   |
 |
 |
| Martyrs Never Exist� by: Prinsesa Wala ka nun. Umalis ka para kumuwa ng pagkain na nakalimutan mo naring kuwain dahil na-sidetrack ka sa tumawag ceo. Diko lang alam kung un ung katext mo kanina pa o ibang babae un. Nag-uusap-usap kami. Pinagtatawanan panga nina Maai at Francis ung isa�t-isa, pano raw kasi, ang stupid ng mga itinatanong nila sa�kin. Stupid na kung stupid, pero pag naaalala ko ung mga tanong nila, napapaisip ako. Unang tanong: �Auslang ceo?� Ciempre hindi, ano �ko, bato? Ano ko, walang pride, jealousy, concern, at ego sa katawan? Ano, hindi kita mahal? Madalas, hindi konalang pinapansin. Nagpapanggap akong wala akong pakialam, o sinasabi ko sa ibang tao, �Sa�kin din naman cia uuwi.� Sa totoo lang, diko naman alam kung ano�ng gagawin ko. Natatakot ako- natatakot akong aminin na mabigat sa�kin ung problema. Natatakot akong maramdaman na handa kang magtago at magsinungaling sa�kin para sa ibang tao. Natatakot akong makita na ginagawa mo ung mga bagay na un sa�kin� kaya ipinipikit konalng ung mga mata ko. Questi0n#2: �Hinahayaan molang?� Oo. Patuloy monamang ginagawa lahat ng mga kalokohan mo, diba? At andito parin ako, kahit na alamko lahat ng ginagawa mo. Wala paring nagbabago. Sabiko sakanila, �Wala naman akong magagawa, e.� Pero ngaun naisip ko� wala nga ba talaga? Alamkong mey karapatan akong magalit. Aba, girlfriend yata ako. Pero bakit kaya diko magawa? Hay, ewan koba. Wala ata talaga sa sistema ko un, ung magalit kahit pa sa mabibigat na sitwasyon. E mas nagagalit pa�ko sa mga mabababaw na bagay, e. Baka naman ganun talaga �ko. O baka naman ginagawan konanaman ng excuses ung sarili ko at ung katangahan ko, para lang di ako magtiis na dumaan ang araw na galit ako ceo. Sabinga ni Maai, �martyr� daw ako. Ilang mily0ong beses na siguro akong natawag na ganun sa buong buhay ko. Noon nga, wala akong pakialam, e. Pero ngaun� Ayoko na. Ayoko nang maging martyr. Kasolang, maciado na atang late ung desisyon ko. Napag-isip-isip kong ayoko nang magbigay ng buo, pero ano paba naman ang natitira para sa sarili ko? Pride� tinap0n kona lahat. Lalo na nung aminin ko ceo na hindi ako galit, na hindi ko kayang magalit, at nalulungkot lang ako. At sobra sobrang nasasaktan. Ung tapang ko? Matapang lang ako �pag ikaw ang kaharap ko. Tingin m0ba, kung ung mga babae ang kaharap ko, masasabi ko lahat ng mga pang-iinsulto at pang-aasar ko sakanila na ceo kolang sinasabi? E kahit kalian, puwedeng puwede nila �k0ng banatan ng, �Boyfriend m0naman ang lumalapit sa�kin. Boyfriend m0�ng nagtetext sakin. Finiflirt ako ng boyfriend m0.� Anong maisasagot ko dun? Nung nakipagtext at nakipag-usap ka sa cellphone na andun ako, at nasa harap pa kita, sampal sa�kin un. Parang gusto k0ng umiyak. Bastusan na kung bastusan, e. Para mokong tinapak-tapakan. Inubos mo lahat ng yabang ko. Nakita ko dati sa CR namin nung GradeSchool, �Traitors never exist- they DIE.� Naging paborito kongang quote un, e. Nakakatawa naman. Traitors die daw, sabi. Talaga lang? E ung mga martyr, ung mga taong wala nang natira sa mga sarili nila dahil kundi man kinuwa sakanila ay ibinigay na nilang lahat, diba un ang mga namamatay? Pfft. Tama na. Ayokong madala sa bagumbayan. _ _ _ Patience is a virtue. But it has its limits. |
 |