Calle 54 is een heerlijke muziekdocumentaire, die tegelijkertijd dient als eerbetoon aan een aantal van de beste latin jazzmuzikanten van deze tijd. De in 1992 met een Oscar voor Belle Epoque (met o.a. Penelope Cruz) bekroonde Fernando Trueba filmde grote namen als Gato Barbieri, Michel Camilo, Chucho Valdes, de vorig jaar overleden Tito Puente en anderen terwijl ze speciale opnamen maakten in de Newyorkse (Sony) studio waar de film zijn titel aan ontleent. Niet alleen is de muziek een genot voor het oor, Trueba laat de kijker bovendien zien wat de handen van de muzikanten doen. Jazzliefhebbers zullen hun vingers daarbij aflikken. De vergelijking met Buena Vista Social Club ligt voor de hand, maar is tegelijkertijd misleidend. Bij de Wim Wenders-film ging het vooral om de charme van een stel oude mannetjes die vol overgave het Cubaanse levensgevoel uitdroegen. Calle 54 is een echte muziekfilm, waarbij alle nummers integraal worden uitgevoerd, door jazzmusici met een latino achtergrond, waarbij het niet uitmaakt of ze nou afkomstig zijn uit de VS, Brazilië, Spanje, Dominicaanse Republiek of Cuba. De documentaire stukjes steken nogal mager af tegen de muzikale, maar dat dondert niet. In zijn soort is Calle 54 een absolute aanrader.
Oene Kummer
