Wat een heerlijke avond was dat, het was zo gezellig om met zijn allen te eten. Heb enorm gelachen met Jose, Jose en Javier (de 3 mannen uit Santander). Ben nog naar een piepklein kerkje geweest dat echt in de berg was. Er was na het eten weer een gezamenlijke meditatie waarbij deze keer alle wensen of hoop van de mensen die daar hadden geslapen werden opgelezen in allerlei talen. ��n was in het Duits, en die man (of vrouw) vroeg of alsjeblieft haar zoon mocht stoppen met roken. Maar er waren ook hele mooie wensen bij of om gezondheid voor familieleden enzovoorts en dat was een heel bijzonder moment. Later vertelde de hospitalero ook nog met heel veel passie dat het niet ging om het lopen (en toch ook weer wel), maar dat het ging om de innerlijke reis. Vanmorgen bedankte ik hem nog een keer voor de gastvrijheid en toen wenste hij me veel geluk. Toen zei ik dat ik al heel gelukkig ben en hij zei dat hij dat kon merken en dat ik dat ook uitstraal (hmm...heeft hij me zeker niet gezien als ik steil omhoog moet lopen haha). Vanmorgen weer gezamenlijk ontbeten. Prachtig mooi weer, een heerlijk zonnetje, maar wel weer een fris windje wat wel zalig is bij het lopen. Vandaag weer veel klimmen en ook hele steile stukken. Ik merk dat mijn kuitspieren heel snel verzuren bij die steile stukken. Prachtige omgeving, loop al urenlang door eikenbossen, langs prachtig bloeiende heide, berg op en af. Zag vanmorgen bij een caf�-stop Rosanna weer. Je begint echt iedereen te (her)kennen. De hospitalero vertelde nog dat er dit jaar 50% meer mensen lopen dan vorig jaar! En ik maar denken dat je beter niet in een heilig jaar (vorig jaar was het heilig jaar, dan valt 25 juli op een zondag) kan gaan, maar zo denken dus met mij nog velen.
Soms is het zo raar, dan loop je urenlang door prachtige natuur en het enige dat je hoort is het gezang van de vogels, het fluiten van de wind, het tikken van je stok op de grond en het geritsel van je rugzak op je rug en dan opeens hoor je auto's en dat lijkt dan zo ongepast. Ook al zijn mijn benen en voeten elke dag opnieuw moe, het lijkt wel of ik steeds meer energie heb.
Zo..ben weer lekker in de herberg, een hele mooie, schone herberg. Net twee maanden open. Heb voor morgen een hostal in Burgos, lekker de post ophalen, heb ik nu al zin in.
vrijdag 20 mei
t't Was een hele gezellige avond, maar toch begin ik Eer en de kids te missen, zou best even om 't hoekje willen kijken en ze even lekker willen knuffelen. Was wel heel moe, want het is niet alleen de hele dag urenlang lopen, maar ook de hele dag een andere taal praten als ik een stukje met iemand oploop en in de herbergen. Vanmorgen was er weer ontbijt in de refugio, maar het was zo ontzettend druk in de keuken en eetkamer, dat ik er gek van werd. Snel een kopje thee gezet en hup naar buiten, uit de drukte. Het eerste stuk naar Burgos was een flinke klim, maar daarna werd het al snel saai, urenlang door industrieterrein gelopen, er leek geen einde aan te komen. Heb een hele tijd met Susanne samen gelopen die vandaag een off-day had en daardoor ging de tijd wat sneller. Gelijk in Burgos (3de provincie vd chakra's..zonnevlecht) naar het postkantoor gegaan, 2 grote enveloppen (1 van mezelf, verrassing) en een paar kaarten. Toen naar het hostal, maar dat zag er niet echt uit, dus dan maar kijken in een hotelletje. Ja, laatste kamer! MOOI! Lekker met bad zelfs, gauw post open gemaakt en gelezen, toen een douche en Burgos in. Er is precies dit weekend een feria medieval, dus daar ga ik later kijken. Erik gebeld, Gabrielle had ook een brief gestuurd, dus terug naar de post. Geen brief (zucht) maar wel nog 2 kaarten. Mijn post lag echt verdeeld over alle letters. Morgenochtend nog maar een keer proberen. Zit nu in een parkje, in de schaduw, want het is 28 graden, lekker met een Nederlands tijdschrift. Het is inmiddels een paar uur later, en ik zit weer in de rustige, stille hotelkamer, zalig die stilte! Kwam de 3 broers uit Quebec weer tegen en die vertelden dat ze met een hele groep met de bus naar L�on gaan, dus dat was weer afscheid nemen. Ook afscheid genomen van Angelo, Matteo en Christian, de Italianen, want die maken lange etappes (net als ik de laatste dagen heb gedaan en daardoor zaten we iedere keer in dezelfde herberg) en ik ga morgen maar een klein stukje. Wilde eerst de hele dag rust houden, maar hier in Burgos is het ook niet rustig maar stikt het van de toeristen. Kwam ook Dimitri weer tegen (de Belg), Signe is een etappe achter me, van Glen geen bericht meer op de "Radio-Camino"
Bijna 200 km tot Le�n, 200 km over de Meseta, de dorre, droge hoogvlakte die ook wel de "Sahara van de Camino" wordt genoemd.
Wat je nu veel merkt, is groepen "toeristen" die pelgrimeren laat maar zeggen, de tassen worden met auto van hotel naar hotel gebracht en zelf lopen ze met een klein tasje op, of Spanjaarden die een paar dagen lopen en dan lekker aan het feesten zijn 's-avonds met flink wat flessen wijn natuurlijk, herrie maken ze dan terwijl iedereen dan al wil slapen en doodmoe is. Meestal lig ik om half 10, 10 uur al te slapen, je bent gewoon moe dan...en rond 6 uur, half 7 is het opstaan geblazen.
