Pakistan, dag 10
Dag 10
Ik ben net terug van Narsingh, weer in Lahore. Het is dinsdag 30 december,
half 6 ‘s avonds. Skander is even naar z’n werk. Ik vond ‘t
echt geweldig in Narsingh. Eerlijk gezegd vind ik ‘t daar denk ik ook
leuker. Dat komt ook doordat Aicha en Fifa een beetje van mijn leeftijd zijn.
Ik heb 2 avonden echt lang met Aicha gepraat. Gisteravond lagen we samen in
bed en hebben we veel over van alles gepraat. Ze liet me haar boek engels
zien en ze heeft het over poezie ook, engelse dichters en gedichten heb ik
met haar gelezen en over gepraat. Echt grappig, toevallig heb ik het met engels
ook over poezie en sommige schrijvers kende ik uit haar boek. Er was één
gedicht dat zij uitgebreid behandeld had en ik toevallig ook op school. Ik
herkende het gedicht goed. Echt leuk.
Verder hadden we ook een discussie over of alcohol goed of slecht is. Maar
na een tijdje stopten we er maar mee. Over geloof valt niet te discusieren..
Ze zei alchohol is bad, very bad. Ik vroeg haar waarom het slecht is. Ze heeft
een heel verhaal gehouden over wat in de Koran staat, iets over een grote
bak water met één druppel alcohol en dat niemand het al aan
mocht raken. Echt veel heeft ze verteld en ze eindigde met het is slecht.
En toen vroeg ik nog een keer gewoon, maar waarom? Ja, omdat het in de Koran
staat dus. Dat zei ik ook. Dat wist ik ook. Maar toch vind ik het een beetje
gek. Ik bedoel, ik begrijp best dat als je gelooft, je dan gewoon gelooft
dáarin. Maar alcohol. Je gelooft dat ‘t slecht is, oké.
Maar ga je je dan niet afvragen waaróm het slecht is? Denk je dan echt
gewoon, het staat in de Koran, dus het is goed, waar en dat was het dan? Misschien
wel dus. Ik vind het wel een beetje gek. Niet dat ik denk dat alcohol goed
is ofzo hoor. Ik zei ook tegen Aicha dat ik niet wist of het goed was. Ze
zei: maar nu weet je het toch. Ik zei dat ik niet wist of het goed was of
slecht. Zij vond ‘t vreemd denk ik. Ze had me verteld dat alcohol slecht
is, want dat stond in de Koran en nou wist ik nog steeds niet of ‘t
goed of slecht was! Haha. Toen stopten we maar.
Ik zit nu in de kamer (in Lahore). Ik weet niet precies wat er is, of er iets
is. Maar ik hoor geruzie, volgens mij. Ik weet niet wie. Farooq is net weggegaan.
Dus ik denk de man van Iqbal, en Iqbal misschien en andere poepo’s.
Ze praten hard tegen elkaar, onaardig. Ik versta niks. Chachee Nabillah zit
hier en opa en oma. Ik vind ‘t niet fijn. Het duurt al een tijdje. Tassadak
en Zohaib zitten hier ook. Ik ben ook een beetje dom steeds weer ergens te
denken dat er nooit ruzie is. Ruzie hoort erbij. Helemaal als er zoveel mensen
in één huis wonen. Ruzie hoort er blijkbaar bij. Maar ik kan
er niet tegen. Farooq en chachee Gurria zijn net teruggekomen en zijn nu ook
in die kamer. Ik hoop dat ‘t snel ophoudt. Anders ga ik huilen. Volgens
mij is iedereen nu een beetje triestig. Poepo’s zijn uit die kamer.
Naja, misschien moet ik niet zo triestig denken. ‘t Is vast niet zo
erg. Skander belde net. Hij komt laat thuis, 9 uur ofzo. Ik ben wel blij dat
hij even belde. Hij zei ook maak je maar niet druk, is vast niets ergs. Naja,
ik vertel wel gewoon verder.
Skander vertelde me eerder dat poepo Achter zei dat ze een brief van papa
had gekregen, waarin hij schreef dat hij nu elke nacht naar de maan en sterren
kijkt, omdat ik dat een keer naar papa had geschreven. Ik kijk thuis ook elke
nacht uit ‘t raam naar de maan en sterren. Misschien kijken we dan een
keer toevallig op dezelfde tijd en dan zien we alletwee hetzelfde, terwijl
we een halve wereld van elkaar vandaan zijn... Prachtig toch.. :)
Net was ik met Skan ook even hier op ‘t dak. Dadaboe en broer zaten
daar te kaarten. Haha, ik vond ‘t echt schitterend, twee van die héle
oude mannen die op ‘t dak zitten te kaarten. Ik heb echt geen idee wat
ze speelden..haha. Maar echt leuk te zien. Broer van opa, Sinterklaasopa zoals
Afzal hem noemt volgens Skander (omdat hij zo’n lange witte baard heeft),
vind ik echt leuk. Zoals Skander al zei is hij een stuk fitter nog dan opa.
En hij lacht altijd. Als opa lacht, vind ik het ook echt leuk. Aicha heeft
henna op m’n hand gedaan, mehndi. Echt prachtig! :) En heel donker.
Als ik terugkom in Nederland is het zeker nog goed te zien. Volgende keer
als we naar Narsingh gaan, hoop ik dat Aicha m’n andere hand ook gaat
doen. Ze was ‘t al wel van plan, maar het kwam er niet van. Opa noemde
me net ‘poeterie’ (ik schrijf ‘t nu letterlijk zoals ik
‘t hoor...). Dat doet me wel goed. Papa zei ook altijd poeterie.
Ami Roof heeft zelf een sjalwar chemiz voor me gemaakt. Echt snel, in één
dag volgens mij. En zonder maten van me te hebben. Ze heeft denk ik gekeken
naar een andere sjalwar chemiz van mij... Hij is echt prachtig geworden. Ik
heb zelf deze stof uitgekozen toen we met een aantal naar de winkels gingen.
Ook heb ik de vorm van m’n hals uitgekozen, samen met Afifa. En de randjes
aan de onderkant van de broek heb ik ook uitgekozen. Koel hè?! Ik vind
‘m echt prachtig. De debutta vind ik ook echt mooi. Ik vind ‘t
ook echt heel knap van ami Roof dat ze het zo snel en zo mooi en zo goed gemaakt
heeft. Hij zit echt prima en hij is echt mooi. Super gewoon. Ik ben er echt
heel blij mee. Ook heb ik nieuwe mooie gouden armbanden en wat dingetjes voor
in m’n haar. Én... ik heb oorbellen in! Ik heb me uiteindelijk
dus toch over laten halen om weer gaatjes te nemen in m’n oren... Hehe,
neejhoor, grapje... Ik heb van die klep-oorbellen in zeg maar. Ze staan wel
heel mooi, vind ik. Misschien zou ik ‘t zelfs toch wel weer willen,
gaatjes... Maar áls, dan in Nederland.
In Narsingh ben ik veel buiten geweest, niet altijd weg van huis, maar op
de binnenplaats en op het dak. Na het avondeten gaan ze daar, de vrouwen,
altijd een half uurtje op het dak lopen. Lopen? Ja, gewoon lopen... heen en
weer, van de ene kant naar de andere kant van het dak lopen, een half uur
lang. Exercising… De eerste avond had ik meegedaan, ik weet niet of
ze ’t de dagen erna ook gedaan hebben, ik had ’t niet gemerkt…
’s Nachts of ’s avonds op ’t dak, met de lichten uit, in
’t donker, kan je echt véél sterren zien, en de maan…
Echt prachtig is ‘t. De Grote Beer kon ik zien en de 5 sterren in de
vorm van een W, of omgekeerd de M, ook. Deze zie ik ook altijd als ik in Nederland
uit m’n raam kijk… Ik vind ’t echt prachtig. Met Ami Roof
en babi Taseem en Fifa ben ik daar ook naar de velden gegaan. We gingen ‘saak’,
spinazie halen… Gewoon op ’t land de spinaziebladeren uit de grond
trekken… Heel veel. Fifa had een doek, daar werd alle spinazie opgelegd
en dan met een knoop strak vastgemaakt. Fifa droeg het op haar hoofd naar
huis. Op de velden was het echt schitterend!!! Echt een heerlijk gevoel daar
te lopen. Velden groenten e.d. om je heen, frisse lucht… heerlijk. Een
andere keer gingen Skan, baji Razia, Aisha, Fifa en ik nog een keer naar de
velden. Skans lievelingsplek heb ik ook gezien. Echt een heel mooie plek…
Daar ergens gingen Skan, Zaheer en Atif vaak zitten en kaarten, vertelde Skan
me. Heerlijk lijkt me dat. Het is echt zó mooi daar. Baji Razia vertelde
welke groenten en fruit er waren enzo. Bijna alle woorden in Urdu weer vergeten…
Rettig, wortel, spinazie dus, sinasappel-/citroen-/mangobomen (hangt nu niks
aan) en nog meer… Echt leuk. Thuis heb ik toen geholpen met de spinazie
maken. Fifa en ik gingen op het dak zitten met de spinazie. Een paar onderste
bladeren moest je er dan af trekken, gewoon op de grond van het dak gooien,
en de rest in een grote schaal. En daarna van die in de schaal moest je weer
een soort schil van de stengel eraf halen. Heb ik ook gedaan. Daarna ging
ami Roof deze spinazie met zo’n draaiding in hele kleine stukjes malen.
Ik deed steeds de bladeren/stengels erin en ami Roof draaide. Af en toe deed
babi er een handje ‘batoe’ in, ik weet niet meer wat het in Nederlands
is. Skander heeft ook even gedraaid.
In Narsingh, vlakbij Zafars huis woont ook Arshad. Skan en ik gingen er even
heen. Heel dichtbij was ‘t. Je kon gewoon naar binnen lopen. Alleen
de werkster was er, een vrouw die overal veegt enzo, bij Zafar is er ook iemand
die dat doet, en in Lahore thuis ook. De rest was niet thuis, maar kwam zo.
Skan en ik gingen naar het dak. Daar had je een goed uitzicht over bijna het
hele dorp. Er waren een paar jongetjes aan het spelen op het dak. Hier kon
je makkelijk over de daken lopen. Je kon zo van het ene dak naar het andere
van een ander huis. Het was allemaal aan elkaar en zeg maar een stap ofzo
hoger of lager… Echt leuk. We bleven even op ’t dak. Later gingen
we weer naar beneden. Toen waren ze wel thuis. Twee zoons van Arshad, broers
van Zaheer dus, die nu in Nederland is, waren er. Skander kende ze wel en
praatte even met ze. De vrouw van Arshad was er. Ik groette haar. Ze omhelsde
me geloof ik, of een pyaar. Arshad kwam toen ook en gaf me een pyaar. We gingen
even zitten, aten een banaan en praatten wat. In het Nederlands…! Echt
leuk, en vreemd, om in Narsingh met iemand die er woont Nederlands te praten…
Toen ik Arshad zag, herkende ik hem meteen. Ik vond het echt heel erg leuk
en fijn hem weer te zien. Hij vertelde dat toen ik vroeger nog een heel klein
meisje was, ik altijd met papa mee wilde boodschappen doen. Ik herinner me
niks meer. Was leuk om te horen.
We konden niet te lang blijven helaas. We zouden met Zafar naar Raipur en
nog een ander dorpje gaan. In Raipur bleven babi Taseem en de 3 jochies, Asan,
Haseeb en Zeem. Sjameen woonde daar. We zijn daar een tijdje gebleven. Tjai
gedronken en gekookt ei (precies zoals Skan zie… :D) en pakoda gegeten.
Heerlijk die pakoda! De vrouw van Arshad trouwens (een dochter van Zafar)
zei dat ik er echt pakistaans uitzag en dat ik mooi haar had, en m’n
henna op m’n handen… Ook leuk om te horen… ? In Raipur nam
Babi me even mee naar een paar huizen ernaast, naar een bruiloft. Er waren
veel mensen. Sommige vrouwen keken naar me en lachten naar me. En ik zat daar,
terwijl iedereen aan ’t groeten was, en ik bleef maar lachen naar iedereen…
Volgens mij lach ik écht veel hier… haha. Goed voor me…
haha. Ze nam me even mee naar een kamertje. Dat zat vol vrouwen die bezig
waren één vrouw, die straks ging trouwen dus, mooi te maken.
Ik zag veel van die hele mooie sieraden enzo… Ik mocht heel even kijken
en toen gingen we weer weg… Wel leuk… nu kan ik zeggen dat ik
bij een bruiloft ben geweest in Pakistan… ? Was wel koel.
Weer terug bij dat huis gingen we, Skan en ik, geloof ik nog even naar het
dak. We zijn op best veel daken geweest volgens mij. Misschien haal ik bijv.
de uitzichten enzo een beetje door elkaar… Skan, Zafar en ik gingen
toen weer weg. Sjameen gaf me nog geld toen we weggingen. Uiteindelijk geaccepteerd.
Dit was de eerste keer in Pakistan dat ik Pakistaanse roepi’s in m’n
handen had… haha. Ik weet eigenlijk niet eens hoeveel het was. Ik had
het onderweg naar de auto aan Skan gegeven. Ik heb geen zakken ofzo…
Het was 200 roepi’s (net aan Skan gevraagd). Ik weet niet hoeveel dat
is ofzo… maar dat maakt niet uit. Ik vond ’t wel leuk dat ik geld
kreeg, haha. Gek eigenlijk…. In Nederland, als je bij iemand op bezoek
gaat en je gaat weg en dan krijgt de gast geld , vreemd toch? Maargoed. Met
mama en Jasmijn was ik hier toen ook geweest, zeiden ze. Maar ik herinner
me er helaas niks meer van…
Bijna overal waar ik op bezoek ga trouwens, vraagt iedereen hoe het met mama
gaat, en ook vaak Jasmijn, Selma en Dries en soms Mimuna en Tarik ook. Ik
herhaal dan steeds alle namen met steeds tikhè erachter… haha.
Allemaal goed, goed, goed… hihi. In Narsingh thuis hebben we ook véél
oude fotoalbums gekeken. Zafar heeft in zijn slaapkamer nog de twee jaarkalenders
hangen die mama ooit gegeven heeft. Met allemaal foto’s van ons dus.
Echt leuk te zien. Er hangt ook een hele oude foto van Skan, Jas, Sel, Dries
en ik. En van Skan en z’n voetbal ook een paar. Echt leuk. Verder foto’s
gezien van toen Mimuna en Tarik in Pakistan waren, en mama en Carla. Écht
grappig. Mimuna en Tarik bij die pomp met water, die er nu nog steeds precies
hetzelfde staat in Narsingh thuis. En heel veel foto’s van thuis in
Diemen. Goh, wat hebben we, mama, lang in dat huis gewoond zeg! Echt van héél
vroeger nog. En foto’s van Zafar in Nederland, en papa’s restaurant,
en van ons, van Mimuna, Tarik, Skander, Jasmijn, héél klein…
Ook van mij, Sel en Dries… Van papa in Pakistan en veel andere foto’s
van in Pakistan. Foto’s die mama genomen heeft… We zagen een hele
mooie foto, een grote stier op de voorkant, een echt goede foto die het leven
in het dorp laat zien. Skan zei tegen Zafar dat ’t een mooie foto was.
Was door mama gemaakt, zei Zafar… Grappig zeg. Veel mensen vragen ook
of mama, Jasmijn, Selma en Dries niet naar Pakistan komen. Zoals in Skanders
verslag gelezen zeg ik dan ook maar ‘next time’ …
In een ander dorpje, Raipur denk ik, vertelde een man (broer van Jaweed?)
over papa, dat hij heel goed was in die ene sport waar je iets moet doen en
dan heel hard wegrenne, ik ben de naam vergeten. En dat het hele dorp, iedereen
boven de 30 in elk geval, Arif Rana kent. Soms ook waar ik in winkels ben
geweest, praten ze met de verkoper en hoor ik tussen al het Urdu dat ik niet
versta door ‘Arif Rana’ en soms Holland. En ze kennen hem dan
allemaal… We zijn ook in een ander dorpje geweest, bij poepo Maqsooth
en haar man. Ze hebben geen kinderen en zijn arm. Skander zei al dat Zafar
daar eigenlijk liever niet heen wilde en we waarschijnlijk niet lang zouden
blijven. We bleven echt héél erg kort. We gingen zitten. Zeggen
dat we echt niks hoefden te drinken of eten. Zafar gaf wat geld aan haar.
En we gingen weer weg. Ik vond ze wel aardig. Die man ook. Ik had net even
met poepo’s en oma gepraat, nouja, poepo Achter was van hen de enige
die een klein beetje Engels praat. Ze zei dat papa zei dat ik heel goed kan
piano spelen en dat hij trots is. En ook zei ze weer, maar nu tegen mij dus,
over de maan en sterren enzo, wat ik al had geschreven… Echt fijn om
te horen allemaal.
