blues

De voorlopers op de Jazz zijn de blues en de Ragtime. De Blues wordt vaak gedefinieerd als de volksmuziek van de Afro Amerikanen, het is tevens de oudste vorm van Afro Amerikaanse muziek. De Blues ontstond aan het einde van 1800 in het Zuid Oosten van de VS. Primitieve voorlopers van de blues zijn de field holler en de work song (typerend voor het tijdperk van de slavernij). Een blues werd gezongen waarbij de vertolker zichzelf begeleidde op de gitaar, later ook op de piano. Improvisatie is een belangrijk kenmerk. Het akkoordenschema van de blues is te verdelen over 12 maten:

Vier maten tonica (I)
Twee maten subdominant (IV)
Twee maten dominant (V) of ��n maat dominant en ��n maat subdominant
Twee maten tonica (I)

De tekst van de blues werd als volgt over de maten verdeeld: de eerste regel (constatering) strekt zich uit over de eerste vier maten, de herhaling van deze regel strekt zich uit over de tweede vier maten en de slotregel (conclusie) strekt zich uit over de laatste vier maten. De inhoud van de tekst was vaak klagend, met betrekking op bijvoorbeeld ellendige sociale omstandigheden, rassendiscriminatie, liefdesverdriet, financi�le zorgen en huwelijksproblemen. Deze blues wordt vaak de 'rural' blues of 'country' blues genoemd.

De opvolger van de country blues is de classic blues, deze blues werd gespeeld bij rondreizende minstrel shows. Een classic blues was een gecomponeerd en op papier gezet, soms met couplet (verse) en refrein (chorus, het eigenlijke deel van de 12-matige blues).
Vertolkers van de classic blues begeleidden zich al snel niet meer met slechts een gitaar of piano maar werden vergezeld door een compleet jazz orkest.

De derde grote blues stijl is de city blues, deze verstedelijkte blues had als centrum de stad Chicago en kenmerkt zich door het gebruik van elektrisch versterkte instrumenten zoals bas en gitaar.