Μια και έχει γίνει τόσος λόγος για το έργο του Ίταλο Καλβίνο, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να παραθέσω παρακάτω πώς αυτός βλέπει τον μηχανισμό ομολογίας, που προαναφέραμε, στην κατασκευή μιας πόλης του. Θα μπορούσε να ήταν ένα σχόλιο για τον τρόπο που θα μπορούσαμε να κατασκευάζουμε αφαιρετικές μακέττες...
Οι πόλεις και ο ουρανός. 3. Η Θέκλα. (σελ.148).
"Όποιος φτάνει στη Θέκλα, λίγα πράγματα βλέπει από την πόλη, πίσω
απ' τους σανιδένιους φράχτες, τα παραπετάσματα από λινάτσα, τις σκαλωσιές,
τις μεταλλικές αρματωσιές, τις ξύλινες γέφυρες που κρέμονται με σκοινιά ή
στηρίζονται σε τρίποδα, τις ανεμόσκαλες, τους καλωδιοφόρους στύλους. Στην
ερώτηση: "Γιατί η ανοικοδόμηση της Θέκλας συνεχίζεται τόσον καιρό;"
οι κάτοικοι χωρίς να σταματήσουν να υψώνουν ξερολιθιές, να ζυγιάζουν νήματα
της στάθμης, να κουνάνε πάνω κάτω μακριές βούρτσες, απαντούν: "Για να
μην μπορεί ν' αρχίσει η καταστροφή". Και στην ερώτηση αν φοβούνται μήπως
μόλις βγάλουν τις σκαλωσιές η πόλη αρχίσει να τρίζει και να σωριάζεται σε
συντρίμμια, προσθέτουν γρήγορα, με χαμηλή φωνή: "Όχι μόνο η πόλη".
Αν, ανικανοποίητος απ' τις απαντήσεις,
κολλήσεις το μάτι στις χαραμάδες μιας ξύλινης περίφραξης, βλέπεις γερανούς
να σηκώνουν άλλους γερανούς, σκαλωσιές ν' αγκαλιάζουν άλλες σκαλωσιές, δοκάρια
να στηρίζουν άλλα δοκάρια. "Τί νόημα έχει το χτίσιμό σας;" πωτάς.
"Ποιος είναι ο σκοπός μιας πόλης σε συνεχή ανοικοδόμηση αν όχι μια πόλη;
Πού είναι το σχέδιο που ακολουθείτε, η μελέτη;"
"Θα σ' το δείξουμε μόλις
τελειώσει η εργάσιμη μέρα, τώρα δεν μπορούμε να διακόψουμε", απαντούν.
Η δουλειά σταματάει με το ηλιοβασίλεμα.
Η νύχτα πέφτει στο εργοτάξιο. Είναι μια νύχτα γεμάτη άστρα. "Να η μελέτη",
λένε."
