 |
||||||
 |
|
25 สิงหาคม 2544 |  |
|||
|
|
||||||
|
พักนี้ทำตัวซกมกมาก กลับมาบ้านแล้วนอนเลยไม่ยอมอาบน้ำพาลให้แม่ว่าบ่อย ๆ แต่ทำไงได้ คนมันง่วงนี่(หว่า) แต่เมื่อคืนก็เกือบจะนอนทั้งชุดนักศึกษาอีกรอบแล้ว แต่คราวนี้แม่ไม่อนุมัติให้เราดำรงกิจกรรมนี้อีกต่อไปก็เลยทั้ง ฉุดกระชากลากถู ให้เราขึ้นมาอาบน้ำ อาบ ๆ เสร็จก็นั่งอ่านหนังสือ นายโหน่งโฉร่งโกร่ง ที่ซื้อมาเมื่อวันอาทิตย์ เขาใช้สำนวนการเขียนดีจัง แล้วก็หลับ ฝันมันส์มากอ่ะ ฝันว่าอยู่ดี ๆ ก็ได้ไปเรียนต่อญี่ปุ่น แต่ตอนฝันเนี่ยไม่ถึงญี่ปุ่นหรอกน่ะ วนเวียนอยู่แถวดอนเมืองนั่นแหล่ะ แล้วก็เหมือนว่ากำลังจะขึ้นเครื่องแล้วก็กลับมาเอาของที่บ้าน นึกแล้วก็ขำ ๆ ว่าฝันเหมือนเป็นความจริงมาก เราก็คิด(ในความฝันว่า) ต้องเอาหวีที่ซื้อมาแล้วยังไม่ได้แกะออกจากถุงไปด้วย แล้วก็ไอ้ญี่ปุ่นนี่มันต้องหนาวแน่ ๆ แล้วฉันก็ยังไม่ได้เตรียมเสื้อกันหนาวเลยนี่หว่า ต้องเอาเสื้อกันหนาวที่อยู่ในตู้ไปด้วย ตลกดี ฝันซะอย่างกับจะได้ไปจริง ๆ พอตื่นขึ้นมาก็ยังคิดอยู่ว่านี่ตกลงฉันจะได้ไปจริง ๆ เปล่าเนี่ย ท่าทางขาเราจะไม่ค่อยดีซะแล้วซิ นอน ๆ อยู่ก็ต้องลุกขึ้นมาขยับขาเพราะขาเป็นตะคริว แล้วไม่ได้ลุกรอบเดียวลุกตั้งสามสี่รอบ เป็นเกือบทุกคืนซะด้วย เป็นไรก็ไม่รู้ ตอนนี้ก็เวลา 13.48 แล้วท่าทางคงได้เวลาไปอาบน้ำซะแล้วล่ะ อิอิ ขอโทษที่ทำตัวซกมก แต่มันไม่ได้ออกไปไหนนี่หน่า ใช่ม้า ใช่ม้า
|
||||||
