Paramparça bir aşka daldık seninle yüzümüzde maskemiz umutsuzluğumuzu sakladık


		bana yazmak için tıkla

Paramparça bir aşka daldık seninle yüzümüzde maskemiz umutsuzluğumuzu sakladık
		Bize ağlıyorum sevgilim İkimiz de ne iyi biliyoruz mutluluğun olmadığını Sadece çaba var terk ediş var Yaşam boyu bizi bağlayan tüm engelleri, sevenlerimizi bile terk ediyoruz bir bir Birlikteliğimizde dahi yalnızlığın kaçınılmaz olduğunu ikimiz de ne iyi biliyoruz değil mi sevgilim Her şeyi geride bırakırken bir başımıza kalmak uğruna nasıl da bencilleşiyoruz aslında Bu bırakışların sonu gelmez bir gün gelmiş bakarsın birbirimizi terk ediyoruz sevgilim yalnızlığımız uğruna kaçarcasına

Durak kaldırımlarında yıllar öncesinde olduğu gibi sallanıyorum yere yakın İnsanların bakışlarında netameli görüyorum kendimi Sokağa uzanmak geliyor içimden boylu boyunca Karnımı yumruklamak kahkahalarla bastırmak sessizliği Ruhumdaki güneşlikleri söküp atmak bir yün yumağının peşinde koşturan küçük bir kedi yavrusu gibi yuvarlanmak istiyorum yerlerde Anlıyorum yaşamı şekillendirmek seçimlerimle benim de elimde Belki utancı unutmak ya da deliliği kabullenmek kadar kolay
		Belki biraz daha karanlık gerekirdi odaya duygularımı yansıtmak için çok net olmayan hatta biraz da karanlık Uzun yıllar kendine dönerek büyüyen bir sevginin ardından şimdi karakterli bir ilişkinin kişilik çatışması var içimde Ben, o ve bizim gibi kimliği reddedilmiş sevgimiz Kaygılar geri çekiyor beni zihnimde özgünlüğüme dair yarım kalan ya da ertelenen her ne var ise oraya sürükleniyorum Biliyorum ki alıyorum karşılığında ürettiğim ilgiyle karşılanacak mı, yoksa varolanın bence sunusu gibi tepkisiz bir sevginin monotonluğunda kifayetsiz mi kalacak bilmiyorum
	Bütün şarkılar yavaşlasın istiyorum şu an yıkık duvarların arasından dumanlar sızsın ben yıkıldım dünya da yıkılsın istiyorum Yaşananları kıskanıyorum şu an bütün o şuh kahkahaları, sevgi sözcüklerini, umut dolu ıslak parlak gözleriIşıltılı geceleri özlüyorum şu an dokunabilmeyi, okşanabilmeyi Şehveti özlüyorum şu an Dalgalanan denize hasretim şu an Korkusuz adımlara, alevli tırmanışlara Bir Fransız parçası çalınıyor şu an, utanmadan benim yalnızlığıma nazır Çıldırıyorum adeta, ve bıkıyorum galiba uzaktan sevilmekten, bir başıma beklemekten...
		Gidiyoruz çok uzaklara sevgimizi ve anılarımızı ardımızda bırakıyoruz giderken Gözlerimiz aydınlık bakmıyor geleceğe karanlıklara gidiyoruz belki de kaygılar çöreklenmiş hayallerimizin üstüne çocukluğumuza dokunulmuş kirli eller uzanmış masumiyetimize ümit yetmiyor bize ısıtmıyor yüreğimizi barış istiyoruz umarsızca artık ağlayamıyoruz alışmışız acılara kan kokuyor sokaklarımız arınamıyoruz suçluluğumuzdan ölemiyoruz bile çünkü yaşamıyoruz Oynuyoruz sadece bu acımasız oyunda hep yenilen tarafı oynuyoruz hem de Savaşıyoruz en çok kendimizle çok dürüst davranmışız dışlanmışız yalnızlığımıza terk edilmişiz ama bir gerçek var kimliğimizden vazgeçmiyoruz Sevilmiyoruz utanmıyoruz aldırış etmiyoruz Yüzümüzde tebessüm yok başkalarına göstermelik neysek oyuz Bizler bu dünyada kaybolmuşuz yolumuzu bulamıyoruz Evet gidiyoruz bu yaşamı içimize gömüyoruz elimizde küçük bir umut ve kocaman bir hüzün yaşar gibi yapıyoruz isteksizce Karar veriyoruz yola çıkmaya giderken çocukluğumuzu da yanımızda götürüyoruz gittiğimiz yerde her şeyi unutup oyuna yeniden başlayabilelim diye...
Masallarım bencil olduğumu sanma sakın yarım kalan hayallerime ağlıyorum bir çocuğun dinletemediği sözü gibi gerçekleşmeyen rüyalarımı anımsıyorum unuttun mu yoksa, bana masal anlatacaktın bu gece çok yorgunsun dün de öyleydin yarın yine yorgun olacaksın doğru zaman hiç gelmeyecek biliyorum masallarını dinleyemeyeceğim hayal dünyamda -ya da anılarımın arasında- parçalanmış iki kara bulut arasında göz yaşlarım damlıyor uçurtması kçan ya da dondurmayı yalayamayan bir çocuk belki ağlayan ama ben mutluyum yarım da olsa hayallerim hala masallarını bekliyorum hem biliyor musun, sen olmazsan yarın; ben kendi kendime anlatırım.
		Dün gece ayı gördüm o damdan Bulutların arasına gizlenmişti Ne görkemli ve yalnızdı aslında Beni bekler gibiydi umutsuzca Bir gün yeniden buluşuruz belki, ağaçların arasında gözlerimizi yumarız sonbaharda kuruyan bir aşka...

Sana uzanmaya çalışıyorum
avuçlarımın arasından
kayıp gidiyorsun
küçüğüm, küçücüğüm
yetişemiyor ellerim sana

Durağan

Aceleyle geçip gidiyor hayatımın günleri; otobüse yetişme çabası, işe yetişme çabası, derse yetişme çabası. Sana, ona daha bin tane önemsiz şeye yetişmek için çırpınıp duruyorum.
Para, onu kazanmak farkına bile varmadan amaç halini alıyor. Sahip olunca ne yapacağımı bilemediğim para ya da gün gelip ceplerimi doldurunca harcamaya hiç cesaret edemeyeceğim para.
Aşk, ilişkilerin gündeminde usulca arka sıralara düşen o kutsal duygu. Nasıl yaşayacağımı bilemediğim zehirli coşku. İnsan tiplemeleri yapıp duruyorum zihnimde. Uzun-kısa, akıllı, seksi, duygusal, romantik, haşin, asi, serseri ruhlu, terbiyesiz, ruhsuz, ukala, bencil, sevecen, saf, züğürt, zalim, güleç, sinirli, sarışın, esmer, kumral, yeşil gözlü, kel, keçi sakallı, topal, güçlü, fodul, narin, yaşlı, genç, kıllı-kılsız, özverili, güvensiz, cesur-ödlek... dünya yüzeyinde ya da yerin dibinde ya da gökyüzünde yaşamasını sürdüren milyar sayıda insandan seçmeler. Hepsini analiz edip şöyle ama böyle, öyle olduğu kadar da böyle diye diye ideal ideal daha ideal tiplemelerimden bir-iki tane bırakıyorum geriye. Bu elde kalanlar benim potansiyel aşıklarım tabii. Sonra bir de bakıyorum ki sahip olduğum ve olmak istediğim ne kadar özellik varsa bunlardan yapılı bir adam belirlemişim hayalimde. Bir de diyorum ki ben buna aşık olurum işte! ya da böyle biriyle olmak isterim. Tabii kendime aşık oluyorum dönüp dolaşıp; elemelerimdeki kriterler benden çıktıkça kaçınılmaz olan sonuç. Aslında durmayı bir öğrensem. Yemyeşil çimlere uzanıp öylece saatler boyu dursam. Ruhum, bedenim, düşüncelerim dursa. Dünya dursa; yaşam dursa. Amaçlarımız dursa. Saatler dursa bir. Bir an olsun durağanlığı yakalayabilsek. Ben de içimde her şeyin olması gerektiği gibi ya da olabileceği gibi olduğuna dair o güven veren duyguyla ciğerlerimi doldurup bir oh!, desem.

Saniyeler koşturdukça
Yaşam yolunda kaygısız,
Geriye kalan
Her bir bedenden hatırat
Kolyeler taşır anıları
Boncuk boncuk paylaşımlar
İki sıcak tenin ürettiği
Aynı dizgide toplanır
Duyguların mirası gibi
Derine dalan gözlerinden
Sızılan son damla yaş
Düğüme varan en son taş
Zaman tünelinin
En orta yerinde
Sarf edilen sevi sözleri
Ya da yıldızlar altında
Bir aşk gecesinde
Sevginin solmaz şahidi,
Fotoğrafıdır kolyeler
Kimileri kıvılcım misali,
Parlayıp sönen
Aşk masallarından
Anılası yek saniye uğruna
Sallana durur
Boş zincirin ortasında
Kimiyse siyah incilerden
Yılansı, boynuna dolanan
En hüzünlü armağan
Buruk çocuğunun
bitmeyesi rüyasından
İster maviye sevdalından
İlan-ı aşk eden
Muğlak sözcüklerin
Nafile çözümlenmiş ifadesi
Bir tılsım ola
İster tutkuyla saranından
Kan taşı serti,
kırmızı dudaklarına
Soğukluğunca kondurduğun
Her Öpücüğe bedelli
İçinde dağlanan umuttan
Arda kalan onca sayılı halka
123'ü de katrandan kara
Kolyeler ki
Bir şiirin imgeleri kadar
Gizemli ve sessiz aşklarını
Boğazına tasma yapan
Çoklarınca değersiz
Zehri nefesine katık
Sakladığın o ilk sigaranın
külleri kadar
Seni bağlayan
Safran sarısı bir hüzünle
Geçmiş geçmemiş mi?' ye
Zihninde yıkılan ve yanan
Ahşap evlerin enkazından
Daha somut ne var ki
Saklanıp yaralanmayan
Kış varır gelir yeniden
Ruhunda karlaşır
Sevmelerinin gerçekliği
Kalmasa da anı defterinde
Sevişmelerinin sıcaklığı
Isıtır seni
Boynundaki kolyen

küçük soğuk adam
otobüs basamaklarında oturup
geçmişimde kucakladığım
geri gelmez
kısık gözlü koca kafalı
akıllı
sert acımasız duygusuz
çekici
yalnız hırslı
tek boyutlu
siyasi ukala
10'larca adamdan biri
küçük soğuk adam
aşık olduğum
imkansız ilişkilerde
uğruna kendimi küçümsediğim
horultulu kokulu
kabuslu terli uyur-gezer
bencil idefiks
100'lerce adamdan biri
küçük soğuk adam
yine bir gece yorgunluğunda
sarsıntılar içinde
ankara'ya hiç varmayacak olan
o karanlık yolda durağansız
geçiyorum gözlerinin önünden
kokumu bile almıyorsun
bakışların üzerimden ışıklanmıyor bir an
sen
unutmak istediğim
aşkının zehrini içime boşaltan
küçük soğuk adam

15/11/2001

Geçmişimizin unutulmazları arasında yer alacak ilişkimiz, üzerine kafa yormamı kaçınılmaz kılan düşüncelere sürüklüyor beni. Evet aylar geçip gidiyor, mevsimler değişiyor birlikteliğimizin toprakları üstünde ,ama yüreğimde donup kalan ve içimde oynaştıkça sivri köşeleri etime batıp batıp canımı yakan bir taş gibi sana olan aşkımın kumullarının sancılar içinde bedenimden dökülmesini bekliyorum. Kum dökmek çok sancılıdır bilir misin; seni temizleyişim de gıdım gıdım, nebze nebze ıssız kalbimden her bir parçanın ayrılışında ciğerim dağlanarak sürüncemede bir karar gibi uğursuzca gerçekleşiyor. Eminim bütün bu olan bitenden bihabersin. Sosyal statünün ve politik kimliğinin getirilerine mahkum, yaşamını törpüleyen tek boyutlu anlayışın kucağında sürüklenip gitmektesin. Seni hiç tanımayan o iyi dostlarınla aynı sokaklarda, aynı kahve köşelerinde ulusun sosyalliğini kurtarmaktasın. İnan sana olan aşkıma lanet etmiyorum. Başlarda gözlerim kızarıncaya kadar ağladığım günlerde belki biraz ,ama şimdi içimde yükselen duyguların coşkusuyla senin üzerine taşan o güzel anlarımın şerefine ölesiye mutluyum. Her bir anın tekilliğinin bilinciyle de çocukça hüzünlüyüm. Zihnimde dalgalanan gelecek-geçmiş arası düşünceler, odağı kaymış hedeflerim ve haftanın beş günü ben olma hakkımı elimden alan o güzel işim sayesinde çılgınca yorgunum. Yaşamayı ve savaşmayı seçmiş tüm diğer deliler gibi buğulu otobüs camlarında gördüğüm mat çehremin renkleri içinde bilhassa geçmişimi izliyorum. Sezinlenemeyişim için seni suçlamaktansa sezdiremediğim için sana kapılan kendimi yargılıyorum -acımasız değilim, merak etme-. Kendimi en az senin kadar seviyorum. Dedim ya yorgunum, aşkımı analiz edecek kadar gücüm kalmadı. Bu gece kendime verebileceğim en büyük armağan seni düşünmekten vazgeçip uykuya dalmak olabilir. Karabasanlar arasında terleyen bedenine sımsıkı sarılıp da horultularını dinleyen başka bir yakışıklı var mıdır acaba yatağında?

bulanık sularım

senin gidişin
-ya da benim bırakılışım- için
üzülmemek gerek belki
bu gece yıldızlara baktım
gözlerim yaşardı
öylesine parıltılıydılar ki
gökyüzünün altında
boynu bükük
gözü düşük
yürüdüğümden utandım
hayat çok kötü diye
hıçkıra hıçkıra
ilerlemeye devam ettim
evet hayat çok kötü
ve çok güzel
bir köre en çok
yıldızları göremediği için üzüldüm o an
sözcükler öylesine yalın
öylesine bayağı ki
bu coşkuyu anlatamam onlarla
tek sözüm var
heyecanım henüz bitmedi
hala aşka inancım var
hala zıplayarak
hala bir deli gibi
koşturarak yürüyorum
ya da yarın ölecekmiş gibi
vakur ve sessiz
yaşamın tadına vara vara
ilerliyorum
sen gittin artık
önceleri de gidenler oldu
acılar içindeyim yalan yok
ama bitmedi işte
hala gencim
hala seviyorum
hala umutluyum
sen,
akdeniz'in suları gibi
bin yılda bir temizlenen yüreğimde
bulanık bir tortusun sadece
tek korkum seni içimden atamadan gitmek
hep aynı suların içinde
aynı pislikle boğuşmak
yüreğimdeki parmak izini
gerekirse kazıyarak silerim
içim sızlar
canım yanar ama
sevdiğime lekesiz bir kalp veririm

Bir Deneme

Hosted by www.Geocities.ws