Met haar twee jaar geleden uitgebrachte debuutfilm De Appel maakte Samira Makhmalbaf gelijk grote indruk. De dochter van Mohsen was nog een tiener, maar toen al was duidelijk dat zij als filmmaker een aartje naar haar vaartje had. Ook bij de opvolger Blackboards maakten de Makhmalbafs er weer een familieaangelegenheid van. Mohsen verzorgde de montage en schreef samen met zijn dochter het scenario, dat is gesitueerd in het door oorlog geteisterde Noord-Iran en zich bezighoudt met het trieste lot van Koerdische vluchtelingen. De camera volgt twee onderwijzers, die met hun zwarte schoolborden op de rug door het grensgebied lopen op zoek naar leerlingen. Saïd volgt het pad naar beneden en ontmoet een groep bejaarden, bij wie het beste er al enige decennia af is. Reeboir gaat bergopwaarts en komt een stel jongeren tegen, die het te druk hebben met het vervoeren van smokkelwaar om in onderwijs geïnteresseerd te zijn. Al komen die schoolborden wel weer van pas als je vanuit de lucht wordt beschoten. Voor alle betrokkenen geldt echter dat in een dergelijke omgeving overleven de voornaamste prioriteit is. Samira Makhmalbaf filmde Blackboards grotendeels met niet-professionele acteurs, al wordt de rol van Reeboir gespeeld door Bahman Ghobadi, die onlangs het thematische verwante Een Tijd Voor Dronken Paarden regisseerde. Makhmalbafs werkwijze doet echter meer denken aan het Italiaanse neo-realisme. Door het gebruik van repeterende motieven maakt Blackboards een vervreemdende indruk. De film is minder toegankelijk dan bijvoorbeeld The Circle, maar wie geïnteresseerd is in de Iraanse cinema mag zich Blackboards niet laten ontgaan.
