Het is inmiddels bijna 4  weken geleden dat wij op weg gingen naar  onze vakantiebestemming Rusland.  Wij in dit verhaal zijn ik - Nico, mijn vrouw Vonne, mijn broer Piet en zijn vrouw Joke. Wij gingen als toeristen in een reisgezelschap van 11 personen.

Het is best mogelijk dat een paar  feiten  niet vermeld worden omdat  ze niet bij mij te boven schieten  of  dat ik ze al vermeld heb in brieven, gericht aan mensen die ik daar ontmoet heb en die ik al hartelijk  bedankt heb voor hun aandacht, goedheid  en cadeau' s

Op dinsdag 4 mei 2004 ging om 5.00 ’s morgens de wekker af bij ons en moesten wij opstaan. Even douchen en met de koffers en documenten naar beneden. Om 6.15 kwam de taxi enigszins te laat aan en de taxi moest ook nog andere mensen ophalen, wat inhield zoeken naar straten, zodat we omstreeks 7.00 op Schiphol arriveerden. Na een tijdje kwam een vertegenwoordigster van het reisbureau aan met onze paspoorten en visa en konden we inchecken. Ik kwam met een rolstoel en afgesproken werd dat ik vanaf de ingang vliegtuig met behulp van een  klein invalide karretje naar onze plaatsen( Yvonne en dit persoon) gebracht zou worden.  Om 9.10 stonden we te wachten bij de slurf naar ons vliegtuig en om 10.00 gingen het vliegtuig de lucht in.  Op schiphol wisten ze niet wie van die vier mensen  gehandicapt was, zodoende kregen Piet en Joke een extra stoel en kwamen wij te zitten naast een andere passagier, gelukkig  een Rus, zodat ik kon oefenen met russisch spreken J.  Hij vertelde onder andere dat het prijsverschil tussen KLM en Aeroflot niet zo groot was, maar dat je bij KLM geen last had van dronken Russische passagiers.

Een ander Russin vertelde mij dat het eten bij Aeroflot veel beter en uitgebreider  was en daar had zij weer gelijk in. We kregen een bakje met wat koek en salade en yoghurt en dat was alles. In het vliegtuig zaten behalve ons kleine groepje van 11 mensen nog misschien een andere groep Nederlandse toeristen en vele Russen en  Amerikaanse studenten die in Rusland samenwerkten met Russische studenten.

Om 15.00 Moskou tijd landden wij.  Nadat alle passagiers uit het vliegtuig waren, gingen wij eruit met behulp van mijn twee krukken,  want er kwam geen klein invalide karretje ( trouwens ook niet terug in Amsterdam) Ik heb  veel gebruik  moeten maken in Rusland van die krukken J. Mijn eerste ontmoeting met Rusland was niet best. Ik moest met een lift naar beneden, maar hij weigerde. Een personeelslid daar probeerde van alles en belde iedereen op, maar tenslotte hebben ze de rolstoel de trap af moeten dragen en ik lopend die trap af ! Misschien doordat wij zo laat aankwamen met z’n vieren hadden wij geen koffercontrole bij de douane. Onze gids Nadja stond al op ons te wachten met een bordje van het reisbureau. Op het eerste gezicht een tegenvaller L , een oudere  vrouw, klein van stuk, in  zwarte kleding uit het jaar nul.  Met de bus werden we naar Moskou gebracht. Het was erg druk op de wegen en vol verbazing keek ik naar de vele westers aandoende reclameborden langs en boven de wegen. Naarmate wij Moskou binnenreden werd het steeds drukker met auto’s… en het waren niet allemaal Lada’s !

De eerste excursie zou een bezichtiging zijn van het Rode plein, maar i.v.m de komende feestdagen( 9 mei, de dag van de overwinning) en repetities aldaar was het hele plein uit veiligheid afgesloten en moesten we door het grote warenhuis GUM bij de bus komen die verderop bij hotel Rossia stond.  Ondertussen hadden we al wat moeilijke trottoirs moeten nemen met de rolstoel en kon ik tot mijn teleurstelling geen contact kunnen krijgen via mijn mobieltje met telefoonnummers uit Moskou. Het leek wel of het signaal te zwak was! Na een paar foto’s genomen te hebben gingen we richting hotel Oekraina .

Het is een prachtig chique oud hotel, een van de zeven zogenaamde suikertaarten, die  nog in Moskou staan en op order van Stalin gebouwd zijn.  Het is begin jaren 50 gebouwd  en in 1957, de opening, was het het grootste hotel van Europa. Het interieur van het hotel hebben ze niet gewijzigd. De ontvangstzaal en restaurant zijn prachtig, mooie hanglampen en veel glas en hout en in de ontvangstzaal beneden een mooie plafondschildering in  sociaalsurrealistische stijl. De kamers op de verdieping waar wij zaten waren groot met een  mooi bad met een mooi uitzicht op  het regeringsgebouw ‘het Witte huis’  en een grote brug over de Moskwa. Vele grote liften en een goed restaurant( lopend buffet) met keuze uit tientallen gerechten. In het restaurant was een trapje en iedere keer werd ik, als ik wilde, door een tweetal meisjes uit de rolstoel geholpen J.  Het avondeten was om acht uur, maar om negen uur zou Julia komen. Om vanuit het hotel te bellen kon je gebruik maken van de cellen die daar stonden of vanuit je kamer. Maar omdat ik geen telefoonkaart meer kon kopen, heb ik het vanuit de kamer gebeld, daarvoor moest je eerst beneden bij een dame vooruit betalen. Met roebels, dus verderop eerst mijn Euro’s omgewisseld in Roebels. Later kwamen wij erachter dat er ook een pinautomaat stond in het hotel, net zoals een automaat om bepaalde zenders te zien op je TV in de kamer. In het hotel had je zo’n 45 zenders, maar voor sommige, zoals porno ;-), moest je betalen.  Op die avond zo’n  zeven mensen opgebeld en met 5 afspraken gemaakt.

Julia kwam om negen uur. Piet had nog twee foto’s van ons gemaakt  Ze praatte eerst Engels omdat Piet er was, later ging ze over in het Russisch. Ze liet me een paar albums zien met schoolfoto’s en praatte honderduit. Ik kon niet alles verstaan en schudde vaak alleen met mijn hoofd J .  Ze wilde me nog ophalen op het vliegveld maar kon niet.

5 mei woensdag

Ontbijt om 8.00 uur en weer een overvloed aan eten.  De groep ging naar een kunstenaarsdorp Abramtsevo, 60 km ten noordoosten van Moskou en ’s middags naar het Tretjakov-museum.  Abramtsevo is een uniek literair en kunstcentrum onder Moskou uit de 18de – 19de eeuw  met exposities gewijd aan het leven van grote russische schrijvers en kunstenaars, zoals Gogol, Toergenev,  Repin, Soerginov en anderen, die daar woonden of verbleven en uiteraard daar ook werk gemaakt hebben.  Ikzelf bleef in het hotel om Sveta, studente linguïstiek te ontmoeten om 10.00 Ze doet onder andere Nederlands en Arabisch en Frans en komt in juli naar Nederland om een cursus Nederlands te volgen. Ze praatte rustiger en kon haar beter verstaan. Ik wilde niet over de cadeau’s praten, die ik van al mijn vrienden gekregen heb, maar ik zal een uitzondering voor haar maken. Ik heb twee mooie studieboekjes van haar gekregen over hoe de russen  zich thuis en op het werk gedragen, wat je kan verwachten van hen in een bepaalde situatie.  Toen ze weg ging naar haar werk (Frans bedrijf) zei ze in het Nederlands ‘tot ziens’ en ‘doei’J. Ondertussen had ik ook een telefoonkaart gekocht in een stalletje daar, samen met ansichtkaarten,  en heb een paar telefoontjes gepleegd naar kennissen, ver in Rusland.  Inmiddels had ik Luda verteld dat  wij het warm hadden en ik wel een fles water kon gebruiken.  Om vijf uur kwam zij aan met 5 flessen water en  twee flessen wodka. Ik had haar verteld dat ik om zeven uur een andere afspraak had  en omdat haar horloge stil stond wist ze niet dat het inmiddels 17.30 was en wilde ze  mij Moskou laten zien. Dus de eerste de beste taxi hield ze aan, echter de rolstoel paste niet achterin de auto, bij de tweede Lada bond de chauffeur de kofferdeksel vast met een touw. Mooie ervaring zo’n taxirit. We bezochten park Pobedi, aangelegd in 1994 ter herdenking aan de overwinning op de Duitsers. Mooi park met veel fonteinen en lanen waar je kon rolschaatsen. En we moesten met de rolstoel weer vele trapjes nemen J.  Op de terugreis uit ervaring de grotere Wolga genomen, weer files, acht rijen dik.

Om 19.30 snel gegeten omdat om 20.00 Elena zou komen, deze stond er  voor achten met haar dochtertje Alla. Met haar auto naar de ‘Mussenheuvels’  gereden, Vroeger verbleef ik daar vaak in het hotel ‘Orlenok’ (Adelaartje) en liep vaak over de Leninheuvels, maar de laan was voor mij onherkenbaar.   Alleen het Leninstadion en de metro ingang kwamen mij bekend voor. Ze wilde me ook haar huis laten zien, maar dat werd te laat ( minstens 3 uur auto rijden), De volgende dag immers  moest ik vroeg opstaan voor de reis naar de volgende stad. Ik moest het afzeggen.  Ik heb nog een foto van hen, beiden met een mooi mobieltje om hun nek J.

’s Avonds gingen nog een zevental mensen naar het Bolshoj theater, de vuurengel van Prokofiev. Per taxi of metro terug naar het hotel.

Ik moet zeggen dat Moskou enorm veranderd is ! Het is een grote moderne wereldstad met mooie winkelstraten. Het wordt de tweede Los Vegas genoemd omdat er talloze casino’s in de stad staan en langs de wegen overal reclame van banken en  casino’s.