Oene Kummer
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Magonia | |||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Magonia is gebaseerd op het boek Magonische Verhalen van Arthur Japin, die de zelfmoord van zijn vader verwerkte in een aantal fantasierijke verhalen en vervolgens ook tekende voor het scenario van Magonia. De regie was in handen van Ineke Smits, de weduwe van Georgische filmmaker Toto Kotetishvilli. Je hoeft niet bekend te zijn met deze informatie om waardering te hebben voor de film, maar het helpt wel de onnadrukkelijke maar onmiskenbare sfeer van verlies te verklaren, die als een mistige herfstwaas over de film hangt. Al is er niks vaags aan de beelden, die voor Nederlandse artfilmbegrippen van een vaak ongekende schoonheid zijn. Magonia is een film over dromen en idealen, die vroeg of laat in illusies veranderen en het sowieso moeten afleggen tegen de wreedheid van de alledaagse realiteit. De film is opgezet als raamvertelling, waarbij een door Dirk Roofthooft gespeelde vader drie verhalen aan zijn zoon vertelt. Na verloop van tijd begrijpen we dat deze vader in een psychiatrische inrichting verblijft. Het eerste verhaal speelt zich af in een Georgisch dorp, waar de stem van een oude gebedszanger steeds zwakker wordt, maar de man die zichzelf als opvolger naar voren schuift (Ramsey Nasr) uiteindelijk degene is die het dorp verlaat omdat zijn geliefde hem dat kwalijk neemt. In het tweede deel verschuift de actie naar een woestijnlandschap, waar een verveelde blanke diplomatenvrouw op zoek naar oorspronkelijkheid haar saaie echtgenoot best wil inruilen voor een zwarte jongeman, die zich afvraagt of hij zijn oude vader kan achterlaten. Linda van Dyck steelt op grappige wijze de show als de diplomatenvrouw. Haar uitbundige optreden contrasteert op prettige wijze met de ingetogen manier van spelen in het eerste deel en het rauwe realisme in deel drie. Daarin wacht een ongelukkig getrouwde vrouw (Antje de Boeck) op de zeeman die ooit had beloofd om voor haar terug te komen. Haar echtgenoot (Jack Wouterse) is een botte etterbak, maar zelfs hij lijkt haar gevoelens van onvervuld verlangen te begrijpen. Ook al probeer je er het beste van te maken, dan nog wordt het leven nooit wat het zou kunnen zijn, dat lijkt de nogal mistroostige boodschap. Dat Magonia toch geen deprimerende ervaring is, komt vooral doordat de film niet alleen een ode aan de verbeeldingskracht is (want daar alleen red je het niet mee), maar ook een ode aan de schoonheid. Smits en cameraman Piotr Kukla lieten zich beïnvloeden door de Georgische meester Sergej Paradzjanov en toveren de meest prachtig kleuren op het doek. Het resultaat is er naar. Smits & Japin zetten met dit kunstwerk hun eigen Magonia op de filmkaart. Oene Kummer |
|
|
|||||||||||||||
| Magonia van Hollandse meester Ineke Smits (vanaf 25 oktober in de bioscoop) | |||||||||||||||||
| Klik Hieronder Om Verder Te Gaan | |||||||||||||||||
| Homepage | |||||||||||||||||
| Volgende recensie: Biografi | |||||||||||||||||
| Recensie: The Discovery Of Heaven | |||||||||||||||||
| Recensie: Drift | |||||||||||||||||
| My Info: | |||||||||||||||||
| Name: | Oene Kummer | ||||||||||||||||
| Email: | |||||||||||||||||
| [email protected] | |||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||