Slavischewereld3

DE VAMPIER
Van alle rusteloze geesten die rondspookten in de schaduwen
tussen leven en dood joeg er geen een zoveel angst op als de
vampier, de verdoemde ziel die zich voedde met het warme bloed,
of soms zelfs het vlees van de levenden, en die zich in vele
gedaanten konden vertonen.
De vampier uit de Slavische volksverhalen heeft vaak weinig
gemeen met de Dracula uit de populaire literatuur.
Soms was de ondode een tragische, door het lot getroffen geest
in plaats van een verdoemd, wraaklustig schrikbeeld.
En niet iedere vampier was een man .
De herkomst werd verschillend verklaard, maar alle theorie�n
gingen ervanuit dat hij een ondode was, een ziel die uit deze
wereld was vertrokken zonder in de andere wereld te worden
toegelaten. Het leven had hem verlaten, maar de dood had hem
nog niet aanvaard. Vaak werden vampiers beschreven als
zelfmoordenaars zonder hoop op Gods genade, of als dronkaards
die in spirituele vergetelheid waren gestroven.
Over hoe ze zich voedden liepen de meningen uiteen.
Ze leefden niet, zeiden sommigen, en konden dus zonder eten,
maar om zich toch te voeden namen ze toevlucht tot bloed van
mensen.

De Christelijke kerk heeft een rol gespeeld in de ontwikkeling
van de mythe , door ketters met bloeddorstige ondoden te
vereenzelvigen. Een element is al zeker afkomstig uit het
Christendom, de traditie dat de vampier alleen met een staak
van espenhout kan worden gedood, het hout van de boom
waaraan Judas Iscariot zich zou hebben verhangen.

DRACULA

Ondanks de grote bekendheid speelt de vampier in de Russische
folklore geen bijzondere grote rol.
Hij was beter bekend, en werd meer gevreesd in Wit Rusland
en de Oekraine, onder de Kroaten en de Poolse Kasjoebs, en
natuurlijk in het niet Slavische Transylvani� , waar de traditie
word gevoerd door de verhalen over de beruchte Vlad Tepes
de historische graaf Dracula, die de mensen alleen al met zijn
verschijning angst aanjoeg. In de Slaviche volksverhalen is de
vampier echter niet altijd een door en door sinistere figuur en
verschijnt hij in de meest onverwachte gedaanten.

Hoewel Dracula een vampier word genoemd heeft de echte
Vlad Dracula niets te maken met deze creatie
Vlad Tepes , een vorst uit Walachije in het huidige Roemeni�
wordt vaak genoemd als een bron van de Draculalegende.
Vlad zelf werd niet doorboord met een houten staak, maar
hij onderwierp anderen er wel aan.
Draak in het Roemeens is Drac , en de vader van Vlad was
dus Dracul , en Vlad zelf was dan Dracula. Wat zoon van draak
betekende. Prins Vlad Tepes dankt zijn naam aan zijn folter-
technieken , Tepes betekend in het Roemeens spietser en
spietsen was een gruwelijke methode om te doden.
In Bram stokers verhaal kan een vampier gedood worden
met een houten staak , waar hij dit thema vandaan haalde
is hier wel erg duidelijk. De rechtopstaande staak die prins
Vlad Tepes gebruikte voor zijn hobby bij straffen veranderde
hier in een wapen tegen de vampier.
Hoe het ook zij als Bram Stoker zijn hoofdpersoon niet de
naam Dracula had gegeven dan zouden we nooit hebben
gehoord van de beroemde spietser prins Vlad Dracula.
Dankzei Stoker is Dracula en de vampier een onsterfelijke
figuur geworden.

De verhalen van bloeddorstige ondoden waren al sinds de
elfde eeuw in omloop , vaak zelfs dankzij degenen die de
vampier naar het rijk der fabelen wilden verwijzen. Door de
eeuwen heen waren verhalen over hun verschijning verzameld
en uitgebracht door geleerden en geetelijken die zo hoopten
aan te tonen dat dit angstaanjagende nachtelijke wezen op niets
dan bijgeloof beruste. Desondanks werden geruchten over
vampiers nog altijd met koortsachtige speculaties begroet, zoals
in 1732, toen de Servische politie rapporteerde over een opleving
van vampirisme. Eind achtiende eeuw en begin negentiende eeuw
werd de vampier door de inspanningen van zowel de wetenschap
als de kerk ten slotte een zuiver imaginaire figuur.
De Romantici herschiepen de vampier als een personificatie van
de dood, met name in de gedaante van de femme fatale, een
verleidelijke vrouw die argeloze mannen omsloot in haar dodelijke
omhelzing. De vampier deed zijn intrede in de Engelse literatuur
na een beroemde nacht in Gen�ve in Juni 1816.
En in 1897 verscheen het meest beroemde vampieren verhaal
Dracula. Roman geschreven door de Ierse toneelmeester Bram
Stoker. Sindsdien zijn er ruim 160 films over Dracula gemaakt.