IJsland staat nog altijd bekend als een land van alcoholisten en zelfmoordenaars, dus hoeft het geen verbazing te wekken dat de duurste productie uit de IJslandse filmgeschiedenis zich bezighoudt met de neerwaartse spiraal waarin het leven van een schizofrene jongeman langzaam maar zeker geraakt. Angels Of The Universe is gebaseerd op de gelijknamige roman van Einar Gudmundsson en werd vorig jaar op het filmfestival van Vlissingen bekroond met de prijs voor de beste literatuurverfilming. Regisseur Fridrik Thór Fridriksson situeerde een belangrijk deel van zijn film in een psychiatrische inrichting, waardoor de vergelijking met het betere One Flew Over The Cuckoo's Nest snel gemaakt is. Ook al heeft hij aspiraties als dichter en bedient hij zich soms van galgenhumor, al vrij snel wordt duidelijk dat hoofdpersoon Páll nergens zijn plekje zal weten te vinden, niet binnen de muren van het instituut noch in de boze buitenwereld. Angels Of The Universe roept vragen op als: wie bepaalt welke mensen gewoon of ongewoon zijn? En als Páll gek is, hoe zit het dan met zijn overbezorgde ouders, de vervelende verplegers die hem te hard aanpakken, zijn even intelligente maar net zo maffe vrienden, de vriendin die hem verlaat als hij het moeilijk heeft, de president bij wie hij op bezoek gaat of de wereld als geheel? Of zijn we allemaal een beetje gek, maar kunnen sommigen daar simpelweg beter mee omgaan dan anderen? Het is jammer dat de film vervolgens weinig pogingen onderneemt om ook antwoorden te formuleren. Angels Of The Universe is een mooie, herfstige, maar ook een overdreven neerslachtige en zelfs een beetje defaitistische film, die sommigen als louterend zullen ervaren, maar die door zijn gebrek aan hoop anderen zal afstoten. Het leven is geen pretje, zo leren we, al kun je dat toch moeilijk een nieuw, verrassend inzicht noemen.
Oene Kummer