YESTERDAY

TOMORROW

HOME

เมื่อวานกลับถึงบ้านตั้งเที่ยงคืนแน่ะ ไปกินกาแฟแถวนนทบุรีมา เราไม่ได้จะไปเที่ยวกลางคืนอย่างนั้นเลยน่ะ พอดีจะกลับกับรุ่นพี่ก็เลยต้องติดรถไปแถวบ้านเขาก่อน ก็ตอนแรกก็ติดรถพี่มดไปลงที่ท็อปส์ติวานนท์ เพื่อที่จะไปรอพี่ปอไปส่งบ้าน พอดีพี่เขาไปเอาของที่บ้านแล้วบ้านเราก็อยู่ซอยเดียวกัน ระหว่างที่นั่งรถพี่มดไป พี่อูกับพี่มดก็ช่วยกันพูดให้กำลังใจเราเกี่ยวกับความสามารถในการขับรถของพี่ปอใหญ่เลย ทำให้เรารู้สึกขวัญผวาซะจริง ๆ แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอกน่ะ พี่เขาก็แซวว่านุ่นน่ะโชคร้ายน่ะ เป็นน้องใครไม่เป็นมาเป็นน้องวินัย รู้สึกดีกับประโยคนี้จังเลย รู้สึกดีใจที่พี่เขาพูดอย่างนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่าเรามีพี่น่ะ มีพี่ที่คอยดูแลเรา มีพี่ที่ห่วงใยเรา ใช่มั้ยจ๊ะ พี่คนที่อ่านอยู่นั่นแหล่ะ ไม่ต้องหันไปมองใครหรอก

ช่วงนี้ใกล้ AU Game แล้วกีฬาประจำปีของเอแบค ช่วงนี้คนมาประชุมเชียร์กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ครั้งแรกที่ประชุมเชียร์คนก็เยอะมาก แล้วก็ลดน้อยลง ๆ แต่ตอนนี้เหลืออีกครั้งเดียวเองก็คือพรุ่งนี้คนก็เริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ คาดว่าพรุ่งนี้คนคงมากับฮึม คาดว่าอย่างนั้นน่ะ

เพื่อนที่อยู่คณะอื่นเขาถามนุ่นว่าอยู่ประชุมเชียร์ทำไมทุกวัน ไม่เบื่อหรือ คำตอบคือ เบื่อจะตาย เบื่อที่คนมาน้อย เบื่อที่ทำไมคนไม่มาช่วย ๆ กันทำงาน ทำงานเพื่อคณะ คณะที่เราภูมิใจ คณะที่เรารัก การที่เราได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารักนี่มันมีความสุขจะตายไป แต่ความจริงต่างคนก็ต่างความคิด บางคนที่มาเข้าประชุมเชียร์ไม่ได้ก็อาจจะเป็นเพราะโดนพ่อหรือแม่ด่า อันนี้นุ่นว่าน่าสงสารน่ะ ทั้ง ๆ ที่เขาอยากมาจะตายแต่มาไม่ได้ แต่กับบางคนที่สามารถมาได้กลับไม่มานี่ก็อยู่ที่เหตุผลของคนบางคน ส่วนมากคนที่ไม่มาเข้าประชุมนี่อาจเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่า เขาจะเข้าประชุมเพื่ออะไร มาเข้าประชุมแล้วเขาจะได้อะไร ทั้ง ๆ ที่มันมีอะไรตั้งมากมายให้เขาได้รับ แต่เขาไม่เอาเอง อันนี้ก็โทษใครไม่ได้ แล้วสาเหตุที่นุ่นเข้าประชุมเชียร์ทุกครั้งเนี่ยน่ะ สาเหตุสำคัญอีกอันหนึ่งก็คือ มันก็แค่ปีหนึ่งเท่านั้นแหล่ะที่จะได้ทำอย่างนี้พออยู่ปีสอง ปีสามก็ไม่ได้ทำแล้ว เวลาที่เรามีโอกาสดี ๆ ก็ควรรีบฉวยเอาไว้ใช่ม้า แต่อย่างไรก็ตามพรุ่งนี้ก็ครั้งสุดท้ายแล้วเรามาคอยดูกัน

วันนี้เพื่อนกลุ่มเราน่ารักมากเลย ซื้อตุ๊กตาอากิโกะให้เราด้วย เป็นวันเกิดของเราเอง เกิดอยากจะได้ขึ้นมา อิอิ นี่พาแอ้นท์ (เพื่อนเรา เพื่อนเรา) ไปดูที่ ampm เลยน่ะ แล้วชี้ให้ดูเลยว่าเราอยากได้ตัวนี้ จริง ๆ ก็ไม่นึกหรอกว่าเขาจะซื้อให้ แต่พอได้แล้วมันดีใจจริง ๆ น่ะ ตุ๊กตามันไม่สำคัญเท่ากับความเอาใจใส่ที่เขามีให้หรอก ได้อย่างนี้แล้วมันซึ้งใจ

Ver 1

Ver 2