Drie jaar geleden alweer bewees producent Burny Bos met Abeltje dat er een markt was voor Nederlandse kerstfilms voor de hele familie. Het op een boek van Chris van Abcoude gebaseerde Kruimeltje profiteerde een jaar later dankbaar van het door Abeltje geëffende pad, maar vorig jaar ontbrak een Nederlandse kerstkraker. Met Minoes zal deze recente traditie ongetwijfeld in ere worden hersteld, want de film bezit alle elementen die de gang naar de bioscoop tot een plezierige maken. Net als Abeltje is Minoes gebaseerd op een niet kapot te krijgen verhaal van Annie M.G., zij het dat de makers bij het avonturenverhaal over de dappere liftjongen nog het idee had dat het werk van de legendarische kinderboekenschrijfster per se met veel special effects naar de moderne tijd moest worden getransporteerd. Bij Minoes heeft men juist het wijze besluit genomen om de effecten ondergeschikt te maken aan het tijdloze verhaal over de sympathieke maar niet al te snelle journalist Tibbe (Theo Maassen), die met hulp van de voormalige poes Minoes (Carice van Houten) uitgroeit tot sterreporter van de Killendoornse Courant totdat hij een kritisch verhaal schrijft over Meneer Ellemeend (Pierre Bokma), de vermeende weldoener van de stad. Prompt wordt Tibbe ontslagen door zijn hoofdredacteur, die wordt gemangeld tussen de wil om de waarheid te publiceren en de noodzaak om belangrijke adverteerders te vriend te houden. (Een verhaal dat mensen die in de media werkzaam zijn recht uit het hart gegrepen moet zijn.) Maassen is net zo sympathiek als zijn personage, maar de ster van Minoes is zonder twijfel Carice van Houten, die overtuigend gestalte geeft aan het kindvrouwtje die haar leven begon als kat. Houding, mimiek, spraak, werkelijk alles klopt bij de hoofdrolspeelster die perfect op haar taak is berekend. Ook de art direction verdient een compliment: Killendoorn ziet er in de visie van de Vlaamse regisseur Vincent Bal net zo kleurrijk uit als de Parijse wijk Montmartre in bepaalde Franse films, wat de identificatie met Minoes in het buitenland alleen maar zal vergemakkelijken. De regisseur heeft gelukkig ook aan de al wat oudere bioscoopbezoeker gedacht, want Minoes ontwikkelt zich al snel tot een heerlijke screwball komedie, waarbij niet alleen de in beeld verschijnende acteurs over een goed gevoel voor komische timing beschikken, maar ook de stemmencast die Killendoornse katten op vaak hilarische wijze laat praten. Tot slot: in een tijd dat films steeds langer lijken te worden - wat niet automatisch hetzelfde is als 'beter' - is het wel zo verfrissend dat deze familiefilm zijn amusante verhaal net binnen de grens van anderhalf uur weet te vertellen. Minoes is echt in alle opzichten een snoes van een poes.
Oene Kummer
