Als de manier waarop twee mensen seks hebben iets zegt over de staat waarin hun relatie zich bevindt, dan is het niet best gesteld met de hoofdpersonen in Intimacy, de film die dit jaar in Berlijn de Gouden Beer won. Claire gaat elke woensdagmiddag bij Jay op bezoek. Ze neuken. Dan gaat Claire weer weg. Veel te zeggen hebben ze niet. Ze bevredigen hun behoefte - and that's it. De seksscènes zijn expliciet genoeg om in het rijtje Romance, Lies, etc. te passen, maar erotiserend zijn ze geen moment. Het bouwvallige huis in een grauwe Londense arbeiderswijk wordt door regisseur Patrice Chéreau zo onaantrekkelijk mogelijk belicht en correspondeert met de grauwheid van het bestaan van de hoofdpersonen. Jay is een barkeeper, die gescheiden leeft van zijn gezin en in geestelijk opzicht nog lang niet over de breuk heen is. Seks is voor hem een manier om zich af te reageren. Claire's motieven zijn een tikje vager. Ze is getrouwd met een goeie sul, geeft toneelles en acteert zelf ook. Haar leven ontbeert echter de geheime opwinding die ze nodig heeft om de dagelijkse sleur dragelijk te maken. Na verloop van tijd verschuift de aandacht van de seksontmoetingen naar het dramatisch conflict dat ontstaat als Jay besluit om Claire na afloop van een van hun ontmoetingen naar huis te volgen. Als hij contact zoekt met Claire's echtgenoot Andy is dat het begin van een serie gebeurtenissen, die de personages meesleuren alsof ze in een maalstroom gevangen zitten. Intimacy is de film waar het genre van de met expliciete seks experimenterende arthousefilm op zat te wachten. Eindelijk een film die niet leunt op goedkope shockeffecten (Baise-Moi), maar kan bogen op een ijzersterk scenario en fantastische acteurs. Eindelijk ook weer een film die tot op het bot durft te gaan en die niet alleen de personages emotioneel uitwringt, maar ook de kijker. Intimacy is een meesterwerk.
Oene Kummer