25 Watts laat zien hoe je met beperkte middelen toch een amusante film kunt maken. De in zwart-wit geschoten film is het werk van twee jonge Uruguayaanse regisseurs, Juan Pablo Rebella en Pablo Stoll, die daarvoor in Rotterdam werden beloond met een Tiger Award. Het is een film over een tijdloos onderwerp: rondhangende jongeren, die wel iets met hun leven zouden willen doen, als ze a) wisten wat precies en b) als ze daartoe de mogelijkheden zouden hebben. Want als je geen geld hebt (omdat er weinig werk is) valt er ook in Montevideo niet al te veel te beleven. Wat het door o.a. Stranger Than Paradise van Jim Jarmusch geïnspireerde 25 Watts mee heeft, is dat de drie hoofdpersonen geen wandelende clichés zijn. Ze zijn niet overdreven gedeprimeerd noch extreem gewelddadig. Het zijn aardige jongens, die humoristisch uit de hoek kunnen komen (zonder de hele tijd grappig te willen zijn), die de moed erin houden en in ieder geval nog plezier in het leven hebben. Als het met het scoren van een vriendinnetje bijvoorbeeld niet zo wil lukken, dan is het bemachtigen van een pornofilm al een hele prestatie. 25 Watts is sympathiek, niet meer maar ook niet minder. Het is verleidelijk om je Rebella en Stoll voor te stellen als de jongens uit hun film, met als verschil dat zij inmiddels een geslaagde poging hebben gedaan zich aan hun omgeving te ontworstelen voordat de lethargie veranderde in wanhoop.