Het begon allemaal met de column die Helen Fielding schreef voor het Engelse dagblad The Independent. Het onderwerp was een alleenstaande vrouw van begin dertig, die een dagboek bijhield waarin ze niet alleen de intieme details van haar liefdesleven prijsgaf, maar ook opschreef hoeveel alcohol ze op een dag dronk, hoeveel sigaretten ze rookte en hoeveel kilo ze was aangekomen. Het boek dat Fielding vervolgens aan deze Bridget Jones wijdde, werd een wereldwijde bestseller. Een verfilming was de logische volgende stap. Documentairemaakster Sharon Maguire kreeg van Fielding de kans om haar speelfilmdebuut te maken en samen zochten ze naar een passende hoofdrolspeelster. Groot was de verbazing toen de keus niet op de ietwat mollige en bovendien door en door Engelse Kate Winslet viel, maar op de Amerikaanse Renée Zellweger. De actrice trok zich niets aan van de kritiek in de Britse pers, kwam tien kilo aan en leerde met een sjiek Engels accent praten.
Achteraf lijkt de Texaanse de enige juiste keus. Vanaf het moment dat Zellweger in beeld verschijnt en haar mond opendoet, is zij geloofwaardig en onweerstaanbaar. Ook Hugh Grant als Bridget's knappe, slechte baas en Colin Firth als de knappe, saaie Mark Darcy zijn uitstekend gecast. Ook in de BBC-bewerking van Pride And Prejudice speelde de in Engeland zeer populaire Firth al de rol van Mr. Darcy. En aangezien de plot van Bridget Jones's Diary niet alleen is geleend van de roman van Jane Austen maar Firth ook in de boekversie van Bridget Jones voorkomt, vonden Fielding en Maguire het passend om hem voor deze rol te vragen.
Net als in Austens klassieker moet de hoofdpersoon in Bridget Jones's Diary kiezen tussen een goede en een slechte man, waarbij de goede lange tijd de schijn tegen heeft en de slechte aanvankelijk een veel leukere en vooral spannender indruk maakt. Grant is als onbetrouwbaar sujet zo in zijn element dat hij de misschien wel beste rol uit zijn loopbaan speelt. De acteur heeft al aangegeven dat het karakter van Daniel Cleaver veel dichter bij zijn eigen persoonlijkheid staat dan de doetjes die hij normaal gesproken speelt.
Bridget Jones is geen heldin zoals feministes die graag zien. Zeker in de filmbewerking is haar levensgeluk afhankelijk van haar vermogen om de juiste man te vinden. Haar werk als journaliste is bijzaak. Haar baas is haar liever dan haar baan. Ze is onzeker, bang om een blauwtje te lopen en heeft de neiging om zichzelf op de meest ongelukkige momenten en manieren voor schut te zetten. Het maakt haar wel herkenbaar. Iedereen kent wel iemand zoals Bridget. Sterker nog, misschien heeft iedereen wel iets van Bridget in zich.
Op de laatste tien minuten na, waarin het spelletje 'voor wie valt Bridget en vice versa?' net iets te lang wordt voortgezet, is Bridget Jones's Diary de perfecte romantische komedie. Bridget Jones rules!
Oene Kummer