Songs From The Second Floor
Met Songs From The Second Floor laat Roy Andersson voor het eerst in zevenentwintig jaar iets van zich horen. De Zweedse regisseur debuteerde in 1969 met A Swedish Love Story, maar richtte zich na het floppen van de opvolger Giliap (1975) op het maken van commercials. Dat gaf hem de financiële vrijheid om zich in zijn eigen studio bezig te houden met de film die zijn meesterwerk moest worden. In technisch opzicht is hem dat zeker gelukt. De film bestaat uit vijfenveertig statische shots, waarbinnen zich evenzoveel compleet uitgewerkte scènes afspelen. Songs From The Second Floor is, op twee shots na, een film zonder montage en dat is zeldzaam. Ook inhoudelijk zet Andersson hoog in. Op onheilspellende wijze levert hij commentaar op het materialisme van de moderne mens. In zijn visie zijn we allemaal lemmingen, druk bezig onze eigen ondergang tegemoet te gaan. 'Zalig is degene die gaat zitten,' houdt hij de bioscoopbezoeker voor. Omdat de regisseur geen traditioneel verhaal vertelt en pas in de loop van de film duidelijk wordt wat sommige (maar niet alle) personages met elkaar te maken hebben, loopt hij het risico de kijker van zich te vervreemden. Ook de grauwe kleuren waar hij voor kiest, verhogen de toegankelijkheid niet. Maar daar gaat het hem ook niet om. Belangrijker is dat veel van zijn shots in het geheugen gegrift blijven: de kilometerslange file waar geen beweging in zit, de ontslagen man die zich vastklampt aan de benen van zijn baas en Het Allerlaatste Beeld, dat echt met geen pen te beschrijven valt.

Oene Kummer
Songs From The Second Floor (vanaf 6 september)
Klik Hier Om Verder Te Gaan
Volgende Pagina: setbezoek Zus & Zo
Homepage
Recensie Nynke
Recensie Sexy Beast
My Info:
Name: Oene Kummer
Email: [email protected]
Hosted by www.Geocities.ws

1