ถาม: ถึงอย่างไรก็ตามกีต้าร์ก็ถูกวิจารณ์ว่ามีแนวเสียงที่แคบๆ
JW: นั่นเป็นโลกทัศน์อันคับแคบของพวกยุโรเซนตริก พวกเราถูกกระทบโดยทัศนคติยุคหลังอาณานิคม ที่จะพัฒนาดนตรีในแนวที่ดีขึ้นมากขึ้น นี่คือเหตุผลที่ทำไมดนตรีร่วมสมัยถึงกลายเป็นสิ่งที่ยุ่งเหยิงไปหมด เพราะมีแนวคิดที่ว่า ดนตรีจะพัฒนาไปได้และมีความซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ และนี่เป็นสิ่งที่ไม่ถูก มันกลายเป็นหลักฐานว่าอารยะธรรมหนึ่งที่ได้หมดสิ้นแนวคิดใหม่ๆ ไปแล้ว
ถาม: แต่เมื่อ Paul Simon เข้าสู่วัฒนธรรมดนตรีแบบพื้นเมือง (ethnic music) ในอัลบัม Graceland ปี 1986 นั้นเขาถูกตำหนิอย่างมากในเรื่องจักรวรรดินิยมทางวัฒนธรรม
JW: นั่นเป็นภาพของยุคแรกๆ ใน world-music เขาใช้บทเพลงหรือดนตรีที่เล่นโดยชนพื้นเมืองหรือนักดนตรีพื้นเมืองนำมาใส่ในเพลงของเขาเลย แต่พวกเราไม่ทำแบบนั้น
ถาม: ในตอนที่สำรวจแนวดนตรีของโลกใหม่ๆ ไม่ทราบว่าอาจารย์ต้องตัดสินใจหรือเปล่าว่า มากแค่ไหนที่อาจารย์ยังคงรักษาความเป็นจอห์น วิลเลี่ยมอยู่? และในจุดใดที่อาจารย์จะหายไปในแนวเพลงนั้นๆ หรืออีกด้านหนึ่ง ที่จุดใดที่อาจารย์จะทำให้เพลงเหล่านั้นเจือจางลงด้วยการใส่เอกลักษณ์ของอาจารย์?
JW: ไม่มีสิ่งใดที่คนไม่ควรทำ ยกเว้นอย่างเดียวการใช้คนๆ อื่นในทางที่ผิด มันไม่แตกต่างเลยในการทำทรานสคิบ keyboard sonata ของ Scarlatti - โดยพยายามทำให้ดีที่สุด - กับการปรับเพลงจากเกาะ Madagascar [ผู้แปล - เกาะในอัฟริกาที่คนไทยนำเอาแมลงสาบมาปรับให้เข้ากับเมืองไทยนั่นเอง ไม่ทราบตอนนี้แพร่พันธุ์ไปถึงไหนแล้ว ครัวบ้านคุณมีหรือยัง!!!] สิ่งที่ต้องคำนึงเพียงอย่างเดียวก็คือ ทำออกมาดีหรือเปล่า? ทำได้ไพเราะหรือไม่? นี่ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องผิวเผิน แต่ผมพยายามที่จะเล่นบทเพลงที่ผมชอบฟัง
ถาม: อาจารย์รู้สึกว่าเป็นหน้าที่ๆ จะต้องแสดงเพลงที่แต่งโดยนักประพันธ์ในแบบคลาสสิคหรือไม่?
JW: มันเป็นเรื่องประหลาดที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา คุณมีหน้าที่ที่จะแสดงเพลงของนักประพันธ์ที่คุณชอบจริงๆ ถ้าหากบทเพลงนักประพันธ์คนไหน ไม่ได้ถูกนำมาแสดง ถือเป็นโชคร้าย ไม่เหตุผลอันใดที่จะจ้างนักดนตรี เหมือนจ้างโสเภณี มาแสดง
ถาม: แต่ก็มีหลายครั้งที่ผมไม่ชอบเพลงใหม่ๆ จนกระทั่งผมได้ฟังได้อยู่กับมันหลายๆ ปี
JW: ผมก็เหมือนกัน เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ แต่ผมไม่คิดว่าเป็นหน้าที่ หากคุณไม่ชอบมันจริงๆ นี่คือทั้งหมดที่ผมจะพูด
ถาม: ความสำเร็จของอาจารย์ในฐานะ recording artist ขึ้นอยู่กับการทำซาว์นเอ็นจิเนียและการจัดทำโปรดักชั่นที่อาจารย์มีส่วนร่วมอยู่มาก ใช่หรือไม่ครับ?
JW: ผมได้เสียงในแบบที่ผมต้องการเสมอ ผมรับผิดชอบกับการทำอีดิดติ้งและมิกซิ่ง ผมชอบมัน ผมค้นพบว่าพวกโปรดิวเซอร์และเอ็นจิเนียร์หลายๆ คน ไม่ได้รู้อะไรมากนักและถูกยกย่องเกินเหตุ มันน่าทึ่งมากในสิ่งที่พวกเขาไม่รู้
ถาม: นักไวโอลินและนักเปียโนหลายคน ที่มาเป็นวาทยากร ในช่วงกลางคน สิ่งใดที่ทำให้อาจารย์ยังคงสนใจในกีต้าร์อยู่มาตลอด?
JW: ผมไม่ทราบ ผมเพียงแต่รักมัน กีต้าร์ยังคงทำให้ผมประหลาดใจอยู่เสมอมา
Copyright 2004 by SiamGuitarra