:บทกวีจีนแต่โบราณ:
"ทางศิลาลาดชันกลางขุนเขาเยือกเย็น
บริเวณเมฆขาวเห็นบ้านเรือนผู้คน
หยุดรถบรรลุถึงป่าปังเมื่อยามพลบ
ใบเกล็ดน้ำแข็งแดงกว่าบุปผาเดือนสอง"

เป็นผลงานของ ตู้มู่ (803-852) ชื่อของบทกวีคือ ซานสิง ซึ่งก็คิดว่าชื่อที่ท่าน น. ให้ (การเดินทางกลางภูผา) ก็เหมาะสมแล้ว

เสียงอ่าน

หย่วน ส้าง หาน ซาน สือ จิง เสีย

ไป๋ หยุน เซิง ชู่ โหย่ว เหริยน เจีย

ถิง เชอ จั้ว อ้าย เฟิง หลิน หว่าน

ซวง เย่ หง หยู เิอ้อ เยว่ ฮวา


แปล

(ยามฤดูใบไม้ร่วง)

บนภูเขาที่ไกลออกไปนั้น  (มี)เส้นทางหิน สายน้อย(ทอดตัว)คดเคี้ยว(คืบคลานขึ้นภูเขาำไป)

คลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นมีบ้านคนอยู่ ณ. ที่ที่เมฆสีขาวล่องลอยอยู่  

หยุดรถ(ลง ณ บัดดล เพราะว่าตัวข้า) แสนที่จะชอบการนั่งชมทิวทัศน์ของป่าเมเปิ้ลยามย่ำค่ำ

ใบ(เมเปิ้ล)ที่ผ่านความเย็นกัดกร่อนนั้น แดงยิ่งกว่าดอกไม้เดือนสอง
Hosted by www.Geocities.ws

1