| Leven met Pd deel 2 |
| In het deel 'leven met Pd' werd er al een mogelijkheid gegeven hoe je om kunt gaan met de boodschap "Je moet er maar mee leren leven" in deel 2 komt er nog meer info naar boven hoe je kunt proberen er mee om te gaan en ook wordt er gesproken over de gevoelens die daar bij kunnen komen. |
| In deel 1 is er al gesproken over gevoelens die los kunnen komen nadat je te horen hebt gekregen dat je er maar mee moet leren leven. Helaas blijven de verschillende gevoelens elkaar in het begin nog wel even opvolgen. Dit is een goede zaak het geeft aan dat je bent begonnen met het verwerkings en accepteringsproces. Ongeloof en ontkenning zijn de eerste gevoelens daar is ook over gesproken in deel 1 vaak wordt dat gevolgd door woede en onmacht en als dat gevoel optreed dan is het een teken dat het is doorgedrongen dat je niet meer beter zult worden althans niet meer door behandeling van een arts. Bij dit gevoel komen er veel vragen los waaronder: waarom wordt een ander wel beter en ik niet? Waarom nou juist ik? Reacties die ook voor kunnen komen zijn: "ik kan er helemaal niet om gaan als het op deze manier moet gaan". Veel woede wordt op de arts gericht want dat is de persoon die er niets meer aan kan veranderen, hij heeft er voor geleerd en moet dan ook een oplossing kunnen vinden. Vragen als had hij niet nog eens iets anders moeten proberen of een behandelingen nog een keer herhalen dat zijn vragen waar je toch nog een paar keer op terug komt. Het heeft alleen geen zin op het moment dat een arts zegd dat hij er niets meer tegen kan doen dan heeft hij alles wat binnen zijn macht ligt ook geprobeerd. Het is dan ook niet zinvol om dit soort vragen bezig te blijven, zelf kun je er geen antwoord op geven en je omgeving ook niet. Alleen een arts kan hier op antwoorden. Dat heeft hij ook gedaan door te zeggen:"je moet er maar mee leren leven" daarmee heeft hij te kennen gegeven dat hij alles voor je gedaan heeft wat hij kon. De woede die ontstaat moet er uit en dat kun je ook het beste doen door te praten. Houd het niet voor je daarmee bereik je helemaal niets, praat er over met iemand die je begrijpt en ook kan reageren. Die woede moet er uit als je dat voor je blijft houden dan werkt dat alleen maar nadelig op de Pd. Want het is nog altijd zo dat Pd reageerd op negatieve en positieve gevoelens. Je hebt je zelf er mee te pakken als je niets doet met de gevoelens die je in je hebt. |
| Naast ongeloof, ontkenning, woede en onmacht ontstaat er ook verdriet en dat is ook logisch want van een boodschap "je moet er mee leren leven" wordt je niet vrolijker. Je kunt verdriet hebben omdat je lichaam niet meer gezond is en dat waarschijnlijk ook niet meer zal worden, omdat je toekomstbeeld er ineens heel anders uit komt te zien dan je voor ogen had, omdat je levensstijl aangepast moet worden aan de Pd. Dit verdriet moet er net als de andere gevoelens uit, want als je die gevoelens kwijt bent dan kun je jouw leven weer beter oppakken. Er mee blijven zitten maakt het alleen maar erger, het verdriet wordt dan steeds moeilijker te verwerken plus dat de Pd er op reageerd waardoor de symptomen gaan toenemen. Je ziet vaak bij Pd pati�nten dat de zwelling, het zweten, de verkleuring en de pijn toe gaan nemen wanneer zij zich niet overgeven aan de gevoelens die ze in zich hebben. Dit zijn stuk voor stuk negatieve invloeden die je moet zien te voorkomen en dat kan ook als je er zelf goed mee weet om te gaan. Het is geen schande om je tranen te laten zien, het geeft aan dat je bezig bent met het verwerkings en accepteringsproces. Troost kun je op die momenten heel goed gebruiken je kunt jouw verdriet dan met iemand anders delen en krijgt ook een reactie van iemand anders dit kan ook veel duidelijkheid opleveren. Als je alleen met je verdriet blijft zitten dan kun je er zelfs hopeloos van worden en daar bereik je al helemaal niets. Wat ook een goede manier is om je verdriet te verwerken is je gevoelens op papier zetten bijvoorbeeld in de vorm van een gedicht of een brief die je aan je zelf schrijft op die manier uit je toch je verdriet. Je kunt ook denken een ander heeft het erger dan in, dat kan ook troost bieden alleen kun je daar niet eeuwig aan vast blijven houden. Want hoe je het ook went of keert jij bent ziek en jij voelt je daar helemaal niet goed bij. Gewoon laten gaan die emoties, het kan ontzettend opluchten als je je even hebt laten gaan. |
| Onzekerheid en angst zijn twee gevoelens die ook los kunnen komen. Als je dit allemaal zo leest dan merk je wel dat je even heel erg heen en weer wordt geschud tussen verschillende gevoelens waar je mee te maken kunt krijgen. Het is niet zo dat iedereen echt te maken krijgen met al deze gevoelens het kan ook goed zijn dat je alleen te maken krijgt met verdriet en onzekerheid. Per pati�nt verschild dat vandaar ook dat alle gevoelens toch even genoemd worden. Veel ziekten verlopen allemaal ongveer het zelfde. Als iemand in je naaste omgeving Pd heeft of heeft gehad dan ken je dat verhaal en kun je een inschatting gaan maken hoe het bij jou verder zal gaan. Alleen is dat bij Pd zeker niet het geval!! Pd verloopt nooit volgens een vast patroon iedereen krijgt met andere dingen te maken. Je kunt er dan ook niet vanuit gaan dat wanneer de buurvrouw Pd heeft en dit na een jaar ineens heel heftig is geworden dat bij jou ook het geval zal zijn. Pd is en blijft een vreemde ziekte waar geen vast patroon in te ontdekken valt. Houd je dan ook niet bezig met de Pd situatie van iemand anders, je kunt een ander wel bijstaan, dat is ook alleen maar goed maar ga jezelf niet vergelijken met een ander!! Dat is heel belangrijk want daarmee kun je jezelf heel onzeker maken waardoor je zelfs angstig kunt worden voor iets waar misschien wel nooit sprake van zal zijn. Angst is ook iets waar je mee te maken kunt krijgen en zeker als je je bezig gaat houden met vragan als krijg ik ooit nog wel weer een baan, zou ik wel weer kunnen autorijden of fietsen, kan ik nog wel een goede relatie opbouwen en kinderen krijgen? Dit zijn dingen waar je in het dagelijksleven veel mee te maken krijgt het is dan ook logisch dat je daar angstig door kunt worden. Maar deze angst kun je ook in toom houden door er goed mee om te gaan en hier geld ook weer dat praten een hele goede oplossing kan zijn. Wat ook heel goed is, is opzoek gaan naar informatie over de ziekte die je hebt. Je komt dan verhalen tegen waaruit blijkt dat je heel goed een zo'n normaal mogelijk bestaan kunt lijden. Echter zul je ook op negatieve verhalen stuiten van mensen die echt heel weinig kunnen vanwege de Pd dat zijn dingen waar je je niet aan op kunt trekken en waar je je niet mee bezig moet houden. Positief denken is de beste oplossing, daar kun je het meest mee bereiken. Iets wat ook heel goed kan werken is bij de dag leven. De ene dag zul je meer kunnen dan de andere dag plan dan ook niet allerlei dingen ver van te voren dan hoef je ook niet zo vaak afspraken af te zeggen. Iets wat vandaag niet lukt dat lukt morgen misschien wel, houd je daar ook aan vast, negatief denken kan altijd nog!! Blijf positief dat is voor jezelf en voor je omgeving de beste oplossing. Iemand die alleen maar negatief is zal op een gegeven moment steeds minder waarderingen en respect krijgen van de omgeving. Ga op zoek naar een leuke hobby die je kunt doen als het goed met je gaat maar ook als je een dag hebt dat het wat minder goed gaat. Zo kun je bezig blijven met dingen die jezelf leuk vind. Want in een hoekje gaan zitten kniezen en nietsen dat is iets wat je moet voorkomen, uiteraard zul je wel eens een echte baaldag hebben dat hoort er ook bij. Maar dat wil niet zeggen dat je op zo'n dag helemaal niets kunt en wilt!! Als het vaak voorkomt dat je een afspraak met vrienden af moet zeggen omdat het gewoon niet gaat en die vrienden accepteren dat niet dan moet je geen schuldgevoel gaan cree�ren. Jij kunt er niets aan doen dat je Pd hebt, zelf zou je het ook liever anders zien maar helaas is dat niet zo. Probeer die mensen uit te leggen dat jij er ook niets aan kunt doen en dat er zeker een tijd komt dat je wel iets met ze kunt ondernemen. Op dagen dat je niet met ze op pad kunt kun je ze thuis uitnodigen en gezellig even bij kletsen. Zo zien ze ook dat het geen onwil van je is en jij hebt weer aanspraak, als je dat tenminste aan kunt die dag!! Vrienden die dit accepteren dat zijn ook echte vrienden waar je trots en gelukkig mee mag zijn. |
| Vaak lijkt het alsof het makkelijk is om met de Pd om te gaan als je een schuldige aan kunt wijzen voor je klachten. Doordat de Pd is ontstaan door bijvoorbeeld verkeerd handelen van een arts. Alleen bereik je er niets mee als je weet wat en hoe het fout is gegaan, je wordt er niets beter van! Het is dan ook niet zinvol om daar tijd in te steken, je kunt je tijd beter besteden aan leuke dingen waar je wat aan hebt. Het is ook moeilijk om de ziekte te accepteren dat weet iedereen met Pd inmiddels wel. Er zijn mensen die er bepaalde theorie�n over hebben, zelf zie ik het als doemdenken. Om even een voorbeeld te noemen: iemand met spierdystrofie zou bang zijn geweest om te groeien en daardoor spierdystrofie hebben gekregen. Ik vind dat zelf een hele vage theorie het zou niet best zijn als er voor iedere ziekte zo'n theorie is. Met een ziekte is het zo dat je krijgt of je krijgt het niet en daar hangt geen enkele theorie aan. Je kunt van alles doen om ziekten te voorkomen helaas zijn er nog altijd ziekten die je kunt krijgen ook al leef je nog zo gezond. Hoe dan ook het is zaak om goed met je ziekte te leren omgaan daardoor kun je er het beste van maken. Praten is een belangrijk onderdeel voor die acceptatie en er mee leren omgaan. Goede vrienden die je begrijpen en nemen zoals je bent daar heb je ook heel veel aan en dat maakt het ook een stuk makkelijker. Positief denken is ook ontzettend belangrijk als je dat kunt dan ben je heel goed bezig en kun je ook veel meer aan. Het is allemaal heel makkelijk om dit hier neer te zetten en het te lezen alleen moet je er zelf aan werken om er mee te leren omgaan. Ik wens iedereen dan ook heel veel succes bij de acceptatie van de Pd en hoop dat iedereen er goed mee kan leren omgaan. |
 |
 |
 |
|