Titus Andronicus was niet alleen Shakespeare's eerste gepubliceerde tragedie, het staat ook bekend als een van zijn minste werken. Dat heeft de Newyorkse theaterregisseur Julie Taymor er niet van weerhouden om van Titus een even opzwepende als bloedstollende film te maken. De tekst van het stuk is intact gebleven, maar in visueel opzicht staat de kijker een trip met de teletijdmachine te wachten. Het ene moment zitten we in het oude Rome, waar het noodlotsdrama rond generaal Titus is gesitueerd, het volgende moment in het fascistische Mussolini-tijdperk en soms maken we deel uit van een moderne videogame. Of lijken al deze tijdvakken door elkaar heen te lopen. Dat kun je inconsequent noemen, maar in de context van de door Shakespeare met smaak opgelepelde gruwelijkheden, is het duidelijk wat Taymor bedoelt: geweld is van alle tijden en ook al lijkt het wellicht of het in het verleden erger was dan nu, in wezen zullen mensen altijd barbaren blijven. Dat is geen opwekkende boodschap en wie de film op basis daarvan wil veroordelen, krijgt daartoe alle gelegenheid, want Titus is een twee-en-een-half uur durende uitbarsting van haat, woede en wraakgevoelens, een parade van verminkingen en afgehakte ledematen, al weet de regisseur toch vaak meer te suggereren dan er werkelijk te zien is. De aanblik van de handenloze Lavinia (Laura Fraser), die de ook al afgehakte hand van haar vader Titus (Anthony Hopkins) tussen haar lippen houdt, blijft echter op het netvlies gegrift. Evenals de scène waarin Hopkins in een parodie op zijn rol als chef-kok Hannibal L. de overblijfselen van twee immorele jongens opdient aan hun moeder Tamora (Jessica Lange), die verder geen medelijden verdient omdat ze zelf weer verantwoordelijk was voor de dood van Titus' laatste overgebleven zoons. Titus is een verhaal over slechte en iets minder slechte mensen. Ondanks alle bezwaren die je daartegen kunt hebben, maakte Taymor van haar film een meeslepende cinematische ervaring.
Oene Kummer
