Pakistan - dag 13
Dag 13
Vrijdag 2 januari 2004! Gister zijn we vertrokken naar Murree, de bergen.
Nu zit ik in een hotel in Murree in de kamer van chachoe Farooq en chachee
Gurria (en Rimsjah). Hier is namelijk één eh soort verwarming-ding
en dus zit ik nu met m’n voeten op tafel bij dat ding om ze op te warmen.
We zijn hier heel hoog (hoewel we vandaag nog véél hoger zijn
geweest) en er zijn hier bergen vol sneeuw. Hoe hoger je gaat, hoe een dikkere
laag sneeuw er ligt… Hier naast het hotel ligt ook al een dik pak sneeuw.
Skander en ik hebben er vandaag een sneeuwpop gemaakt. Heel snel wel, want
Farooq wilde gaan… We hebben er ook een foto van gemaakt… Echt
leuk issie… :D We reden gister met de auto naar Murree. We zouden eigenlijk
met de bus gaan, maar uncle nog wat, die (een soort) taxichauffeur is al voor
20 jaar en die ons eigenlijk alleen naar de bus zou brengen, besloot toen
in een paar minuten om met ons mee te gaan naar Murree voor een paar dagen.
Dus gingen we eerst nog even langs zijn huis, zodat hij wat spullen kon halen.
Hij is de zoon geloof ik van de broer van opa (van Sinterklaas-opa dus) en
die opa en oma waren daar dus ook en nog wat mensen. Ik vind Sinterklaasopa
echt geweldig! Hij lacht echt altijd en hij is echt altijd vrolijk. Hij heeft
echt van die vriendelijk-gelukkig-lachende ogen…Daar nog even naar boven
geweest en toen gingen we, Faroow, Gurria, Rimsjah, Skander, ik en uncle Gallit
(net aan Skan gevraagd ;)) dus, op weg naar Murree. Het plan was ’s
ochtends te vertrekken, maar uiteindelijk is dat denk ik iets van 12 of 1
uur geworden.
We gingen ook nog even naar de ABN Amrobank, waar Skan werkt, om geld te pinnen.
Skan heeft me toen nog even heel snel een rondleidinkje gegeven door de bank.
Sommige dingen herkende ik van de foto’s die hij opgestuurd had. Echt
een prachtige en heel luxe bank is het. Skan heeft me ook aan een paar mensen
voorgesteld. Een paar had ik een hand gegeven. Ze waren allemaal echt heel
aardig. Ze vroegen hoe ’t ging, hoe ik ’t in Pakistan vond, wensten
me een happy new year en veel plezier in Pakistan… Skanders vrienden,
waar hij in de bank het meest mee omgaat, heb ik ook ontmoet. Ze waren heel
aardig, ze wilden eigenlijk graag dat we nog even bleven, tjai drinken ofzo…
maar ze zaten buiten in de auto te wachten…. Ook de manager heb ik gezien
en ook die was erg aardig. Skander zei later dat ze normaal altijd werken,
werken, werken en dat hij nu zelfs voor me opstond… haha. Nou voel ik
me wel vereerd hoor… hihi. Ook de Van Gogh-afdeling heb ik gezien. Die
is helemaal luxe! Met ook allemaal (neppe natuurlijk) Van Gogh-schilderijen…
’t Was wel echt leuk die bank even te zien en waar Skan dus elke dag
heeft gewerkt de afgelopen maanden… Is wel iets heel anders dan Pakistan…
In de auto op de snelweg luisterden we weer naar ‘Tere Naam’ dat
Skan op cassette had meegenomen. Prachtig weer… Eh, ik bedoel niet het
weer, maar weer, opnieuw, haha. Maargoed. Ergens onderweg gingen we eten in
een restaurant; roti, dahl, iets van vlees, raita (yoghurt met iets). Heerlijk.
We gingen verder. Het werd al donker. Op een gegeven moment gingen we langzaamaan
steeds meer omhoog. Er waren al wat heuvels/bergen te zien. Spannund! Nog
een tijdje later werden de wegen smaller en steiler. We dachten al een heel
klein beetje sneeuw te zien aan de kanten. En toen kwam er een auto langs
die van boven kwam met een hele dikke laag sneeuw op het dak. Uncle Gallit
werd helemaal opgewonden, hij vond ’t echt prachtig,
haha, echt leuk. Ik vond ’t ook leuk, maar misschien vonden zijn ’t
wel leuker, want in Nederland valt er soms nog wel sneeuw. Zij hebben misschien
nog wel bijna nooit sneeuw gezien. Ik begon al moe te worden, maar ik wilde
m’n ogen echt niet dicht doen. Daarvoor was het uitzicht té mooi.
We kwamen hoger en hoger en in het donker waren de bergen met sneeuw bedekt
te zien. Prachtig. Das toch wel een héle mooie nieuwjaarsdag; tussen
de bergen vol sneeuw in Pakistan… wat wil je nog meer?! Dan maakt het
geen kerstmis vieren en het in bed liggen om 12 uur ’s nachts zonder
iemand gelukkig nieuwjaar te kunnen wensen en zonder naar buiten te kunnen
kijken ookal is er geen vuurwerk, helemáál niet meer uit! :)
Onderweg hebben we ook wat pech gehad. Een band was lek. Dat is later wel
goed gekomen. Verder moesten we (en moeten we nog steeds) af en toe stoppen
omdat de auto het niet meer deed ofzo en er water nodig was om ergens in de
voorbak in te gooien. En dan gingen we weer verder.
We kwamen aan in Murree. Ik probeerde m’n ogen open te houden en genoot
echt van ’t prachtige uitzicht. Plotseling reed de auto niet meer vooruit,
maar gleed hij achteruit… Langzaam… De weg was té glad
en té steil om nog verder omhoog te kunnen rijden. Uncle stapte toen
we stil stonden uit. Farooq en Skander ook. Duwen, trekken, glijden, rijden,
vooruit, achteruit… in het donker.. in de sneeuw… Ik vond het
wel spannend en het was daar prachtig… was geen tijd, niet de moeite
om bang te zijn… Maar
