YESTERDAY

TOMORROW

HOME

ที่ตกลงกับนุ้ยเอาไว้ว่าจะไปวิ่งก็เป็นอันยกเลิก นุ้ยเขากลัวจะตื่นไม่ไหวความจริงเราก็กลัวเหมือนกันแหล่ะ แต่พอนุ้ยเขาพูดมาซะก่อนเราก็เนียนซะเลย อิอิ

วันนี้ก็เดินทางไปทำสแตนด์อีกวันหนึ่ง เมื่อวานก็ไปมา แต่ไปทำนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะเมื่อวานเรียนคอมด้วย แต่วันนี้ไปตอนบ่าย นึกยังไงไม่รู้พอ รถปอ.พ. 5 มาเราก็ขึ้นเลย ทั้ง ๆ ที่ทุกทีเราจะขึ้นรถไปต่อเรือที่ท่าเรือคลองสานแล้วก็ขึ้นรถตู้แต่ถ้ารถตู้ไม่มีก็จะขึ้นรถเมล์เอา เราก็จะนั่งสาย 93 ไปเอแบค แต่วันนี้บ้าอะไรไม่รู้ ขึ้นปอ.พ. 5 แล้วก็ไปนั่งติดอยู่ตรงคลองถม ในใจก็นึกด่าตัวเอง โธ่ ไม่น่าโง่ขึ้นมาเลยถ้าไปขึ้นเรือป่านนี้ก็ถึงไหนต่อไหนแล้วไม่แน่อาจมีรถตู้ด้วยซ้ำ ในใจนี่คิดอยากย้อนเวลาเลยน่ะเนี่ย เลยพลอยทำให้นึกถึงเวลาที่เราอยากกลับไปแก้ไขสิ่งต่าง ๆ ที่ผิดพลาด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เราทำได้ก็คือ คิดให้ดีก่อนที่จะทำสิ่งต่าง ๆ โอ้ สัจธรรม

พอผ่านเยาวราชก็เห็นเขามีงานขายอาหาร พ่อก็ชวนมาเหมือนกันแฮะ แต่เราไม่ค่อยอยากมาเดี๋ยวจะอดปากไม่ไหว นี่เราผ่านตอนสิบเอ็ดโมงก็มีคนมาเดินแล้วน่ะเนี่ย ทั้ง ๆ ที่งานเริ่มเที่ยงแท้ ๆ

ไปลงรถที่มาบุญครองแล้วก็ขึ้นสาย 93 วันนี้นั่งรถเมล์อย่างเป็นสุขมาก ทางขวาเป็นแม่กับเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก เราแอบยิ้มให้เธอด้วยล่ะ แต่แหม ทำงอน ๆ ทางซ้ายเป็นหนุ่มหล่อ โฮะ โฮะ สุขใดจะปาน เข้าเรื่องต่อดีกว่า มาลงที่เดอะมอลล์ราม แล้วก็เดินไปขึ้นสองแถวต่อ เพิ่งรู้ว่าตัวเองลงรถเมล์เร็วไปป้ายนึง เลยเดินซะขาลากเลยแล้วรู้สึกหนัก ๆ ไหล่ด้วยนกเอี้ยงเกาะเพียบเชียว

มาถึงตีก E ที่เอแบคก็มีคนมาทำงานเยอะแยะไปหมดเลย ไปถึงเราก็ไปช่วยเขาจับนู่น จับ นี่ นิด ๆ หน่อย ๆ พอคนอื่นเขาเริ่มทยอยกันกลับเราถึงเริ่มทำงานจริงจัง แหม วันนี้น่าจะมีกล้องจริง ๆ วันนี้นั่งเย็บผ้าด้วยอ่ะ โอ ภาพประวัติศาสตร์ แต่เสียดายไม่มี หกโมงกว่าก็เริ่มเอาของที่ทำไปแต่งสแตนด์ จริง ๆ ก็ไปนั่งคุยนั่นแหล่ะ วันนี้ความลับใครต่อใครหลุดออกมาหมด แต่รู้สึกเราจะหลุดออกมาเยอะที่สุด โดนพวกพี่ 41ล้อใหญ่เลย แต่สนุกดีแฮะวันนี้ หัวเราะมันส์มาก ความจริงก็กะจะกลับกับแป้ง 44 แล้วล่ะแต่ว่ายังอยากอยู่ต่อก็เลยให้แป้งกลับไปก่อนรู้ทีหลังว่าแป้งมีพี่โอ้ก 43 กลับด้วยก็ค่อยสบายใจหน่อย อยู่จนประมาณ ห้าทุ่มกว่า ๆ เสด็จแม่ก็โทรมาตามด้วยคอนเวอร์เซชั่นเดิม ๆ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วบ้านช่องไม่ต้องกลับหรือไง เราก็เลยขอให้พ่อมารับพ่อก็บ่น ๆ พอเป็นพิธี แล้วก็บอกว่าให้รอเดี๋ยวจะมารับ

วันนี้เราว่าที่งานสำเร็จไปได้ด้วยดีเนี่ยเป็นเพราะพี่เก่ง 41 แท้ ๆ เชียวถ้าไม่มีเจ้แกแล้วเราว่างานคงช้ากว่านี้แน่ แล้วหัวเจ้แกครีเอทสุด ๆ ดีจัง นี่ถ้าเจ้แกจบออกไป พอมีงานขึ้นมาเรานึกไม่ออกเลยแฮะว่าจะมีใครมารับช่วงต่อจากพี่เก่ง

วันนี้ก็เก็บเอาคำพูดมาคิดอีกแล้ว บางทีเราพูดอะไรออกไปเราว่าคนที่เขาฟังเขาต้องนึกว่าเราพูดแบบอวดฉลาด อวดความรู้แน่ ๆ เลยอ่ะ ทั้ง ๆ ที่ความจริงเราไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนั้นเลย รู้สึกไม่ดีที่คนอื่นจะรู้สึกไม่ดีกับเรา เราอยากจะให้คนรอบ ๆ ข้างเรารู้สึกดี ๆ กับเราแล้วก็มีความสุขกับสิ่งที่เราทำให้ ตอบแทนเรากลับมาด้วยรอยยิ้ม ด้วยเสียงหัวเราะแล้วก็ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้เรา แค่นี้ชีวิตก็เป็นสุขแล้น.

Ver 1

Ver 2