| 'We zaten helemaal vooraan, achter de buschauffeur, de laatste lege plaatsen die er waren. Wel een mooi uitzicht.... Dachten we... Ik heb er uiteindelijk nog nachtmerries aan overgehouden. En verschrikkelijke hoofdpijn. Het was toch wel erg heftig gister. Toen we net in de bus zaten, zetten ze muziek aan. Ze deden er een ander bandje in en het eerste liedje dat we toen hoorden was �Tere Naam� (jouw naam). Dat was echt schitterend. En voor Skan was het denk ik nog schitterender. De avond ervoor toen we in bed lagen luisterden Skan en ik namelijk naar dit liedje met een walkman. Skan het het zitten zoeken op �t bandje en zei dat hij dit een heel mooi liedje vond. Ik vond het inderdaad ook heel mooi. Toen we het in de bus hoorden, was �t dus echt prachtig. Uit �t raam kon ik al velden zien e.d. en tegelijkertijd die muziek... Op naar Narsingh (Sialkot, maar uiteindlijk Narsingh). Prachtig gewoon... Heel even kreeg ik tranen in m�n ogen.' |
| 'Ik weet niet of het aan de buschauffeur lag die gevaarlijk reed, of dat het �gewoon� was, maar het was in elk geval verschrikkelijk eng. Hij reed heel snel en toeterde de hele tijd door. Vaak wilde hij een andere auto (of paard en wagen, of man en wagen, of ezel die niet vooruitkwam, of wat dan ook) inhalen, maar dan kwam er een tegenliggende auto recht op ons af, net zo snel, net zo hard toeterend. Echt recht op ons af. Ik kreeg echt bijna een hartaanval. Op �t laatste nippertje, ��n centimeter ofzo afstand, maakt hij dan een grote zwaai. Net niet gebotst. Of... net wel.... Moet je nagaan hoeveel bijna-hartaanvallen ik heb gehad in die bus. Soms was ik echt bang. Op een gegeven moment ging ik denken �waarom ben je bang?�. Bang om dood te gaan? Ik probeerde te denken dat ik niet bang hoef te zijn dood te gaan. Wat is dood? Als je dood bent, dan ben je dood... In het vliegtuig dacht ik ook even aan de dood. Ik was er toen niet bang voor (dacht ik). Ik zou het niet erg vinden. En ik dacht toen, ik zou het nu ook niet erg vinden dood te gaan, dromend over papa en Skan en familie in Pakistan waar ik naartoe ging en over familie in Nederland. Misschien dat ik er een beetje tegenop zag, om naar Pakistan te gaan. Ik bedoel, ik wilde natuurlijk heel graag, maar het zou wel moeilijk en veel worden allemaal. En dan als ik terugkom, de examens waar ik al helem��l tegenop zag. En thuis... Nagoed, ik dacht gewoon van nou, ik zou het niet erg vinden als het vliegtuig nu neerstort... Dan ben ik dood... nou en? Haha, maar ik denk gewoon een beetje te veel en te ver na denk ik... :D Maar in de bus wilde ik eigenlijk niet dood. Ik had papa gezien en wilde papa nog een keer zien. En ik wilde naar Narsingh. Ik wilde hier dingen zien. Ik wilde leven. Maargoed, genoeg filosofisch gedoe nu... haha.' |
| 'Onderweg in de bus heb ik verder ook wel genoten hoor! Rechts uit �t raam heb ik prachtige velden gezien. Ook reed de bus soms niet op de snelweg, maar door smalle weggetjes, waarvan je echt denkt van hoe wil je d��r nou weer met zo�n bus doorheen! Daar kan je niet eens met een auto, of zelfs motor door! En toch kwamen we er met een hoop getoeter en gehobbeldebobbel langs... In dorpjes, langs wegen zag ik vrouwen, kinderen, ook mannen, en ik zag de grond. De grond was zand, aarde, modder... Soms liggen er plassen water op de grond. Ik vroeg een keer of �t had geregend. Chachoe Farooq zei nee, dat is de waterleiding die omhoog gekomen is... Van alles ligt er op de grond. Iedereen gooit alles op de grond. Er zijn af en toe stukjes grond waar het vuilnis gewoon neergegooid wordt. De grond is echt vies eigenlijk. Op de velden zag je af en toe mensen lopen. Groenten halen, dragend op hun hoofd. Ook zag je af en toe kinderen cricket spelen. Toen ik die kleine meisjes en jongetjes en oude vrouwtjes zo dichtbij zag, in die omgeving, kreeg ik even bijna tranen in m�n ogen. Ik vond �t een beetje zielig en kreeg een beetje medelijden, hoewel ik weet dat dit gewoon hun leven is en dat het niet zielig is. Misschien zijn zij wel gelukkiger met hun leven hier dan �wij� met ons leven in, bijvoorbeeld, Nederland... Ik heb de neiging te zeggen dat �t leven in Nederland beter is, maar dat is misschien helemaal niet zo. Is �t niet zo? Misschien wel...' |
| 'Atif kwam aanlopen en ik herkende hem meteen. Ik gaf hem een hand. Dat had ik van te voren nog even gevraagd aan Skan. Ik weet niet goed hoe ik iedereen hier moet groeten. In Nederland kan je gewoon iedereen een hand geven. Hier geven oudere vrouwen en mannen mij een pyaar, dan hoef ik dus niks te doen, behalve dan te bukken meestal, zodat ze bij m�n hoofd kunnen... Ik ben ook behoorlijk groot hier... Sommige vrouwen moet ik een hand geven. Sommige mannen moet ik geloof ik gewoon niet groeten. Jongens/meisjes rond mijn leeftijd en kleiner moet ik een hand geven.' |
| 'Ik ben nu in Narsingh. Gister gingen we met de bus, Skander en ik, naar het dorpje Sialkot.' |