Girlfight doet voor boksen wat Billy Elliot deed voor ballet: de film neemt een tiener uit een achterstandsbuurt - in dit geval een jonge Latina uit de projects van Brooklyn - en geeft dit sympathieke personage een uitweg uit de omstandigheden waarin zij zich bevindt. De ironie wil dat Billy een bloedhekel had aan boksen en op ballet wilde, terwijl de door Michelle Rodriguez met een enorme power gespeelde Diana Guzman juist een afkeer heeft van alles wat als typisch vrouwelijk wordt gezien. Ze heeft op jeugdige leeftijd ook al het nodige voor haar kiezen gehad. Haar moeder is dood, haar vader heeft zijn humeur niet altijd in de hand en op school raakt ze regelmatig betrokken bij vechtpartijen. Als een vrouwelijke Rocky knokt ze zich vervolgens een weg omhoog, al heeft debuterend regisseur Karyn Kusama gelukkig voor een realistische piek gezorgd: Diana gaat niet meteen op voor de wereldtitel, maar voor het amateurkampioenschap (m/v) van New York. Het realisme van Girlfight strekt zich ook uit tot Kusama's manier van filmen: de omgeving waar Diana woont maakt een troosteloze indruk uit en de gymzaal waar ze bokst, ziet eruit als een dump. Door de boksers van dichtbij te volgen, weet ze hun amateurgevechten toch de nodige dynamiek mee te geven, waarbij Diana ook tegen mannelijke tegenstanders haar vrouwtje blijkt te staan. Alleen de romantische plot tussen Diana en haar eveneens boksende vriendje Adrian had wat minder zwaar aangezet mogen worden. Verder is duidelijk dat de film voor een minimaal budget is gemaakt. Het ontbreken van Hollywood-gloss is een zegen, maar microfoons die in beeld verschijnen, verstoren toch echt de illusie die je als filmkijker nodig hebt. Neemt niet weg dat Girlfight als geheel een krachtige, hartveroverende film is en dat we van zowel van Kusama als Rodriguez meer gaan horen.
