Slavischewereld2

LEVENDEN , DODEN EN GEESTEN.
Leven en dood liepen in elkaar over in het Slavische geloof
in het hiernamaals, en dat betekende dat de dode evengoed
werd gef�teerd als een bruidspaar. Het jaar rond werden de
hechte band tussen de levenden en de doden versterkt met
rituelen en feesten.
Lang voordat het Christendom de belofte van het eeuwige
leven bracht, wisten de Slaven dat de ziel voortleefde na de
dood. De dood was slechts een poort naar die andere wereld,
het was het begin van een reis, geen einde.
Volgens een oud geloof voer de ziel naar de andere wereld,
een reis die net als elke overtocht moest worden betaald.
Aanzienlijke figuren werden soms verbrand en begraven in
een boot, hun persoonlijke transport naar een land voorbij de
aarde. helden konden die tocht bij hun leven al maken, in de
Slavische wondersprookjes, volbrachten ze taken en bedwongen
ze demonen , om tenslotte met glorieuze trofee�n terug te keren.
De reis was ook in omgekeerde richting mogelijk, uit dat mysterieuze
duistere rijk stroomden schimmige geesten deze wereld binnen,
gedreven door de meest ondenkbare begeerten, om de aarde te
bezoeken met visioenen van huiveringwekkend kwaad.

De geheimzinnige Koschei , de onsterfelijke is een unieke
figuur in de Slavische folklore en mythen.
Koschei bestond alleen in de verhalen en werd niet geacht
ook werkelijk rond te waren door het land, maar desondanks
geeft hij een facinerend beeld van de Slavische opvattingen
over de dood, want het leven van deze man was gescheiden
van zijn lichaam.
Zijn leven bestond buiten hem, en was verborgen in een ver
land.

Baba Jaga
Met haar mengeling van huiselijkheid en moordzucht is Baba jaga
wel de meest vreemde geest van allemaal.
Deze oude heks , die haar slachtoffers naar haar huis diep in het
woud lokte, werd vaak overtroefd en was soms zelfs onbewust
een goede kracht.
Een ontmoeting met Baba Jaga liep niet altijd rampzalig af voor
haar tegenstanders. Soms viel ze zelf voor de meest eenvoudige
listen.

MAGIE
De magie van de mythische wereld van de Slaven zorgden ervoor
dat niets ooit was wat het leek. In raadsels maakten de verbeelding
iets wonderlijks van de meest alledaagse verschijnselen.
Terwijl spreuken iets zelfs een geheel andere gedaante konden
geven.
Op een eiland in zee , luidt een oud Russich raadsel, zit een vogel
die alles heeft gezien, de tsaar is Moskou, de koning in Litouwen,
eht kidn in de wieg van de oude kluizenaar in zijn cel. Zij is de dood
die iedereen hoog of laag, klein of groot, zonder onderscheid of
meelij verslindt. Deze zijdelingse verwijzing naar de dood kwam
deels voort uit angst , maar de populariteit van raadsels als deze
wees ook op de overtuiging dat de taal van raadsels, door een
waarheid tegelijk te versluieren en te openbaren, een uiting was
van het mysterie van de werkelijkheid die de Slavische volken
omringde.
Tovenarij was een wezenlijk deel van het Slavische leven en werd
van oorsprong ook niet als zonder meer verderfelijk beschouwd.
Tot ver in de negentiende eeuw werd in afgelegen gebieden even
vanzelfsprekend de plaatselijke tovenaar als de dorpspriester
geraadpleegd. Men bezocht hen met alle vragen over het leven,
geboorte, huwelijk, dood, enz.
De Slaven waren overtuigd van de grote macht van spreuken en
toverdrankjes , ieder kwaad wekte achterdocht, was de ziekte
soms het werk van een tovenaar? of zelfs van iemand die plots
een toverrecept had ontdekt.
De Slaven koesterden ontzag voor tovenaars om hun macht
over de natuurkrachten. Ze hadden echter niet alleen het weer
in hun macht, maar konden ook materie van vorm doen veranderen
en zelfs hun eigen voorkomen veranderen.
Ook de weerwolven komen uit deze streken.