İŞTE
BEN DE BÜYÜDÜM
Tarih
tekerrürden ibaret...
Kızımdan
da duyuyorum
‘Ben
ne zaman büyüyeceğim?’ diye.
Ben
de sormuştum
Kanayan
dizimi tutarak eve geldiğimde
‘Sakar
kızım yine mi düştün’ diyen anneme
Annemin
cevabı;
‘Zamanı
gelince’ olmuştu
Zamanın
uzaklığını anlamak için
Bakışlarımı
gökyüzüne çevirmiştim
Bakışlarım
sonsuzlukta kaybolmuştu.
‘Zamanı
gelince’deki zaman
Bana
bir asır kadar uzaktı.
Papatyalar,
gelincikler topladığım,
Yağmurlarda
ıslandığım,
Kan
kırmızı karpuzlar yediğim,
Lapa
lapa yağan karları seyrettiğim
Mevsimler
Peşi
peşine geçti birer birer.
Ve
bir gün
Bisikletim
küçüldü,
Pantolonlarım
kısaldı,
Çocuk
görüntümün yerini
Gencecik
bir kız aldı.
Toplarım,
topaçlarım,
Bebeklerim,
beş taşlarım,
Ya
atıldı
Ya
dağıtıldı.
Çok
değil, bütün bunlar
Birkaç
yıl içinde yaşandı.
Meğer,
o ‘asır’ dediğim zaman
Göz
açıp kapayıncaya kadarmış.
Meğer,
hiç kimse
Olduğu
yaşta kalmazmış.
İşte
ben de büyüdüm.
Artık
Ne
sokaklarda oradan oraya koşabiliyorum
Ne
Ağaç dallarında sallanabiliyorum
Ne
de avazım çıktığı kadar bağırabiliyorum.
Dahası
çeşit çeşit kavganın
Bir
yerlere tutunmanın
İnsan
gibi insan olmanın
Mücadelesini
veriyor
Çocukluğumu
özlüyor
Zaman
zaman
‘Keşke
çocuk kalsaydım’ diyorum...
Ruşen Ergün
