นิยายเรื่องนี้ไม่ต้องการชื่อ
คุณเคยสัมผัสสิ่งที่คุณคิดอย่างแน่วแน่ว่านั่นคือความรักไหม? สิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขที่สุด สิ่งที่สามารถลบเลือนทำลายทุกสิ่งที่สร้างมา สิ่งที่เป็นเยื่อบางๆที่สามารถรู้สึกถึงความเศร้า สุข เจ็บปวด รวดร้าว แต่ถ้าสิ่งที่คุณคิดว่ารักมันกลับไม่ใช่หล่ะ มันคือความหลง แล้วคุณ หล่ะจะทำอย่างไรเมื่อคุณมารู้ภายหลังแล้วสิ่งที่คุณสร้างมาทั้งหมด มันจะเหมือนกับปราสาททรายที่ถูกน้ำเซาะจนพังทลาย ความรู้สึกที่เคยรัก เคยหลง กลับกลายเป็นสิ่งที่บั่นทอนจิตใจสิ่งที่จะติดภายในจิตใจไปนานเท่านาน คุณจะไม่มีวันลืมเลือนประสบการณ์นี้เลย ไม่ว่าอะไรก็ตาม
เจต คือเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ไม่สนใจเรียนวิทยาศาสตร์ ติดเพื่อน สนุกกับเพื่อนๆไปวันหนึ่งๆ เรียนแบบเอาตัวรอดได้เป็นครั้งคราว จนกระทั่งเปิดภาคเรียนใหม่ ซึ่งปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายแล้วที่เจตจะได้อยู่ในสถานศึกษาอันเป็นที่รักของเขา เมื่อเข้าห้องเรียนวันแรก ชั่วโมงแรกจะเป็นการแนะนำตัวคุณครูประจำชั้นและคุณครูผู้ช่วย เขาได้ก้าวเข้ามาในห้องสีฟ้าสดใสและหาที่นั่ง เมื่อถึงคราวแนะนำ ครูทิพย์ ซึ่งเป็นครูประจำชั้นและสอนวิชาวิทยาศาสตร์ ครูทิพย์เป็นผู้หญิงที่มองภายนอกก็ทราบแล้วว่าเป็นผู้หญิงเก่ง มีความเชื่อมั่นในตนเองสูง สายตาที่หนักแน่นของเธอให้นักเรียนเกรงกลัวแววตาเธอบอกว่าเธอมีระเบียบ เมื่อเจตพบเธอครั้งแรก เจตรู้สึกร้อนวูบเหมือนมีอะไรสักอย่างมาดลใจ มันเป็นสิ่งที่แปลกมาก ชั่วโมงที่แนะนำครูทิพย์สามารถทำให้พวกนักเรียนกลัวและเคารพเธอได้มากทีเดียว เธอสามารถควบคุมนักเรียนได้อย่างราบคาบ วันแรกของภาคเรียนใหม่ผ่านไป เจตกลับมาบ้านรีบทำการบ้าน เตรียมบทเรียนวิทยาศาสตร์ที่พรุ่งนี้ครูทิพย์จะสอน อาบน้ำ เข้านอน เพื่อที่วันรุ่งขึ้นจะได้มาเจอครูทิพย์คนนี้อีกเร็วๆ เจตเป็นอย่างนี้ทุกวันโดยไม่ทราบสาเหตุว่าเป็นเพราะอะไร
2อาทิตย์ผ่านไป วันนี้..เป็นวันศุกร์ที่ 5 มิถุนายน โดยปกติแล้วห้องเรียนของเจตจะมีเรียนวิทยาศาสตร์วันศุกร์ 2 คาบ และนี่คือวันที่เจตคิดว่าเขาพบความรักแล้ว เขาตัดสินใจบอกเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งไป ขณะนี้ ตอนนี้ เวลานี้ เขารู้ตัวว่าเขาอยากเจอผู้หญิงคนนี้ อยู่ใกล้ๆคนๆนี้ อยากอยู่คอยดูแล เอาใจใส่เธอทุกเมื่อทั้งที่เธอต้องการความช่วยเหลือและไม่ต้องการ แต่ไม่รู้ว่าเคราะห์ดีหรือร้าย ที่เพื่อนคนนั้นเกิดพูดขึ้นมากลางห้องขณะที่ครูทิพย์กำลังหาคนช่วยถือของกลับห้องแลปว่า ครูขาให้เจตช่วยถือสิคะ เจตเค้าอยากช่วย จากวันนั้นเองเจตก็ตกเป็นข่าวใหญ่ของโรงเรียน ภายในสมองของเจตสั่งเจตว่า อย่าเลย เธอคือครูนะ แต่ใจของเจตไม่รู้ว่าสิ่งชั่วร้ายอะไรมาดลใจให้ติดตามให้ติดตามไป มันเหมือนกับสิ่งที่ต้องทำ ขาดไม่ได้ คล้ายๆกับว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่หัวใจสั่งมา เจตก็ได้แต่คิดปลอบใจตัวเองว่า ความรักคือสิ่งสวยงามไม่ใช่หรือ ความรักทำให้โลกนี้งดงาม ความรักทำให้ทุกสิ่งมีชีวิตชีวา แต่สิ่งที่เจตลืมคือ..ลืมคิดในทางกลับกัน!!!
มีบางคราวที่เจตท้อแท้กับการที่ครูทิพย์ไม่รู้สึกอะไร แต่ก็มีเพื่อนเจตคนหนึ่งปลอบใจเจตว่า เจต มีผู้ชายคนหนึ่ง ชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องเดินผ่านที่ตรงนี้ทุกวัน ผู้ชายหลบหลังเสาเพื่อเวลาที่ผู้หญิงผ่านมาเขาจะได้โผล่มาหาทำให้ผู้หญิงคนนี้รำคาญมากทีเดียว มันเป็นอย่างนี้ทุกวัน สองปีผ่านไป วันหนึ่งผู้ชายคนนี้ไม่ได้มาทำอย่างที่เคยทำ ผู้หญิงก็รู้สึกว่าเหมือนขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง เรื่องนี้อาจจะให้กำลังใจนายได้เพราะว่าอย่างน้อยมันก็ทำให้นายรู้ว่า วันไหนที่นายไม่ตามครูทิพย์ ครูทิพย์คงจะรู้สึกว่าชีวิตขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง ตอนนี้แหละ นายก็รู้ว่านายสามารถเข้าไปอยู่ในเสี้ยวเล็กๆของหัวใจเธอได้แล้ว เรื่องราวนี้ เป็นกำลังใจให้เจตได้มากทีเดียว
ชั่วโมงของครูทิพย์ชั่วโมงต่อมา เป็นการทดลองกิจกรรมกิจกรรมหนึ่ง โดยที่ครูทิพย์ได้จัดเตรียมอุปกรณ์มาให้แล้ว สิ่งที่นักเรียนต้องทำก็มีแค่ทำแล้วสรุปผล โดยต้องมีวัตถุชิ้นหนึ่งเป็นแบบแล้วส่องดู ครูทิพย์จึงแนะนำให้เพื่อนเป็นแบบ ด้วยแรงดลใจอะไรสักอย่างทำให้เจตยกมือขึ้นและถามครูทิพย์ด้วยความห้าวหาญว่า ส่องครูได้ไหมครับ ครูทิพย์ไม่ทันตั้งตัวรับต่อคำพูดของเจตก็ได้แต่เปิดประตูห้องและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไปสงบจิตใจและสติอารมณ์เสียก่อนกับคำถามของเจต ห้านาทีผ่านไปครูทิพย์ควบคุมสติอารมณ์และกลับมาบอกให้นักเรียนนำอุปกรณ์ลงไปทำการทดลองที่ได้สอนไว้ เมื่อจบชั่วโมง.. เจตอาสานำอุปกรณ์ไปเก็บให้ด้วยความเต็มใจ ครูทิพย์ถามเจตว่า เธอเป็นอะไรไป เจตได้แต่ส่ายหน้า และยิ้มก่อนที่จะนำเอาอุปกรณ์ไปเก็บในห้องเก็บอุปกรณ์ด้วยใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ตอนนั้นเจตคิดแต่ว่าสำหรับเจต รักคือการให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทน
เจตเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะขี้เกียจเรียนพิเศษในวันหยุดสุดสัปดาห์ เขากลับเปลี่ยนใจมาเรียน สามเหตุก็คงเพราะครูทิพย์คนนี้นะแหละ เจตกลับตัวใหม่เป็นเด็กที่เริ่มมาใส่ใจกับการเรียนมากขึ้น เพื่อที่จะทำให้ครูทิพย์ภูมิใจ ความรู้สึกของเจตตอนนี้เหมือนกับ ใบไม้..ที่กำลังปลิวลอยไปตกกลางทุ่งหญ้าอันงดงามที่มีดอกไม้ส่งกลิ่นหอมชวนให้ลงไปน่าสัมผัสเหลือเกิน
กิจกรรมกีฬาสี เป็นกิจกรรมที่นักเรียนทุกคนให้ความสนใจเป็นพิเศษ เจตก็เช่นกันเจตลงแข่งขันและได้รับบาดเจ็บ แต่ความเจ็บนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อครูทิพย์พยาบาลสาวสวยมาทำการปฐมพยาบาลให้ การกระทำเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ แม้ว่ามันอาจจะไม่มีค่าอะไรมากมาย แต่สำหรับเจตมันเหมือนกับว่าเขาสามารถล่องลอยไปในอากาศได้ทีเดียว หลังจากนั้นฝนก็ได้ตกลงมา ราวกับว่าเป็นอาหารให้กับรากแห่งความมั่นคงของต้นรักระหว่างเจตและครูทิพย์
หลังจากเหตุการณ์กีฬาสีผ่านไป ครูทิพย์ก็ทำดีกับเจตมากๆ ราวกับว่ามีใจให้กับเจต ทำให้เจตยิ่งได้ใจและเหิมเกริมขึ้นไปอีก และเจตก็เริ่มสังเกตว่ามีเพื่อนของเจตคนหนึ่งเริ่มมาทำดีกับครูทิพย์เหมือนกับว่าจะแย่งครูทิพย์ไปจากเจต อาการหึงหวงก็เริ่มเกิดขึ้น เจตคอยระแวง น้อยใจเมื่อเห็นครูทิพย์ทำดีกับเพื่อนเจตคนนั้น เจตติดตามครูทิพย์อย่างใกล้ชิดทุกฝีก้าว โดยไม่ได้คิดถึงถึงความรู้สึกของครูทิพย์ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร...