Deze ontmoeting zet het tot dan toe rustige leven van de man totaal op zijn kop, want de zater is een helse rakker. Bij honger eet deze alles wat los en vast zit, wat heel is, maakt hij kapot en geen enkel respect heeft hij voor de mensen voor wie Tassenbier zich juist klein houdt. Maar als blijkt dat voor elke sproet op zijn gezicht, de zater Sproet een wens uit kan laten komen, schijnt voor Tassenbier ineens de zon door de chaos heen. Hij kan zich mooie spullen wensen en hij kan korte metten maken met de mensen die hem dwarsliggen. Maar hij merkt dat als je alles wenst, er een ander soort chaos ontstaat en nog belangrijker, hij ontdekt dat ondanks onbegrensde luxe en ontzag je als mens er nog lang niet bent.
Gebaseerd op drie boeken van de bij de oosterburen zeer populaire kinderreeks Das Sams maakt de Limburger Ben Verbong zijn eerste Duitse bioscoopfilm, bij ons alleen in een Nederlandse nasynchronisatie in de zalen gebracht. Helaas zal er geen nationale run ontstaan naar de boekwinkel, want de film is om snel te vergeten.
Kunnen kinderen een hoop lol beleven aan de bijrollen van bijvoorbeeld de hospita en de chef van de hoofdpersoon, de centrale figuren wekken zuivere ergernis. Zo is de slappe Bruno Tassenbier (Ulrich Noethen) geen meelijwekkend figuur, maar juist een type om eens flink tot zinnen te schudden en zo beramen we voor de etter Sproet al snel snode plannen om hem in een jutezak met loodzware stenen in de diepe Rijn tot zinken te brengen.
In de Disney-film Lilo & Stitch is het genetisch gemanipuleerde wezen ook een schadelijk wezen dat bestreden moet worden. Maar binnen in Stitch woedt een brullend drama: hij is onschuldig, want hij is een product, een hersenspinsel van een krankzinnige geleerde en als hij alles kort en klein heeft geslagen, voelt Stitch zich te midden van de treurnis van de brokstukken eenzaam en verdrietig. In Sproet is weinig verdieping, hij is een clown alleen omdat dat zo’n leuke film oplevert. O, de zater is een ‘anarchist’? Welnee, de enige les uit deze film is dat we maat moeten houden bij het vervullen van onze wensen. Dat is vrome soberheid, geen vrolijk doorbreken van barricaden.
En dan is er ook de onvergeeflijke casting van de rol van Sproet. Hij is onzijdig, maar overduidelijk zien we een rijpe vrouw van dertig plus (Christine Urspruch) deze rol hopeloos ouderwets interpreteren, de manier waarop indertijd Corrie Kan met alsmaar datzelfde malle gezicht de conferences van haar man Wim ondermijnde. In 1939 kon men voor de rol van het schoffie Boefje niemand anders vinden dan de 46-jarige Annie van Ees, maar anno nu kan een dikbetaald castingbureau in dat immense Duitsland toch wel een leuk ventje vinden?
Tenslotte is de nasynchronisatie van bedroevend niveau. De omzetting naar het Nederlands kenmerkt zich door kromme zinsbouw en een merkwaardige mengelmoes van verschillende dialecten en lijkt daardoor wel door een gratis vertaalsite op internet vertaald. De stemmen doen ons onvrijwillig terugdenken aan de glorietijd van het hoorspel en diens sterren als Hero Muller en Paula Majoor. En de kwaliteit van het geluid is er zo een dat we bij de scènes in de buitenlucht de Nederlandstalige stemmen keihard terug horen kaatsen tegen de studiomuren. Toegegeven, Fellini is daar heel beroemd mee geworden.
Frans P. Wollrabe
