Pewien człowiek poszedł kiedyś do pracy, ale po drodze spotkał drugiego człowieka, który, kupiwszy bochenek białego chleba, wybierał się właśnie do domu.
      I to właściwie wszystko.
 
 

    Oto butelka wódki — tak zwany napój wyskokowy. A obok niej widzicie Mikołaja Iwanowicza Sierpuchowa.
Oto z butelki podnoszą się alkoholowe opary. Posłuchajcie jak wciąga nosem powietrze Mikołaj Iwanowicz Sierpuchow. Popatrzcie jak się oblizuje, jak mruży oczy. Jak widać, jest mu przyjemnie, przede wszystkim  dlatego, iż jest to napój wyskokowy.
    Ale zwróćcie uwagę na fakt, że za plecami Mikołaja Iwanowicza nie ma niczego. Nie, żeby tam stała jakaś szafa, albo komoda, albo coś w tym rodzaju — tam w ogóle nie ma nic — nie ma nawet powietrza.
    Tego, rzecz jasna, nie można sobie nawet wyobrazić.
    Lecz możecie na to splunąć; nas interesuje jedynie napój wyskokowy i Mikołaj Iwanowicz Sierpuchow.
    Oto Mikołaj Iwanowicz bierze butelkę do ręki i podnosi ją do swego nosa. Mikołaj Iwanowicz wącha i porusza ustami jak królik.
    Teraz nadszedł czas, aby powiedzieć, że nie tylko za plecami Mikołaja Iwanowicza,  lecz także z przodu — że tak powiem — przed piersią — i w ogóle wokół niego nie ma nic. Absolutna nieobecność wszelkich bytów, lub też — jak nam kiedyś wbijano w głowy — nieobecność wszelkiej obecności.
    Zainteresujmy się jednakże wyłącznie napojem wyskokowym i Mikołajem Iwanowiczem.
    Wyobraźcie sobie, że Mikołaj Iwanowicz zagląda do wnętrza butelki z napojem wyskokowym, potem podnosi ją do ust, przechyla butelkę do góry dnem, i wypija — wyobraźcie sobie — cały napój wyskokowy.
    Nieźle, co? Mikołaj Iwanowicz wypił napój wyskokowy i zatrzepotał oczami. Nieźle, co? I jak on to zrobił!
    A my powinniśmy teraz powiedzieć następującą rzecz. Prawdę mówiąc, nie tylko za plecami Mikołaja Iwanowicza, czy też z przodu, albo wokół niego, lecz także w środku Mikołaja Iwanowicza niczego nie było, nic nie istniało.
„Nic” mogło rzecz jasna istnieć w ten sposób, który właśnie opisaliśmy, a sam Mikołaj Iwanowicz mógł jednocześnie cudownie egzystować — to, oczywiście, prawda. Ale mówiąc szczerze, sęk w tym, że Mikołaj Iwanowicz nie istniał i nie istnieje. I o to właśnie chodzi.
    Zapytacie, a co z butelką z napojem wyskokowym? Przede wszystkim, dokąd podział się ów napój, jeśli został wypity przez nieistniejącego Mikołaja Iwanowicza? No dobrze, butelka została, ale gdzie jest napój wyskokowy? Przed chwilą jeszcze był, a teraz go nie ma. Przecież, jak mówicie, Mikołaj Iwanowicz nie istnieje. Więc jak to tak?
    I tutaj sami zaczynamy wikłać się w niejasności.
    A poza tym — o czym to przed chwilą mówiliśmy? Powiedzieliśmy przecież, że zarówno w środku, jak i na zewnątrz Mikołaja Iwanowicza niczego nie ma. A jeśli ani w środku, ani na zewnątrz nie ma nic, to znaczy, że nie ma także butelki. I co teraz?
    Z drugiej jednak strony, zwróćcie uwagę na rzecz następującą: jeżeli mówiliśmy, że nic nie istnieje, ani wewnątrz, ani na zewnątrz, to pojawia się pytanie: wewnątrz i na zewnątrz czego? Widocznie coś jednak istnieje. A może i nie istnieje? Dlaczego więc mówimy “zewnątrz” i “wewnątrz”?
    Ale nie, widocznie jednak zabrnęliśmy w ślepy zaułek, i sami nie wiemy co powiedzieć.
    Do widzenia.
 
 

    Na dachu pewnego domu siedzieli dwaj kreślarze i jedli kaszę gryczaną.
Naraz, jeden z kreślarzy wykrzyknął radośnie, i wyciągnął z kieszeni długą chusteczkę do nosa. Przyszedł mu bowiem do głowy znakomity pomysł: zawinąć w rożek chusteczki dwudziestokopiejkową monetę, zrzucić wszystko razem z dachu na ulicę i popatrzeć, co z tego wyniknie.
    Drugi kreślarz, który szybko pojął zamysł pierwszego, dokończył kaszę gryczaną, wyczyścił nos i, oblizawszy palce, zaczął przyglądać się koledze.
    Praca nad doświadczeniem z chusteczką i dwudziestokopiejkową monetą została jednak przerwana. Na dachu, na którym siedzieli obaj kreślarze, wydarzyło się bowiem  coś, co nie mogło zostać niezauważonym.
    Dozorca Ibrahim przymocowywał do komina długą tyczkę z wyblakłą flagą.
    Kreślarze zapytali Ibrahima, co to znaczy, na co Ibrahim odpowiedział: — Znaczy to, że w mieście dzisiaj święto. — A jakie to święto, Ibrahimie? — dopytywali się kreślarze.
    — A takie, że nasz ulubiony poeta napisał nowy poemat — powiedział Ibrahim.
    I zawstydzeni swoją niewiedzą kreślarze rozpłynęli się w powietrzu.

    Żył pewien rudy człowiek, który nie miał ani oczu ani uszu. Nie miał też włosów, tak więc określenie „rudy” było umowne.
    Mówić on nie umiał, ponieważ nie miał ust. Nosa też nie miał.
    Nie miał także rąk ani nóg. Nie posiadał też ani brzucha, ani pleców, ani ramion ani żadnych wnętrzności. Niczego nie miał!
    Dlatego też nie jest jasne, o kogo chodzi.
    Już lepiej nie będziemy więcej o nim mówić
 
 

    Pewnego dnia Orłow objadł się tłuczonym grochem i umarł. A Kryłow, dowiedziawszy się o tym, także umarł. A Spirydonow umarł sam dla siebie. A żona Spirydonowa spadła z kredensu i też umarła. A dzieci Spirydonowa utopiły się w stawie. A babcia Spirydonowa zaczęła pić i poszła w świat. A Michajłow przestał się czesać i zachorował na egzemę. A Krugłow narysował damę z knutem w rękach i zwariował. A Pierekriestow dostał w telegramie czterysta rubli, i tak zważniał, że wyrzucili go z pracy.
    Porządni ludzie, a nie umieją stanąć na obie nogi.

    Pewna starucha z nadmiernej ciekawości wyleciała z okna, spadła i rozbiła się.
Z okna wychyliła się druga starucha i zaczęła przyglądać się tej, co się rozbiła, ale, z nadmiernej ciekawości też wyleciała z     okna, spadła i rozbiła się.
    Potem z okna wyleciała trzecia starucha, potem czwarta, potem piąta.
    Kiedy wyleciała szósta, znudziło mi się to patrzenie na staruchy i poszedłem na Michajłowski rynek, gdzie, jak mówią, pewnemu ślepcowi podarowali wiązany szal.
 
 

    Założywszy okulary, Siemion Siemionowicz, patrzy na sosnę i co widzi? Na sośnie siedzi facet i pokazuje mu pięść.
    Zdjąwszy okulary, Siemion Siemionowicz patrzy na sosnę i widzi, że na sośnie nikt nie siedzi.
    Założywszy okulary, Siemion Siemionowicz, patrzy na sosnę i znowu widzi, że na sośnie siedzi facet i pokazuje mu pięść.
    Zdjąwszy okulary, Siemion Siemionowicz znowu widzi, że na sośnie nikt nie siedzi.
    Ponownie założywszy okulary, Siemion Siemionowicz, patrzy na sosnę i znowu widzi, że na sośnie siedzi facet i pokazuje mu pięść.
    Siemion Siemionowicz nie życzy sobie uwierzyć w to zjawisko i uważa je za złudzenie optyczne.

    Andriej Andriejewicz Mjasow kupił na rynku knot i zabrał go ze sobą do domu.
    Po drodze Andriej Andriejewicz zgubił knot i wszedł do sklepu, żeby kupić sto pięćdziesiąt gramów kiełbasy połtawskiej. Potem Andriej Andriejewicz wszedł do mleczarni i kupił butelkę kefiru, następnie wypił w kiosku mały kubek kwasu chlebowego i ustawił się w kolejce po gazety. Ogonek był stosunkowo długi, więc Andriej Andriejewicz stał w kolejce nie mniej niż dwadzieścia minut, kiedy jednak zbliżył się do sprzedawcy gazet, to gazety, przed samym jego nosem skończyły się.
Andriej Andriejewicz zaszurał w miejscu nogami i poszedł do domu, ale po drodze zgubił kefir i wstąpił do piekarni, gdzie kupił francuską bułkę, ale zgubił kiełbasę połtawską.
    Tak więc Andriej Andriejewicz ruszył prosto do domu, lecz po drodze upadł, zgubił francuską bułkę i zepsuł swoje binokle.
Do domu Andriej Andriejewicz wrócił bardzo zły i od razu położył się spać. Długo nie mógł zasnąć, lecz kiedy mu się to wreszcie udało, przyśniło mu się, że zgubił gdzieś szczoteczkę do zębów i czyści zęby jakimś świecznikiem.
 
 

    Jak tylko zapiał kogut, Tymoteusz wyskoczył z okienka na daszek i wystraszył wszystkich, którzy o tej porze byli na ulicy. Rolnik Charyton wziął kamień i cisnął nim w Tymoteusza. Tymoteusz gdzieś zniknął. — Ale zwinny! — wrzasnęło ludzkie stado, a niejaki Zubow, wziąwszy rozpęd, z całej siły wyrżnął głową o ścianę. — Ech! — krzyknęła baba, co miała upławy. Ale Komarow zrobił tej babie cacy-cacy, i baba z wyciem uciekła do sieni. Obok przechodził Feteljuszkin i chichotał. Do niego podszedł Komarow i powiedział: — A ty czego rżysz, tłuściochu! — po czym uderzył Feteljuszkina w żołądek. Feteljuszkin oparł się o ścianę i zaczął czkać. Romaszkin pluł z górnego okna, próbując trafić w Feteljuszkina. Obok, wielkonosa baba biła korytem swoje dziecko. A młoda, tłuściutka matka tarła śliczną dziewczynkę twarzą po ścianie z cegieł. Maleńki piesek, złamawszy swoją cieniutką nóżkę, poniewierał się na chodniku. Malutki chłopczyk wyjadał ze spluwaczki jakieś paskudztwo. Przed sklepem kolonialnym stała długa kolejka za cukrem. Baby głośno jazgocząc tłukły się na wzajem torbami. Rolnik Charyton, spiwszy się denaturatem, stał przed babami z rozpiętymi spodniami i powtarzał nieprzyzwoite słowa.
    W taki sposób zaczął się piękny letni dzień.
 
 

AKTUALNE WYDANIE

ARCHIWUM