|
با به قدرت رسیدن نظام اسلامی در ایران و شروع سرکوب مخالفان و منتقدان آن رژیم , روند فرار از کشور یا به عبارتی پناهندگی در دیگر کشورها به صورتی وسعت گرفت که حال می توان گفت در حدود 2 تا 2.5 میلیون نفر از هموطنانمان در سراسر جهان و بخصوص در کشورهای اروپایی ، امریکا ، کانادا و استرالیا اقامت دارند! البته بخشهای بزرگی هم در کشورهای همجوار ایران همچون پاکستان , ترکیه و عراق اقامت گزیده یا از این کشورها به عنوان پلی برای رسیدن به کشورهای ثالث استفاده کرده و می کنند ! با ادامه یافتن عمر جمهوری اسلامی و تنیدن تورهای جاسوسی و تروریستی ان در سراسر جهان , هر جا و درهرمکانی که فرصتی به چنگ اورده اند به ربودن و ترور مخالفان حکومت اسلامی ، ایرانیان مقیم خارج و پناهندگان تحت حمایت سازمان ملل نیز پرداخته ا
با ادامه این وضع و در حالی که فعالیتهای کمیساریای عالی پناهندگان در جهت ادامه حمایت از پناهندگان و اسکاندهی آنها در کشورهای ثالث به بهانه همکاری نکردن حکومت بغداد با انها محدود و متوقف شده بود بخشهایی از این گروههای انسانی جهت نجات خود و خانواده هایشان و رسیدن به پناهگاهی امن راه کشورهای همجوار عراق منجمله ترکیه را در پیش گرفتند ! این روند از سالهای 1992 و 1993 به بعد شکل گرفت واز سالهای 1997 -1998 به این سوی سرعت و وسعت بیشتری یافت! گروههایی که تا قبل از سال 2001 میلادی وارد ترکیه شده بودند هر چند با قانون IM (جابه جا شونده بی قاعده) و کم لطفی هایی از سوی دولت ترکیه و کمیساریای پناهندگان روبرو شدند اما در نتیجه به کشورهای ثالث انتقال یافته و اسکاندهی شدند. اما از اوایل سال 2001 به این سوی سیاست UNHCR و دولت ترکیه در برابر این گروه از پناهجویان سختگیرانه تر شد. به طوری که پیش شرط ثبت نام انها در کمیساریا امضا کردن نوشته ای توسط هر پناهجو بود که بر اساس ان ؛ کمیساریای پناهندگان و دولت ترکیه هیچ تعهدی درارایه کمک مالی , پزشکی و حتی اسکاندهی در کشور ثالث نداشتند. همچنین دولت ترکیه از ثبت نام و ارایه اجازه اقامت موقت به این پناهجویان سر باز زد ! از اوایل سال 2002 شیوه دیگری نیز توسط کمیساریای عالی در پیش گرفته شد و آن اعلام بسته شدن پرونده گروهی از پناهجویان و اعلام لیست دیپورت انها از طرف پلیس ترکیه بود. البته در اثر فشارهای سازمانها و نهادهای ایرانی و خارجی این حکم به تعلیق در امد ! اما همچنان خطر دیپورت به ایران یا بازگرداندن اجباری به عراق این پناهجویان را تهدید کرده است ، تا جایی که گروهی ازاین پناهجویان که در شهر " وان"( یکی از شهرهای مرزی ترکیه ومحل اقامت بخش بزرگی از پناهجویان ایرانی) اقامت داشتند به همراه زن و بچه هایشان در روزهای 30/08/2003 و1/09/2003 توسط پلیس دستگیر و به ایران دیپورت شدند که خوشبختانه در مناطق مرزی توانستند با دادن هزینه ای هنگفت و تحمل سختیهای فراوان خود را به شهر " وان" بازرسانند. این اقدام باعث واکنش شدید سازمانها وگروههای ایرانی و نهادها و شخصیتهای فعال حقوق بشر شد که البته UNHCR از انجام این عمل ابراز بی اطلاعی کرد و قول بر پیشگیری از تکرار ان داد!؟ ادامه بی توجهی نسبت به وضعیت گروه 1200 نفره ی پناهجویان کرد ایرانی( ملقب به شمال عراقی ها) ، آنان را به اقدامات اعتراضی وسیعی واداشت و از تاریخ 23/10/2003 تا 1/11/2003 حرکتی بزرگ در شهر " وان" شکل گرفت که 14 نفر از انها لبهای خود را دوخته و در جلوی درب unhcr بست نشستند اما به درخواست مسؤلان آن کمیساریا پلیس ترکیه وارد عرصه شده و با یورش به معترضین 53 نفر از انها(زن و مرد) را دستگیر و بازداشت کردند ! که البته باز هم با اقدام به موقع نهادهای مدافع حقوق بشر و سازمانهای سیاسی و حقوقی ایرانی از دیپورت آنها جلوگیری شد و بعد از دادگاهی و بازداشت 8 روزه به شرط تعهد به عدم تکرار اینچنین اقداماتی آزاد شدند! مدت کمی بعد از این اقدام و در اوایل سال 2004 میلادی بلاخره UNHCR برگه هایی را دال بر قبولی پناهجویان از سوی این کمیساریا به انها دادو در ضمن به انان اعلام داشتند که فرم اسکاندهی برای انها پر نمی شود(RRF نمی شوند) و در نتیجه نه کمک مالی و پزشکی دریافت خواهند کرد و نه به کشور ثالث منتقل خواهند شد و باید منتظر تصمیمات ( ژنو) UNHCR بمانند !؟ چند ماه بعد دولت ترکیه به پناهجویان اعلام داشت که مشمول قانون 5683 (شرایط حضور خارجیان در ترکیه) شده اند و این گروه 1200 نفره را میان 17 شهر مرکزی ترکیه تقسیم و به ان شهرها فرستادند و تاریخ 30/06/2004 نیز بعنوان اخرین فرصت ثبت نام انها جهت دادن اجازه اقامت یک ساله تعیین و در مقابل ثبت نام هر نفر مقدار$ 350 دلار مطالبه شد که بخش بزرگی از پناهجویان هنوز موفق به پرداخت ان نشده و تا به حال اجازه اقامت قانونی دریافت نکرده اند ! در تاریخ8/08/2004 گروهی از پناهجویان مقیم(چانکری) یکی از شهرهای مرکزی توسط پلیس دستگیر و تهدید به دیپورت شدند که با اشکار شدن این قضیه وشدت گیری فشارها بر ترکیه، پلیس مجبور به ازاد کردنشان شد ! با ادامه وضعیت بلاتکلیفی گروه زیادی از پناهجویان در جلو درب دفتر UNHCR(انکارا) مدت چند روز بست نشستند و خواستار اقدام به اسکاندهی در کشور ثالث شدند که باز هم توسط پلیس ترکیه اعتصاب انها در هم شکسته و تعداد زیادی نیز دستگیر و دادگاهی شدند .البته باز هم به علت فشارهای وارده بر ترکیه و ( UN) افراد بازداشتی ازاد شدند ! چهار سال بعد از ورود انها به ترکیه ویک سال و چند ماهی بعد از اعلام قبولی این پناهجویان از سوی کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل – ترکیه، تاکنون همچنان سکوت ان کمیساریا در مقابل وضعیت بلاتکلیف 1200 پناهجوی کرد ایرانی ادامه داشته و تنها بر گفتن این جمله که انها باید منتظر تصمیمات ژنو باشند بسنده میکنند! حال سؤالات فراوانی در ذهن پناهجویان شکل گرفته که هر کدام به نوبه خود جای تاملند ؛ * ایا در ژنو چه میگذرد و ایا کسی به انها می اندیشد ؟ * ایا واقعا UNHCR مستقل عمل می کند؟ * ایا کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد وظایف خود را فراموش کرده است؟ * تا کی باید منتظر اتخاذ تصمیمات ژنو بمانند؟ به هر حال اینها و بسیاری سؤالات دیگر هر لحظه در ذهن های خسته پناهجویان دوباره می شوند و باعث رنجیدگی ، ناامیدی و تاسف از سرنوشت تلخ خود ، فرزندان و همسرانشان می شود |
