|
«Κυ-ρί-ες και κύ-ρι-οι κα-λη-σπέ-ρα σας! Κα-λό μή-να και κα-λό φθι-νό-πω-ρο!»
Για
τρίτη συνεχή χρονιά, η στήλη βγαίνει στον –διαδικτυακό– αέρα
προσφέροντάς σας «έγκαιρον» [ήγουν, εντός των καιρών], «έγ-Κυρον» [εκ
του Κύρου, του γνωστού εφευρέτου των παιδικών μας κόμιξ] και «έγκιρρον»
[αρχ. κιρρός= κιτρινωπός] ενημέρωση, σχόλια, κουίζ, «μακέτα» [πληθυντικός του μακέτου], «πακέτα», «χάρτες» [πληθυντικός του χάρτα], και ό,τι άλλο ήθελεν προκύψει κατά την διάρκειαν της tempete au fοnd de l’encrier, που θα έλεγον και οι γαλλομαθείς, δηλαδή, της εντός του μελανοδοχείου [μου] επικρατούσης θυέλλης.
Καλώς σας βρήκα!
«Από πόθεν» να αρχινίξω, κατά πού να τραβήξω και πού να καταλήξω;
Μέρα και τούτη η σημερινή Ι…
Κατ’ αρχάς [δηλαδή, πρώτα πρώτα] η ζωή μας από σήμερα παύει να είναι light. Αυτά που μάθαμε τον τελευταίο μήνα για «το κεντρικό δελτίο ειδήσεων», που από τη μια ξεκινάει στις 19:00 ως light και από την άλλη συνεχίζεται, και πάλι ως –heavy–«κεντρικό δελτίο ειδήσεων» στις 20:00 [γειά σου Νί-κο elafrolight Χα-τζη-νι-κο-λά-ου με τα «πατέντα» σου (πληθυντικός του πατέντου)],
ας τα ξεχάσουμε! Με απόφαση της Ευρωπαϊκής [μας] Ενώσεως από σήμερα η
ζωή μας αποκτά χρώμα! Τέρμα τα σέρτικα [πληθυντικός του σέρτικου], τα lights [πληθυντικός του light], τα ultra [πληθυντικός –ή μήπως ενικός;– του υπέρ]. Από σήμερα καπνίζουμε red, blue, mauve, silver… Διαλιέχτε!
Μέρα και τούτη η σημερινή ΙΙ…
Σαν σήμερα –αν δεν αυταπατώμαι– πριν από 3.000 επεισόδια, ξεκίνησε να προβάλλεται η «Λάμψη», το σήριαλ του ανυπέρβλητου, του μοναδικού, του υπέροχου Νίκου Φώσκολου!
Κανονικά, για να τιμήσω τη σημαντική αυτή επέτειο και το έργο του
συναδέλφου [σεναριογράφου και σκηνοθέτου της μη-πραγματικότητας] θα
έπρεπε να συγγράψω –ακόμα– ένα επεισόδιο της «Κάμψης», της γνωστής
net-όπερας, που «ασχολείται με πράγματα όχι περιττά για να γίνει πιο σαφής η ιστορία»
των αγαπημένων σας ηρώων – της Λάουρας Βράκου, της –δίδυμης– αδελφής
της Κλημεντίνης, του Ροδόλφου… Αλίμονο! Η πραγματικότητα ξεπερνά,
μερικές φορές, και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Έρχονται ώρες, που η
ζωή θέτει αμείλικτα… διλήμματα, χειρότερα και από εκείνο της
σαικσπηρικής πένας…
… «Να τα πάρει κανείς πακέτο ή να μην τα πάρει;»
«Είναι μακέτο
αυτό το έργο;» αναρωτήθηκε πρόσφατα ο βαφτισιμιός της πριγκιποπούλας.
Μακέτο, [οικονομικό] πακέτο, μας έριξε [ο… καταλληλότερος και πάπας του
–εν Ελλάδι– εκσυγχρονισμού] και μια [κοινωνική] χάρτα [σύγκλισης] και
μας αποτέλειωσε…
«Το ψεύδος θριάμβευσε, και ο χρηματοδότης
των αιρετικών ανακηρύχθηκε σωτήρας της χριστιανοσύνης. Ο αχόρταγος
έμπορος μεταμορφώθηκε σε συνετό διαχειριστή, ο πεισματάρης πολιτικός σε
φρόνιμο κρατικό λειτουργό. Η εκδίκηση πήρε τη μορφή της υπερηφάνειας, η
απληστία ονομάστηκε λιτότητα και η άγνοια απλότητα, το κακό
μεταμφιέστηκε σε καλό, κι αυτό το τελευταίο, που όλοι το εγκατέλειψαν,
μεταμορφώθηκε σε χώμα, σκόνη, καπνό, σκιά, τίποτα.»
Αυτά
γράφουν για έναν άλλο πάπα –της χριστιανοσύνης αυτή τη φορά, τον
Ιννοκέντιο ΙΑ΄– η Ρίτα Μονάλντι και ο Φραντσέσκο Σόρτε στο εξαιρετικά
ενδιαφέρον μυθιστόρημά [;] τους Imprimatur [«Τυπωθήτω», εκδ. Διήγηση, μετ. Εύη Βαγγελάτου, Αθήνα, 2003, σελ. 610-611].
Και συνεχίζουν [ό.π., σελ. 632]:
«Η
αλήθεια χρειάστηκε να περιμένει πολύ καιρό. Μόλις αποκρυσταλλώθηκε η
επίσημη εκδοχή, οι ιστορικοί την ασπάστηκαν με πρωτοφανή ζήλο.
Αναμφίβολα αναστατωμένοι από θέματα που ήταν πολύ παλιά και πολύ
καινούργια ταυτόχρονα, περιορίστηκαν να ρίξουν ένα αδιάφορο βλέμμα
στους μυστηριώδεις δεσμούς που δένουν για πάντα τον Γουλιέλμο Γ΄ της
Οράγγης, τον πρίγκιπα που επανέφερε την Αγγλία στους κόλπους της
Αγγλικανικής εκκλησίας, με τον Βενέδικτο Οντεσκάλκι, τον μεγαλύτερο
πάπα του 17ου αιώνα.
Αντίθετα, πολλαπλασιάστηκαν οι μονογραφίες,
τα δοκίμια και οι διατριβές για την αποτρίχωση στο Μεσαίωνα, για την
καθημερινή ζωή των κωφαλάλων κατά το προεπαναστατικό καθεστώς στη
Γαλλία, ή για τη δημιουργία του κόσμου σύμφωνα με τους μυλωνάδες της
Κάτω Γαλικίας. Όμως κανείς δεν καταδέχτηκε να λύσει αυτό το μεγάλο
ερωτηματικό της Ιστορίας, […] να γεμίσει σκόνη μέσα στα αρχεία.»
Η αποτρίχωση στον Μεσαίωνα
Ή
Οι καταλληλότεροι πάνε πακέτο
Ή
Η αγραμματοσύνη που ονομάστηκε σοβαρότητα
Ή
Τι λέει το εξαπτέρυγο του καταλληλότερου για την ανανέωση των κομματικών ψηφοδελτίων
«Ανανέωση
υπήρξε ανέκαθεν στο ΠΑΣΟΚ μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Θα υπάρξει
και τώρα. Το ζητά η πολιτικο-κοινωνική πραγματικότητα και οι ανώτερες
ανάγκες της πολιτικής εκπροσώπησης. Αναγκαστικά λοιπόν οι νέοι
υποψήφιοι θα απαντούν θετικά σε αυτές τις συνθήκες. Επιπλέον η
εσωτερική εθνική μας ανάγκη αλλά και η ευρωπαϊκή πολυεθνική παράμετρος
προδιαγράφουν ενίσχυση και χειραφέτηση των τοπικών κοινωνιών και της
περιφερειακότητας. Μέσω λοιπόν των νέων υποψηφιοτήτων θεραπεύεται και
αυτή η διάσταση, υπαρχόντων [sic!] βεβαίως αυτών των προδιαγραφών λειτουργίας
των νέων υποψηφίων.»
Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, σε συνέντευξή του στον Βασίλη Σκουρή [Έθνος, Δευτέρα, 29-9-2003]
Εν ολίγοις: «Οι υπάρχοντες
προδιαγραφές λειτουργίας και οι ανώτερες ανάγκες απαντούν θετικά στην
εθνική μας ανάγκη θεραπεύοντας τη διάσταση της περιφερειακότητας».
Αμήν!
«Να τα πάρει κανείς μακέτο ή να μην τα πάρει;»
«Στις
εφημερίδες που έτυχε να διαβάσω μετά την περιπέτεια στο Ντοντσέλο, δεν
υπήρχε καμία απ’ τις διδασκαλίες του Άτο. Και δεν μιλάω για τα γεγονότα
–ήξερα ότι τα πραγματικά μυστικά των ηγεμόνων και των κρατών δεν έχουν
θέση στα φύλλα που πουλιούνται στις γωνιές των δρόμων– αλλά για κείνα
τα στοιχεία που λείπουν εντελώς απ’ τη γλώσσα των εφημεριδογράφων: το
θάρρος της σκέψης, τη δίψα για γνώση, την έντιμη δοκιμασία της ευφυΐας.
Δεν θα φτάσω στο σημείο να πω ότι αυτά τα φυλλάδια είναι άχρηστα. Όμως,
δεν απευθύνονται σ’ αυτούς που αναζητούν την αλήθεια.
Θα μου
ήταν αδύνατο ν’ αλλάξω την κατάσταση με τις φτωχές δυνατότητές μου. Ο
άνθρωπος που θα τολμούσε να μιλήσει ανοιχτά για τα μυστικά του Φουκέ
και του Κίρχερ, της Μαρίας-Θηρεσίας και του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του
Γουλιέλμου της Οράγγης και του Ιννοκεντίου ΙΑ΄, θα συλλαμβανόταν
αμέσως, θα αλυσοδενόταν και θα σάπιζε για πάντα στο τρελάδικο.
Ο
Άτο είχε δίκιο. Η γνώση της αλήθειας δεν προσφέρει τίποτα στον
εφημεριδογράφο. Αντίθετα, αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην καριέρα
του.
Η σιωπή είναι η μόνη σωτηρία όσων γνωρίζουν.»
[Imprimatur, ό.π., σελ. 584-585]
«Για να αποτρέψουν τη διάλυση, παγίωσαν την παρακμή»
Διάβασα
την παραπάνω φράση πριν από μερικές εβδομάδες σε κάποια ιστοσελίδα του
διαδικτύου. Δυστυχώς, δεν αναφερόταν ο… φυσικός αυτουργός της. Μικρή
σημασία έχει.
Εκείνοι που παγίωσαν την παρακμή για να
αποτρέψουν τη διάλυση, δεν ήταν άλλοι από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες.
Ξέρετε, τους γνωστούς –μεταξύ άλλων– κατασκευαστές [ποιητές]
μονοθεϊστικών θρησκειών, όπως, καλή ώρα, ο χριστιανισμός.
Η
φράση κόλλησε στον νου μου, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί περιγράφει
με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση που επικρατεί έκτοτε [και σήμερα!
και σήμερα!] στον πλανήτη [και στη χώρα μας! και στη χώρα μας!].
Διότι,
αίφνης, μαθαίνεις ότι στη γλυκιά μας πατρίδα ο διορισμός σε, υπό
κρατικό έλεγχο, τράπεζα τιμάται ευρώ 30.000. Ενώ για να γίνει κάποιος
–δημόσιος υπάλληλος– διευθυντής σε συγκεκριμένη υπηρεσία πρέπει να
«καταβάλει αέρα» το ποσό των 200 ή 300 χιλιάδων ευρώ, αναλόγως με την
«εμπορικότητα» του «μαγαζιού».
Βέβαια, όλα αυτά ελάχιστα
ενδιαφέρουν τον οποιονδήποτε σ’ αυτή τη χώρα. «Αυτή είναι η Ελλάδα!»
που είχε πει και ο καταλληλότερος στη Βουλή, προ ετών, στη συζήτηση για
το ναυάγιο του «Σάμινα». Ή όπως το έθεσε κάποιος φίλος τις προάλλες:
«Το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να κυβερνά για πάντα αυτή τη χώρα, επειδή
κατάφερε να διαφθείρει τους πάντες». Κι όταν λέμε τους πάντες, εννοούμε
τους πάντες!
Με τα πακέτα, τα μακέτα, τις χάρτες, τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, την καταπάτηση των δασών…
Ή όπως το έθεσε κι ο ποιητής [Μιχάλης Κατσαρός]…
… «αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα σπιτάκι και λέει "καλά είμαι εδώ"»…
Ο ποιητικός… αντίλογος, πάντα ευπρόσδεκτος [Κωστής Παλαμάς, Οι Πατέρες]:
«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
[…]
Κι αν είναι
κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουνε καιροί οργισμένοι
[…]
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ’ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.»
Με στίχους από το παραπάνω ποίημα έκλεισε, εν μέσω λυγμών, την απολογία του στη Δίκη της 17 Νοέμβρη ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ηθικό δίδαγμα;
Αντισταθείτε σ’ αυτούς που χτίζουν ένα καστράκι –στο Βαρνάβα, στους Λειψούς, στο Κολωνάκι, στην Πλάκα, στα Βόρεια Προάστια– και ταμπουρώνονται μέσα…
«Η σιωπή είναι η μόνη σωτηρία όσων γνωρίζουν»
Τώρα, ποία η σχέσις του Δημήτρη Κουφοντίνα με τον Κωστή Παλαμά; Δεν γνωρίζω.
Πάντως, ο Νίκος Βέλμος, που στα τέλη της δεκαετίας του 1920 εξέδιδε το περιοδικό Φραγκέλιο
και που, όταν πέθανε σε ηλικία 40 ετών το 1930, ολόκληρη η Αθήνα
ανέπνευσε ανακουφισμένη, διότι εκείνος μη επιθυμώντας τη σωτηρία δεν
σιωπούσε, είχε γράψει για τον Παλαμά:
«Εις τον μεγαλόστομον εθνικόν μας ποιητήν κ. Κωνσταντίνον Βενιζέλου Παλαμά:
Λαγόν εσφάζαν κι έκλανε, καλά που δεν εχέστη.»
Όμως…
… καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια…
Ή, όπως το έθεσε –προ χιλίων περίπου ετών– η συνάδελφος Άννα Κομνηνή, θυγάτηρ και αδελφή Ρωμαίων [εν Κωνσταντινουπόλει] Αυτοκρατόρων [Αλεξιάς, μετ. Αλόη Σιδέρη, εκδ. Άγρα, Β΄ τόμος, σελ. 255],
«Αλλ’ ας είναι αυτό το τέλος της ιστορίας μου. Περιγράφοντας τα λυπηρά, φοβάμαι πως θα πικραθώ ακόμα περισσότερο.–»
ΥΓ.
1. Μετά από δύο –και βάλε– μήνες απραξίας, η στήλη υπέφερε σήμερα τα
μέγιστα από το, ιατρικώς αποκαλούμενον, «τρέμουλο της γραφής». Ελπίζω
να διορθωθούν σύντομα τα πράγματα, γιατί τελειώνουν και τα αποθέματα
στυπόχαρτου και «μπλάνκο»…
ΥΓ. 2. [Αποχαιρετισμός-Καλωσόρισμα] Στην κυρία Σύλια Ζωιοπούλου, που επιμελήθηκε τα πρώτα εβδομήκοντα και πέντε επεισόδια των Θ&Δ, αφιερώνω το τραγούδι «Celia» του Phil Ochs [Θεαμαπάτες
& Δικτυώματα [75] 23-7-2003], και αφού την ευχαριστήσω θερμότατα και της ευχηθώ «καλή τύχη»,
Να καλωσορίσω την κυρία Γεωργία Γκαντή,
η οποία από τούδε και στο εξής θα φροντίζει για την αρτιότητα των
δημοσίων ψυχιατρικών συνεδριών μας. Και εύχομαι να μην χρειαστεί
σύντομα να αναζητήσω άσμα τιτλοφορούμενον «Georgia».
|
