ฉันไม่รู้หรอกว่า กี่วัน กี่ครั้ง กี่หน ที่ฉันต้องปีนป่าย
ที่ฉันต้องยกเท้าก้าวบันไดไปข้างหน้า
แต่ฉันรู้ว่า ฉันต้องก้าว ถ้าฉันหยุดเดินก้าว
ฉันจะไปไม่ถึงจุดหมายที่ฉันใฝ่ฝัน
บางครั้งฉันเหนื่อย บางครั้งฉันท้อ บางครั้งฉันร้องไห้
ฉันเบื่อกับการก้าวเดินในแต่ละขั้น
ถ้าฉันจะกระโดดข้าม ฉันต้องใช้แรงอีกมาก
ถ้าหากฉันพักข้างทางนิด ฉันจะมีแรงก้าวเดินต่อไป
บันดยังมีราวให้เราเกาะ
บันไดมิได้ใจร้ายเสมอไป ที่จะให้เราก้าวไปอย่างโดดเดี่ยว
คุณจำได้ไหม ตอนเด็กๆคุณมักจะเรียกร้องขี้นบันได
แต่แล้วผู้ใหญ่ก็ต้องห้าม ต้องอุ้มลงเฉย
เพียงเพราะว่า ถ้าเราตกจากบันไดขั้นสูง
สิ่งที่เราได้นั้นคือความเจ็บปวด ร้องไห้ ของเรา
แต่ช่างเถอะ การเราไม่ร้องปีนป่ายขี้นบันได
เราก็ย่อมไม่รู้จักถึงความกล้า ความเชื่อมั่นที่จะลอง
ไม่ลอง เรา ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่ามันเป็นยังไง

วันที่ฉันเป็นเด็ก ฉันอยากลองปีนป่าย
เมื่อฉันโตขี้นในวัยสมควร ฉันวิ่งขี้นลง หกเหิน
เมื่อฉันแก่ตัวไป ราวบันไดจะคอยเป็นเพื่อนฉัน