Pakistan, dag 6
Dag 6
Hoi! Het is vandaag vrijdag 26 december, 2e kerstdag. Vanochtend zijn we naar
papa geweest. Farooq was al bij de gevangenis om 7 à 8 uur. Skander
en ik gingen om 8 uur/half 9 weg met de riksja en ik was echt heel zenuwachtig.
Een paar maanden geleden was het zo ver weg, nu kwam het steeds dichterbij.
Nu kwam het echt dichtbij. We kwamen bij de gevangenis aan. Daar stond buiten
al een rij. Skander zei dat heel veel mensen al heel vroeg kwamen om als eerst
te kunnen bezoeken. Skander en ik wachtten buiten, Farooq was iets proberen
zodat we papa ergens anders konden zien, eerst dacht ik zonder tralies, maar
dat bleek later van niet. Toen we daar buiten nog stonden, zag ik busjes weggaan
en aankomen met allemaal gevangenen erin. Precies zoals Skander ‘t al
had geschreven. Met tralies, en door die tralies zag je allemaal handen en
vingertoppen.
Later konden we door een andere ingang naar binnen. Normaal moet je ook in
die rij gaan staan, en dan binnen weer in een rij. Maar wij waren dus een
uitzondering deze keer. Binnen was een plein, allemaal politiemannen. En anderen
die wachtten. Wij konden gaan zitten in een klein hokje. Daar hebben we heel
lang gewacht. In dat kamertje lagen 2 hele grote boeken op een tafel. Af en
toe liep er zo’n politieman binnen en keek in het boek en soms schreef
iemand er ook wat in. De boeken stonden vol namen en cijfers. Er kwamen mannen
op bezoek, maar ook vrouwen, en kinderen, en baby’s. Ook kregen we tjai
in dat kamertje, met koekjes. We waren wel echt een uitzondering geloof ik,
vast omgekocht.
Na heel lang wachten, konden we dan eindelijk weg. We liepen met één
van die politiemannen mee. Hoe we nu gingen en waar we nu waren, was ook voor
Skander nog nieuw trouwens. We konden door een lage deur met een stang. Je
moest dus bukken en je voeten hoog optillen om erdoorheen te kunnen. We kwamen
binnen in een ruimte. Ik moest even een hokje binnen, daar werd ik even kort
gefouilleerd door een vrouw. Farooq en Skander kregen een stempel op hun hand.
Ik niet, waarom weet ik niet. We zijn nog een paar deuren door en ruimtes
in en uit geweest geloof ik. Uiteindelijk gingen we een hoek om naar links.
Een klein stukje doorlopen en daar voor je zag je tralies. Ik keek erdoorheen.
Ik zocht.
Toen zag ik papa. Ik schrok een beetje als eerst. Ik had nog niet goed door
dat we er waren en dat ik papa toch wel achter tralies zou zien. Papa had
me waarschijnlijk al eerder aan zien lopen. Ik zag papa en voelde me super.
Maar ook vond ik het heel erg en heel moeilijk hem achter tralies te zien.
Hij zag er goed uit. Hij zag er echt heel goed en gezond uit. Ik wilde hem
omhelzen. Ik wilde dat papa me vasthield. Ik wilde papa’s hamd vasthouden.
Ik legde m’n handen tegen de tralies aan. Ik deed m’n vingertopjes
door de hele kleine gaatjes van de tralies. Ik raakte papa’s hand aan.
En toen kon ik niet meer. Ik moest huilen. Ik was echt ongelooflijk blij papa
weer te zien. Papa moest ook huilen. Papa had geteld hoe lang hij mij niet
gezien had, 43 maanden en de dagen wist hij ook. Drie jaar geloof ik en hij
zei nog 3 maanden voor hij wegging dat hij me gezien had. Skander troostte
me. Ik wist echt helemaal niet wat ik moest zeggen. Selma’s brief had
ik meegenomen. Skander rolde de brief op, heel klein, zodat het door de tralie
paste. Ik heb niet heel veel met papa gepraat. Wat verteld over Dries’
en Selma’s voetbal en school. Over ‘t compositiefestival en dat
ik basgitaar heb gespeeld. En dat Jasmijn ook gitaar speelt. Heel veel groetjes
gedaan. Ik kon zien waar papa zeg maar leeft buiten. Dat zag er wel goed uit.
Het leek gewoon normaal daar buiten. Die kauwgomdingetjes die we op Schiphol
gekocht hadden, had ik aan Skander gegeven. Skander gaf er eentje aan papa,
opgerold door de tralie heen... Hij vertelde hoe ‘t moest; gewoon op
je tong leggen en verder niks. Het was op z’n gehemelte gekomen. Papa
moest lachen, ‘t was heel sterk. Het deed me goed papa te zien lachen.
Verder niet veel gezegd meer. Nog wat over rechter enzo, Skander. Ik denk
na een kwartier ofzo dat we weer weggingen. We zeiden doei en gingen weg.
Ik zwaaide. Later keek ik nog even om. Papa keek nog.
5 Januari is er weer een datum, maandag, dan kan ik papa dus ook zonder tralies
zien. Volgende week weten we nog niet of we weer gaan, in ‘t weekend.
We gingen weg, de gevangenis uit. Ik moest weer huilen. Farooq zei waarom,
het gaat toch goed met papa. Farooq vroeg Skander waarom ik zo weinig zei
tegen papa. Skander zei omdat ik papa een paar jaar niet gezien heb. Farooq
vroeg ook net aan me of ik ‘t wel leuk vind hier, hij denkt dat ik het
saai vind. Ik zeg dat ik misschien wel weinig praat, maar dat ik het echt
heel leuk vind hier. Ik hoop dat ie me gelooft en dat hij kan begrijpen dat
ik zo weinig praat. Ik doe m’n best.
Ik ben echt blij. Ik ben echt ongelooflijk blij dat ik papa heb gezien. Ik
heb het gevoel dat ik het gevonden heb. Echt. En dat had ik nooit verwacht.
Ik had het gehoopt, maar niet verwacht. Ik heb papa gewoon gemist de afgelopen
jaren. Als papa terugkomt naar Nederland, wil ik ook echt vaak naar papa toe.
Ik ben echt blij.
Toen we thuis waren, moest ik weer huilen. Poepo troostte me. Oma kwam ook.
Ze kwam naast me zitten en hield me vast. Ze hield m’n hand vast. Ze
moest ook huilen, en poepo moest ook huilen. Het was echt een supergevoel.
Ik was zo verdrietig, maar ook zo blij. Het voelde zo fijn dat oma bij me
was. En zusjes van papa. Al een tijd geleden in Nederland heb ik eens een
droom gehad. Heb ik Jasmijn geloof ik ook verteld. Dat ik in Pakistan was
en op de grond zat tussen familie. Een man zat naast me met een arm om heen.
En ik had een gevoel van dit is mijn familie. Vandaag was het misschien niet
precies zo. Maar dat gevoel, dat gevoel was er wel. Heerlijk. Ik ben echt
gelukkig.
