Sailor Moon boek 18 - Act 52. Stars 10

"Het Sailor Kristal is onze hoop." Ze springt op.

"Hoop. Sailor Strijdsters die in deze Ketel slapen... en alle vrienden in deze Melkweg, alsjeblieft..." Ze strekt haar handen uit. "Geef me de kracht!" Een flits: het Amazone Kwartet, de vier Sailor strijdsters die Sailor Chibi Moon helpen, is plotseling herrezen.

"Oh!" zegt Sailor Ceres. "Deze kracht is van Sailor Moon?!" roept ze uit, als een grotere flits verschijnt.

"Ze vraagt om onze hulp!"

"Sailor Moon!" Een nieuwe flits: plotseling verschijnt Sailor Moon, met enkel een paar vleugels aan haar lichaam. "Sailor Moon!"

"Zilveren Maankristal!" roept Sailor Moon uit. "Eeuwige kracht!" Een enorme straal schiet uit haar handen; ver uit het duister schalt Sailor Galaxia's stem.

"Neeee! Probeer je me soms uit elkaar te rukken?! Stop hiermee!" Het volgende moment lijkt het alsof er een uitbarsting plaatsvindt, en een laatste schreeuw ontsnapt van Sailor Galaxia. "AAAH!" Sailor Moon sluit haar ogen.

"Aah... Ik kan ieders kracht door mijn lichaam voelen. Wacht... Ik kan iedereen redden..." Ze strekt haar hand uit: het volgende moment valt ze naar beneden, vervaagt... enkel een stralend licht blijft over.

"Sailor Moon?!" roept het Amazone Kwartet uit. Een enorme lichtbundel verschijnt.

"Verbazingwekkend!"

"Wat is dit licht?! Zou het kunnen..."

"Dit zijn de Sailor Kristallen die in de Ketel smelten," zegt de vrouw, die voorheen Chibi Chibi was. "Dit zijn de strijdsters voordat ze naar hun planeten zijn gereisd." Ze kijkt dromerig omhoog, aangestaard door Sailor Ceres.

"Chibi Chibi?"

"Zij zijn alle Sterrenzaden die net geboren zijn," zegt 'Chibi Chibi'. "Maar... tegen de tijd dat ze naar hun eigen planeet terugkeren, zullen ze terug in hun originele gestalten zijn."

"Heeft Sailor Moon... haar leven opgeofferd om het Illusionaire Zilverkristal te gebruiken?" roept Sailor Ceres uit.

"Nee. Deze kracht... wordt opgewekt door duizenden Sailor Kristallen van overal uit de Melkweg. Dit is de kracht van het Kosmos Kristal, om alles in Kosmos energie te veranderen, de ultieme Lambda Kracht."

"Kosmos Kristal?"

"Lambda Kracht?"

"Wie ben jij?

"Wie ben ik?" zegt 'Chibi Chibi' zachtjes. "Ik ben..." Ze neemt een fiere, haast vorstelijke houding aan. "Sailor Cosmos."

"Sailor... Cosmos?"

"Ben jij..." fluistert Sailor Ceres. "Ben jij de toekomst? De ultieme Sailor Moon?"

"Ik..." zegt Sailor Cosmos zacht. "Ik ben een lafaard die is gevlucht van de plek waar ik zou moeten zijn. Ik zal nooit in staat zijn om te tippen aan Eternal Sailor Moon's ultieme vertoning van moed en kracht."

"Laatste...!?" zegt Sailor Ceres angstig. " Heeft Sailor Moon...?" Ze herinnert zich de vallende Sailor Moon.

"Sailor Cosmos!" roept Sailor Juno. "Heeft onze prinses...?"

"Niets om je zorgen over te maken." Sailor Cosmos kijkt op naar het licht. "Jullie prinses is zoals alle andere strijdsters herboren. Uiteindelijk zullen zij arriveren in de dertigste eeuw. Dit is de Melkwegketel, waar de Melkwegsterren gemaakt en vernietigd worden. Eternal Sailor Moon probeerde Chaos te onderdrukken... en smolt met Chaos in de Ketel. Dankzij de kracht van Eternal Sailor Moon... was de Ketel in staat om in zijn oude vorm terug te keren." Ze kijkt droevig op. "Maar opnieuw was het niet mogelijk om Chaos helemaal te vernietigen. Ik ben uit de verre toekomst gekomen. Ik vluchtte weg uit het gevecht met Sailor Chaos... alles achter me latend. Al het bloedvergieten... De lange, akelige gevechten... Sailor Chaos is zo groot en krachtig. Je kunt in de feitelijke betekenis niet van hem winnen. Zelfs als hij verslagen is. Zelfs als ik weer vrede krijg. De schade en opoffering die ervoor gemaakt zijn, zullen te groot zijn. Ik wist niet wat goed en wat fout was... wat moest ik doen? Elke keer als ik eraan dacht, herinnerde ik me het gevecht hier... Als ik de Ketel toen had vernietigd... Zou er dan nog lijden zijn?" Ze herinnert zich hoe ze als Chibi Chibi in het heden terechtkwam. "Ik had zoveel spijt... en dus kwam ik terug," gaat ze verder, "om alles opnieuw te doen. Mijn leven hier was alleen en eveneens lijdend. Daarom bleef ik in de buurt van Usagi en moedigde ik haar aan om haar te helpen de juiste beslissing te nemen. Maar ik begreep toen... ik had het juiste pad al gekozen. Niemand kan de plaats vernietigen waar sterren geboren worden. We kunnen leven omdat deze plaats bestaat. We kunnen alles opnieuw doen. Ik zal niet meer wegvluchten. Ik kan vooruit stappen. Ik heb grootse krachten van Eternal Sailor Moon gekregen. De kracht om alles te verliezen... en de kracht om alles te redden. De ultieme kracht die ik begon te vergeten..."

"Sailor Cosmos..." zegt Sailor Ceres zacht.

"De Sailor Moon die zujuist de Melkweg heeft gered is de ware vorm van Sailor Cosmos," zegt Sailor Cosmos, "zoals Eternal Sailor Moon deed... wanneer ik de kracht om alles te verliezen en te redden verkrijg... dat is wanneer ik echt Sailor Cosmos wordt. Welnu," vervolgt ze, haar staf rijzend, "ga terug naar jullie thuis. Naar de plek waar jullie behoren te zijn." Een flits, en het Amazone Kwartet is verdwenen. Sailor Cosmos kijkt nog eenmaal op naar het licht...

'Hoe warm,' denkt Usagi. 'Het ruikt zo bekend.' Ze komt overeind. 'Ben ik...' Ze bekijkt haar hand. '... in leven? Ik probeerde Chaos te stoppen, en op het laatste moment... werd ik afgeknapt.' Ze kijkt om zich heen. 'Waar ben ik? Iedereen... is verdwenen? Chaos... en de Ketel...' Een hand strekt zich naar haar uit, maar ze ziet het niet. 'Alles...'

"Usako." Haar ogen worden groot: ze draait zich verbijsterd om, legt dolgelukkig haar handen tegen die van Mamoru.

"Usagi!" roepen alle anderen: Minako, Makoto, Rei, Ami, Hotaru, Setsuna, Michiru en Haruka.

"Iedereen!" roept Usagi uit, terwijl ze Mamoru omhelzend over zijn schouder naar hen kijkt.

"We zijn in orde, dankzij jou," zegt Mamoru, haar hand kussend.

"Usagi!" roept Rei, met tranen in haar ogen.

"Het spijt ons dat we je niet konden helpen!" zegt Minako.

"We wilden bij je zijn," zegt Haruka, haar hand uitstrekkend.

"Dankjewel dat je ons geroepen hebt, en ons je krachten hebt gegeven. Bedankt, Usagi," zeggen Setsuna, Hotaru, Ami en Makoto.

"Usagi," klinkt het dan achter hen. Usagi kijkt verbaasd op: Chibi Usa zweeft achter haar, haar handen naar haar uitstrekkend. "Ik zal op je wachten in de dertigste eeuw."

"Chibi Usa...!" roept Usagi. Het volgende moment is Chibi Usa verdwenen, nagekeken door Usagi. "Ik weet... dat we elkaar opnieuw zullen ontmoeten." Ze kijkt om naar haar vrienden. 'We zijn weer ��n... we zijn weer samen,' denkt ze, Minako omhelzend. 'We hebben elkaar weer.'

"Wat een helder stralende kracht," klinkt een stem, "dat het zijn ware vorm kan behouden in de Ketel." Usagi kijkt op: een klein vrouwelijk wezen is plotseling verschenen.

"Ketel? Is dit het binnenste van de Ketel?"

"Ja."

"Wie ben jij?"

"Ik ben Guardian Cosmos," zegt het wezen, "de beschermfee van het Kosmos Zaad. Lange tijd geleden kwam hier een schijnende ster. Ze droeg de schil van een kleine ster. Die ster had een glans die op die van jou leek, Sailor Moon." Een herinnering aan een gelukkige moeder met haar dochter flitst voorbij. "Dus..." zegt Guardian Cosmos. "Dus je bent hier gekomen om je leven in de Ketel te gooien en de geschiedenis van een nieuwe ster te beginnen? Of wens je om verder te leven zoals je bent?"

"We zouden graag willen blijven wie we zijn," zegt Usagi stralend. "En samen leven. We willen onze toekomst maken op de manier zoals wij zelf zijn. Het maakt me niet uit hoe zwaar het is, ik wil dit leven leiden!" Een enorme flits verrast haar: voordat ze verdwijnen, roept Usagi nog: "Guardian Cosmos! En Chaos dan..." Dan is de groep verdwenen, nagekeken door Guardian Cosmos.

"De kern van Chaos en Guardian Chaos zijn allebei in de zee van de Ketel gesmolten," zegt ze. "Ze kunnen opnieuw herboren worden. Dit is... waar sterren en hoop geboren worden."

Jaren zijn inmiddels voorbij gegaan. Mamoru kijkt naast zich in bed naar de slapende Usagi en wekt haar met een kus. "Goedemorgen."

"Goedemorgen, Mamo-chan," zegt ze, haar hand tegen zijn gezicht leggend. "Het lijkt alsof ik een heel, heel lange droom gehad heb."

"Wat voor droom?"

"Dat ben ik vergeten..." De zon schijnt door de kristallen van het toekomstige Tokyo terwijl Usagi dromerig naar Mamoru kijkt. "Mamo-chan... kun je het nog eens zeggen?"

"Ik heb het vannacht al 50 keer gezegd!"

"Nog ��n keer!"

"De laatste keer," glimlacht hij. "Laten we trouwens, Usako." Hij kust haar opnieuw.

Als hun huwelijk met een kus bezegeld is, slaakt Usagi plotseling een kreetje. "Aah..."

"Wat?"

"Ik voelde het," zegt Usagi. "Het gevoel dat er een nieuwe ster geboren zal worden. Spoedig zullen wij een dochter krijgen. Een nieuwe Sailor strijdster."

"Oh..."

"Denk je," vraagt Usagi, "dat we deze planeet samen kunnen beschermen tot aan de dag dat we onze plicht vervuld hebben?"

"Natuurlijk," zegt Mamoru.

"Kunnen we samen zijn?" vraagt ze. "Voor altijd?"

"Dat beloof ik," zegt hij, haar gezicht strelend. "We zullen altijd samen zijn." Ontroerd kijkt Usagi hem aan.

"Ik beloof het ook. Ik zal..." Ze strekt haar handen naar hem uit, kust hem. "... je altijd beschermen. En ik zal onze dierbare vrienden altijd beschermen..." Ze loopt op haar vrienden af, kijkt Mamoru stralend aan. "Mamo-chan!"

'Zelfs als wij op een dag verdwijnen,' denkt Mamoru, 'en nieuwe Sailor senshi's geboren worden... Sailor Moon, jij zult altijd onoverwinnelijk zijn. De mooiste stralende ster.'

<=== Terug