In La Seconda Volta werkte Mimmo Calopresti op overtuigende wijze de moeizame relatie uit tussen een professor en de terroriste die ooit een aanslag op hem pleegde. Bij La Parole Amore Esiste ging het om een jonge, labiele vrouw, die wanhopig op zoek was naar liefde. Een onevenwichtige maar sympathieke film. In Preferisco Il Rumore Del Mare (Ik Prefereer Het Geluid Van De Zee) slaat de balans door naar de verkeerde kant. 'East is east and west is west,' dichtte Kipling ooit, 'and never the twain shall meet.' In Bella Italia geldt die tegenstelling het noorden en het zuiden van het land. Dat weet Calopresti en dat weten wij, maar veel wijzer worden we in dit geval niet. Nadat Rosario's moeder is omgekomen tijdens een maffia-afrekening, verhuist de uit het diepste zuiden van Italië afkomstige tiener op verzoek van een welgestelde, eveneens in Calabrië geboren zakenman naar Turijn. Deze Luigi heeft zo zijn bijbedoelingen, want hij hoopt dat de diepreligieuze Rosario een positieve invloed zal hebben op zijn bokkige tienerzoon Matteo. Dat het ook anders kan lopen, lijkt hij niet te beseffen. Luigi is een accountant die zelf problemen heeft op zijn werk, omdat zijn baas van fraude wordt verdacht. Daarom loopt hij het grootste deel van de tijd rond alsof hij in diep gepeins is verzonken. Het is jammer dat hij de kijker nooit deelgenoot maakt van zijn gedachten, want zo blijft het gissen naar de uitkomst van zijn gepeins. Of wordt hij gewoon niet wijzer? Ook Rosario's blik staat meestal op oneindig, alsof hij liever thuis in Calabrië naar het geluid van de zee zat te luisteren. Daar kunnen we ons iets bij voorstellen. De opstandige Matteo kan al helemaal niet overweg met zijn gevoelens en dat leidt uiteindelijk tot een drama. Films over mensen die niet met elkaar kunnen communiceren worden irritant als de film zelf een te groot beroep doet op het inlevingsvermogen van de kijker. Bij La Seconde Volta kon ik me probleemloos in de personages inleven, in La Parole Amore Esiste ging ik nog graag met Calopresti mee, maar bij Preferisco Il Rumore Di Mare lukt me dat niet meer. Het is een stemmige en melancholieke, maar niet alleen visueel bedompte film.
Oene Kummer
