Hoe ligt je naam
als een schip nog op mijn adem.
Hoe liet ik je lichaam weelde
zijn, met een hand die dacht:
'ik streel', terwijl ze streelde.
En hoe denkt nu mijn hand: 'ik streelde'
wijl ze streelt.
Word ik verlaten? Nee,
ik word bezocht door verlatenheid,
een gevoel dat ik groots ontvang,
laat mij ermee alleen.
4
Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin ik het lange woord
'lieveling' uitgoot, zonder te morsen.
Als je je nukkig ingraaft onder de lakens
wil je eigenlijk zeggen: kom bij me liggen.
Als je de deur achter je dichtslaat en wegrent,
wil je eigenlijk zeggen: kom me toch achterna.
En als je zegt: 'ik hou van je'
bedoel je: 'hou je van mij?'.
Zie je nou wel dat po�zie nodig is,
want als ik 'ja' zou zeggen,
zou dat niks betekenen.
Het is allemaal al zo vaak gebeurd,
ook dat mensen voelen, wij zijn iemand
als ze weer eens samen
zo goed als nieand zijn geweest.
Ik zou haast zeggen: dit is liefde,
maar het is te waar
om mooi te zijn. En toch,
een eufemisme behandelt ons zo zacht,
ongeveer zoals jij die al mijn gebreken
in je armen neemt en ze streelt
en ze Herman noemt.
Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken in mijn armen.
Jij van je moed. Ik van je zwakte nu en dan.
Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven en
van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht tegen me aan.
Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou.
Nee, liefde was dit niet, dit was te vol gevaar.
Mijn handen die voorzichtig tasten naar,
naar jouw borst, als handen van een ontmijner.
Liefde was dit niet, het ws tegelijk groter en kleiner.
Zo groot als je borst en zo klein als je tepel,
zo klein als je zwijgende mond
en zo groot als je lachende mond
zo groot als het strelen, dat nu al de wond
wil genezen die later pas komt.
En zo klein als je wou dat de pijn zou zijn.
Zie hoe mijn zachtste gedachte
als een zevenmaandertje
onder teveel licht
te ademen ligt
in de glazen broeikas
van dit gedicht.
En ik moet buiten blijven staan
en kijken door de ruiten
want ik kan er niet meer aan.
Geluk is vandaag nog dingen willen schrijven als 'jouw ogen en hun sterrelingse pracht'.
Godgod, nee zeg. Maar het is koud. En ik wil blijven bij jou. Omwille van de nacht.
Ik sta geregistreerd. Geboorte, plaats, tijd.
Ik sta voor zowat ��n kilo papier: geboorteakte, militie, verhuizen van daar naar hier; politieke sympathie�n, vakbondsaangehorigheid.
Daarom ben ik op zoek naar een plek op de grens van drie naties.
Daar wil ik dan sterven.
Want ik wil met mijn dood op z'n minst het plezier bederven van een stuk of twintig administraties.
