม่เหมาะสม เว้นแต่เป็นการชั่วคราวเพื่อพักผ่อนไหล่และหลังของเรา

การพัก 15 นาทีหลังจากการซ้อมหนึ่งชั่วโมงเป็นสิ่งที่จำเป็น ในการพักควรจะนอนลงบนฟื้นเพื่อพักส่วนหลังของเรา อาจออกกำลังกายโดยการยืดตัวแบบง่ายๆ หรือไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ (นอนเฉยๆ)

ตารางการฝึกซ้อมก็สำคัญ แม้ว่าบางครั้งเวลาที่ใช้ฝึกซ้อมจะมีจำกัด ซึ่งนำไปสู่คำถามที่ว่า “ส่วนไหนของเทคนิคหรือบทเพลงที่ควรจะต้องฝึกซ้อมในยามที่เวลาที่มีจำกัด?”

ขอเน้นเป็นอย่างยิ่ง ว่าการฝึกซ้อมแบบฝึกหัดที่เป็นระบบเพียงหนึ่งชั่วโมงต่อวันจะให้ผลดี มากกว่าการฝึกซ้อมเพียงกลไกเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ยิ่งกว่านั้น การฝึกซ้อมซ้ำๆ ซากๆ ไร้สติแบบ Single Tone-Sequences (เช่น การฝึกสเกลแบบเล่นเสียงเดียวตลอดไม่มีหนักเบาเลย เป็นต้น) เป็นอันตรายมาก ซึ่งมักจะมาคู่กับการฝึกแบบวันละ 8 ชั่วโมง เหมือนการทำงานของคอนเวเยอร์สายพานลำเลียงในโรงงาน วิธีแบบนี้เทคนิคจะกลายเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุด และในไม่ช้าแม้กระทั่งผู้ที่มีพรสวรรค์มากๆ ก็จะถูกทำลายไป

(ยังมีต่อ) ตอนที่ 2

คอนราด รากอสนิค (Konrad Ragossnig) เป็นนักกีต้าร์และลู้ท และอาจารย์สอนกีต้าร์ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดคนหนึ่งของยุโรป ประจำอยู่ที่กรุงเวียนนา, Prof.Leon Koudelak ก็เป็นหนึ่งในศิษย์เอกของท่าน

Hosted by www.Geocities.ws