   |
 |
 |
 |
| Jeep Pa-Cubao by: Prinsesa Sabiko sakaniya, malapit nacia bumingo sakin. Sabi konaman sa sarili ko, onting-onti nalang, aayaw nako. Mas marami pa sa �onting-onti� ung ginawa niya pero ciempre, andito parin ako. Hindi makabitaw, ayaw umalis. Nun lang ako nakaramdam ng ganun katinding galit sa buhay ko, sa kahit kaninong tao. Kahit kalian, di kopa nararanasan un. Kahit ngaun, pag naiisip ko ung nanyari, ung gabing un, kumpano niyako binalewala� Naiiyak parin ako. Hindi sa lungkot, kundi sa galit. At sa frustration sa fact na makakagawa cia ng ganung bagay nang di manlang ako naiisip. Nagagawa pa niyang magtanong, �Bakit kaba nagagalit? Ano bang nagawa ko?� Lalo lang akong naiinis. Alamkong hindicia bobo at hindicia manhid para �di manlang magkaron ng kahit anong ideya sa dahilan kumbakit nagagalit ako. Ako paba ang lolokohin niya? Alamkong �di niyalang inaamin na alam niya ung tunay na rason para �di niya kailangang harapin ung problema. Pero sabagay, hindinaman niya kailangang magpaliwanag. �Wala naman ciang ginagawang masama.� Sana, ganoon kadali. Pero hindi, e. Minsan kahit wala kang ginagawang masama, nagagawa mo paring makasakit ng tao. Sana sa paggawa niya ng �di-masamang� bagay na un, naisip niya manlang na mayroon ciang nasasaktan. Pero hindi. Katulad ng nanyari ilang beses noon pa, �pag andun na cia sa sitwasy0ng ganun, nawawala nako sa isip niya. Parang nakikita kona ang magiging reaksiy0n niya kapag nabasa niya �to. �Hindinaman kita nakakalimutan,� sasabihin niya, �Sa katunayan kinukuwento panga kita sakanila.� Hindi ba mas nakakasakit un? Naaalala napala niyako at nagagaw paniyang magkuwento; sakabila nun hindi parin niya iniinda na ung ginagawa niya ay makakasakit sa�kin. Tama ung naisip ko noon. pagdating talaga sa ganung sitwasyon, dina niya mapigilan ung sarili niya. O �di lang talaga niya ginagawa. Ang nakakaasar doon, pilit pa niyang itinatago; pilit niyang iniisip na walang mali. Meron nga. Masasaktan ba�ko ng ganito kungwala? Strikethree na. Hanggang ilan pa kaya? |