| BERICHT UIT COSTA RICA NETTY LE BLANC - JANUARI 2001 |
| Voorbereiding Volgens de boeken is februari/maart de beste tijd om de Chirrip� te beklimmen. Op een heldere dag is het mogelijk beide oceanen te zien: de Atlatische in het oosten, de Stille in het westen. Begin januari loopt de regentijd op zijn eind en wij lopen dus grote kans dat het zicht nul is en dat we onderweg rotweer tegenkomen. Ondernemen we deze expeditie dan voor het uitzicht? Mijn gezellen gaan de berg op omdat ze dat leuk vinden. Ook al ben ik geen goede stijger, ik ga toch mee. Omdat ik graag de param� wil zien, de typische vegetatie die hier op grote hoogte voorkomt. En omdat ik mijn grenzen wil verkennen: kan ik deze berg bedwingen? Of beter gezegd, mezelf... |
 |
| De hoogste berg (3) |
| 15.00 uur De zon is warm en er is vrijwel geen wind, maar rond de omringende bergen pakken zich donkere wolken samen. Een onheilspellend gerommel klinkt in de verte en het wordt snel frisser. De eerste spatten sporen ons aan wat sneller te lopen. Onze moeie benen protesteren hevig, maar de angst overvallen te worden door onweer wint het. De laatste loodjes, steil omhoog, de refugio nog steeds niet in zicht. Hoever nog? En dan de laatste heuvel, La Cuesta de los Arrepentidos (heuvel van de boetelingen), het is duidelijk dat die niet voor niets zo heet. De spetjes zijn inmiddels koude regendruppels geworden, de opgestoken wind guur, maar we zijn over de heuvel en zien Base Crestones liggen. De laatste paar honderd meter haasten we ons naar beneden. Zeiknat bereiken we het toevluchtsoord. |
 |
| Dinsdag 2 januari, 5.30 uur Bij het ochtendgloren beloof ik mezelf dat ik niet helemaal naar de top hoef. Nog zes kilometer omhoog, dat idee staat me zo tegen, dit is mijn grens. De andere twee willen wel graag verder. Maar, om 7 uur regent het, om 8 uur regent het harder, om 9 uur besluiten ze niet te gaan. Het zicht is slecht, de rotsformatie tegenover de refugio is niet eens zien, dus die twee oceanen kunnen ze helemaal vergeten. Een dag wachten op beter weer? We hebben een reisschema, en een hele dag in de koude refugio rondhangen is ook geen aanlokkelijk vooruitzicht. We gaan terug. |
| 16.15 uur, we zijn er! Nat, koud en moe rollen we naar binnen, een hevige windvlaag slaat de deur achter ons met een klap in het slot. De bui barst nu pas goed los, de regen komt met bakken naar beneden. We zijn in een grote, koude, tochtige ruimte. We hebben een kamer met twee stapelbedden, klamme slaapzakken, de douche spuit alleen ijskoud water. Dan maar eerst iets warms drinken en eten, er blijkt voldoende voorraad achtergelaten door vorige klauteraars. Want heb je die spullen eenmaal mee naar boven gesjouwd, dan laat je ze met liefde achter. De bereiding van ons hoogwaardige en lichtgewicht bergbeklimmersvoer � volgens de verpakking in 5 minuten klaar � duurt eeuwen. Geen warme douche dus, maar wel droge kleren aan, alle kleren die nog beschikbaar zijn. Na een warme hap kruip ik in mijn kille slaapzak, gekleed en wel. Een extra deken gaat erover heen, ik ril nog geruime tijd. Het geluid van regen op het golfplaten dak, het lekt op het onbemande bovenste bed. Het kan ons niet schelen, we zijn hondsmoe. Ik ben er niet eens trots op dat ik het gehaald heb, te moe. |
| 10.00 uur De afdaling gaat vlot, ondanks het soms glibberige pad. Het regent, het miezert, het is droog. Jasje uit, op de volgende helling lopen we een wolk in, jasje aan. We komen door het dode bomenbos, met deze nevels biedt het een heel andere aanblik dan gisteren. Dan ineens lopen we in de zon, lekker warm. Vervolgens het bos in, en voordat we het weten zijn we bij de refugio halverwege. Het begint weer te regenen. We pauzeren nauwelijks. Ik voel een hevige drang zo snel mogelijk beneden te komen. Vijf uur na vertrek passeren we het toegangshek. Onze benen en knie�n voelen stroef, maar daar weten we wat op: in het volgende dorp, Herradura, is een warmwaterbron. Wat is er lekkerder dan met je vermoeide spieren in een warm bad te liggen. En terwijl ik daar zo lig te weken, ben ik zeer tevreden met mezelf: ik ben boven gekomen, al was het niet helem��l boven. De anderen zijn minder gelukkig, ze hebben het nog dagen over de top die zo dichtbij was maar die ze niet eens gezien hebben... |
 |
| * lees ook: de quetzal en de motmot |
 |