'It's a little bit funny, this feeling inside, zegt Ewan McGregor tegen Nicole Kidman in Moulin Rouge. 'I'm not one of those who can easily hide.' Klinkt bekend? Kan kloppen, want het zijn de eerste regels van Elton Johns Your Song. In de hypermusical van Baz Luhrmann worden de teksten van bekende popsongs uit de twintigste eeuw gebruikt als dialogen voor gesprekken in het Parijs van de laat negentiende eeuw. Vreemd? Jazeker, maar zoals alles in Moulin Rouge went het snel - en blijft het tegelijk verbazen. De decors zien er oogverblindend uit en ook de acteurs stralen dat het een lieve lust is - de geruchten dat de twee sterren op de set een affaire hadden, zullen vast wel ergens op zijn gebaseerd. Alleen al het luisteren naar de geluidsband is een bezoekje waard aan deze exclusieve club, die door Luhrmann met veel flair opnieuw tot leven is gebracht. Van Fatboy Slim tot Lady Marmalade, van Diamond's Are A Girl's Best Friend en Material Girl tot Smells Like Teen Spirit en Children Of The Revolution, komen er allerlei glam-, rock-, musical- en disco-hoogtepunten uit de popgeschiedenis voorbij. Moulin Rouge is een totaalervaring. Het is in alle opzichten de overtreffende trap van Luhrmanns vorige, ook al prachtige films: de ultieme stijldansfilm Strictly Ballroom en zijn update van Shakespeare's Romeo & Juliet (met Leonardo DiCaprio en Claire Danes). Luhrmann is de ultieme nu-regisseur, die het doodgewaande musicalgenre opnieuw - en nog overtuigender dan Lars von Trier vorig jaar met Dancer In The Dark deed -tot leven brengt en aankleedt in de hipste, mooiste kleren die er te ontwerpen zijn. Het is waar dat de tragische liefdesgeschiedenis tussen Nicole en Ewan niet meer dan een clichématige kapstok is en dat de vorm van de film veel belangrijker is dan de inhoud, maar in dit geval doet dat er niet toe. Moulin Rouge overdondert, bekoort en steelt alle harten.
Oene Kummer
