Spear's carriere begon in 1969 toen hij Bob Marley tegen het lijf liep ergens in St. Ann's. Je zou kunnen zeggen dat beide heren naar elkaar toegedreven waren op die dag in januari.Bob was op weg naar zijn boederij met z'n ezel, Spear kwam in de tegenovergestelde richting.Toen ze elkaar passeerde, stopte Bob, stapte af en ze begonnen te praten terwijl Bob een jointje rolde.Ze zatten in 't gras, blowend, ze spraken over het Rastafarisme, hun Afrikaanse roots en reggae muziek. Burning Spear vertelde dat hij graag in de muziek wou stappen, waarop Bob repliceerde dat er bij Studio One regelmatig audities werden gehouden, het label van Coxsone Dodd.Hij werkte destijds met Coxsone Dodd.

Een week later werden er audities gehouden bij Studio one en Burning Spear was present.Hij zong "Door Peep."Hij werd gekozen en het nummer verscheen op single. Leroy Sibbles, de producer, zei in de  Toronto Star,"When we heard them, it was like a joke.... It was a new sound, Rastamen coming in from the country. A lot of people weren't interested; but I liked it, and I worked on the first album they did. I produced it, and I played on it; I got them started,"(qtd. in Howell, 1991). According to the Authors of Reggae: the Rough Guide,"Nothing could have been more uncommercial in 1969 than his debut single on Dodd's supreme label. 'Door Peep' was a reflective chant delivered in a way that was frighteningly serious,"(Barrow and Dalton, 1997, 86).

In de 5 jaar die daarop volgde, nam Spear voldoende materiaal op, onder het Studio One label om 2 albums te vullen.In 1974 begon hij zijn samenwerking met Island records en producer Jack Ruby.Hij produceerde 3 albums, waardoor Burning Spear bekend werd bij het grote publiek.De drie albums waren, Marcus Garvey, Man In The Hills en Garvey's Ghost.Later produceerde hij nog 2 albums onder het Island label, nl. Dry and Heavy en Live.                             

In de jaren tachtig stapte Spear over naar Tuff Gong, het label van Marley, in Jamaica.Blijkbaar wou Spear zijn talenten terug schenken aan de gemeenschap die hem had geholpen een internationale ster te worden

De meerderheid van Spear's fans bestaat momenteel uit blanken uit Europa, dit in tegenstelling tot afro- Amerikanen of kleurlingen in het algemeen.Dit stelde Spear blijkbaar teleur, maar liet zijn werk er zeker niet onder lijden .Spear verklaarde ooit in een interview met Melody Maker: " the white population getting into reggae music much more deeply than the black population.... We're trying to do our best, but our people just sit down like lead." .Doch bleef Spear contact zoeken met het publiek, ookal was de meerderheid blank.

In 1981 reisde Burning Spear, samen met zijn nieuwe band " the Burning Band", door Europa om te toeren.Hij ging ook naar Amerika om daar te toeren met groepen zoals: Talking Heads en The Clash .

Toen Bob Marley stierf aan kanker in mei 1981, nam Spear onmiddelijk een TRIBUTE album, hij was één van de eerste die dit deed, het album kreeg de naam "Farover".

Na Marley's dood en de opkomst van de synthesizer, verhuisde Spear naar Queens, New York.Hij hoopte zijn carriere te kunnen verder zetten in zijn vertrouwde roots reggae stijl.Hij bleef albums maken, nu samen met Slash Records, Island ( Mango ), Heartbeat en independently.  Zijn reggae blijft groeien en overspoelt de massa met teksten over roots, cultuur, geschiedenis en het leven.Hij heeft meer dan 20 albums gemaakt, werd achtmaal genomineerd voor een Grammy Award en is, op 52 jarige leeftijd,  niet van plan daar mee op te houden, zelfs niet met toeren.

Burning Spear is verslaafd aan toeren.Volgens vele is hij de beste reggae performer van allemaal.  Zoals de beschrijving van Spear en zijn concerten door Amy Watchell :

"He's the fire man; a higher man; an inspired man. Burning Spear, like his live stage shows transcends time and space. He is a prophet on the burning shore. He is Moses. He is the Messiah. He is Garvey. He is the shepherd, the gatherer of the flocks, uplifting the people. He carries the souls of the African ancestors; he is the incarnation of those who survived the middle passages, and those who did not. It's as if he personally bore witness to history's tribulations, sufferations and struggles. He brings forth and utters an ancient melody that beckons us to remember,"(Chant Down Babylon, 1995)

Burning Spear is roots-reggae zanger in hart en nieren.Zijn transachtige teksten gaan over het spreken van de waarheid, zoals hij die ziet.Spear's stem heeft de kracht om de aandacht van de menigte naar zich toe te trekken. Mensen luisteren naar zijn woorden en begrijpen ze.

Spear zijn muzikale stijl staat er nog steeds, na meer dan 25 jaar.Spear herhaalt woorden en versen doorheen het hele nummer, bijvoorbeeld bij het nummer   "Old Timer."Een vers van het nummer gaat als volgt :"Old timer, do you remember, remember, remember? / Old timer, all of us come from Africa / Old timer, do you remember, remember, remember? / Old timer, all of us come from Africa,"(Rasta Business, 1995).Deze vers wordt viermaal herhaalt in het nummer, de teksten zijn simpel.Maar, gecombineerd met  zijn stem, de muziek en Spear zijn spirituele energie worden de simpele teksten onvergetelijk

Spear is overtuigt dat men moet trots zijn op z'n afkomst (roots).Hij zei eens:       "I feel that no one should be ashamed or have fear or doubt within themselves when they speak about the roots or Africa where I and I originate from. It is an individual who tries to disown himself, and to me, it is a form of defeat by disowning yourself,"(Snowden, 1989, 10). Het is duidelijk dat Spear zijn kracht, om tegen de verdrukking te vechten, put uit zijn Afrikaanse roots.In het nummer   " My roots ", op het "Mek We Dweet" album, zingt hij " My roots I'll Never Forget, I always remember the road I travel,"(Mek We Dweet, 1990).

Burning Spear gelooft in het Rastafarisme.Dit betekent dat hij de voormalige keizer Haile Sellasie I, ziet als de levende God. Spear is een intens spiritueel man, hij vindt zijn inspiratie in het idee muziek te produceren om Jah (God) te dienen.Hij verklaarde eens: "What keeps me going is that Jah wants me to,"(Stoute, 1995, f12).

Hij is niet altijd een Rastafari geweest, hij is pas bekeert tot het Rastafarisme na een zwempartij.Na het zwemmen, tijdens het kammen van zijn haar, kwam de kam vast te zitten en brak in tweeën.Blijkbaar zag hij een Rastaman in de weerspiegeling van het water, sindsdien draagt hij zijn Dreadlocks als een symbool van het Rastafarisme.Op het album Rasta Business, en na 25 jaar bidt hij nog steeds tot Jah met oprechtheid als in 't begin.In het nummer "Afrika" op het Rasta Business album, zingt hij " Jah is My Life, Jah is My Strength/Jah is My Redeemer.Jah is my provider / Jah is my savior,"(Rasta Business, 1995).

Het is belangrijk de geschiedenis van iets te kennen om het volledig te kunnen begrijpen.De geschiedenis van Jamaica is iets waar de meerderheid eigenlijk maar weinig over weet.Omdat Spear zoveel nummers schrijft over het weten wie je bent, is het belangrijk even over de Jamaicaanse geschiedenis te hebben.

De Arawak Indianen waren de eerste inwoners van Jamaica, ze leidde een wreedzaam leven en genoten vooral van het roken.Ze waren boeren en kweekten mais, zoete aardappelen,..

De kannibalistische Carib Indianen pleegde een invasie op de Arawak indianen niet lang voor Columbus arriveerde in 1494.Na Columbus begonnen de Spanjaarden met Jamaica te koloniseren, ze waren op zoek naar goud.Tijdens de kolonisatie roeide de Spanjaarden de Arawak indianen traag maar zeker uit.Ze moesten in de goudmijnen werken, de enorme inspanningen die de Spanjaarden eistten  van de Arawak indianen leidde ertoe dat vele stierven of zelfmoord pleegden.De Spanjaarden brachten ook veel ziektes mee naar het eiland, waardoor er eveneens levens werden verwoest.

Toen ze ontdekten dat er geen goud meer te vinden was, verloren ze al snel hun interesse in Jamaica.Nu was de tijd van de Engelsen aangebroken om het over te nemen, op zoek naar suiker.Suiker was in die periode erg in trek in Europa maar kon er niet geteelt worden.

Afrikaanse mannen werden uit hun vaderland ontvoerd en naar de Caraiben gebracht om daar voor de Engelsen, als slaven, op de plantages te werken.In Jamaica werden gevangen genomen slaven geruild voor suiker en rhum.Deze goederen werden dan verscheept naar England, waar ze geruild werden voor andere goederen, die op hun beurt in Afrika werden geruild voor "nieuwe" slaven.

In 1838 werd slavernij in Jamaica afgeschaft, maar de levensomstandigheden voor de Afrikanen werden er zeker niet beter op.Er was bijna geen werk op het eiland, en indien ze wel werkte, verdiende ze maar pover.Kwam daarboven nog de droogtes die de nek opstaken en door de burgeroorlog in Amerika waren prijzen van geïmpoteerd voedsel enorm gestegen.

Burning Spear dringt er bij zijn luisteraars op aan slavernij niet te vergeten, zoals hij zingt in het nummer "Slavery Days,": "Do you remember the days of slavery?"(Marcus Garvey, 1975).Deze zin wordt verscheidene malen herhaalt zodat het in de luisteraar zijn hoofd wordt gebrand.

Burning Spear is een vredelievend man, bezig met de ongeloofelijke hoeveelheid geweld , vooral in Jamaica.Dit geeft ook Garvey zijn invloed op Spear aan.. 

Marcus Garvey werd geboren in St. Ann's Bay, Jamaica in 1887. Hij was een zwarte Nationalist, die " United Negro Improvement Association (UNIA)"ergens in de jaren '20 oprichtteDeze organisatie was de invloedrijkste Black Power beweging.Garvey richtte deze op om het Afrikaanse ras wakker te schudden, na eeuwen van verdrukking.Hij was er op uit om de zwarte man gelijk te stellen met de blanke man.Hij was ook de stichter van de BACK TO AFRICA beweging.

Rastafari reffereerde vaak naar Garvey omdat hij de komst van een zwarte messias voorspelde.Er wordt gezegd dat hij de volgende worden sprak, "Look to Africa, where a black king shall be crowned, for the day of deliverance is here,"(qtd. in Bloodlines, Davis and Simon, 1992, 69).

Burning Spear, zoals vele rastas, is een hevige fan van Garvey. Garvey zijn naam komt verscheidene malen voor in de albums van Burning Spear. Spear gelooft dat Marcus Garvey nog altijd niet de erkenning krijgt die hij verdient, daar hij toch een groot man was.Hij stelde ooit in een intervieuw in 1995 : "The one thing that most hurts and disappoints me is how people have come to look upon Marcus Garvey. Garvey was [a] strong, clean man, who was a leader in liberating Jamaica from its colonial past. The youth now don't even know about that, because over time, you don't hear anything about Marcus Garvey that speaks of what he did that was constructive,"(qtd. in Stoute, 1995, f12)